Ang 960 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੬੦)

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਇਕੁ ਦੇਹੁ ਦਰਸੁ ਮਨਿ ਪਿਆਰੁ ॥੨॥jan naanak ma(n)gai dhaan ik dheh dharas man piaar ||2||जनु नानकु मंगै दानु इकु देहु दरसु मनि पिआरु ॥२॥جن نانک مںگَے دان اک دےهُ درس من پآر ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸ ਨੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ॥jis too aaveh chit tis no sadhaa sukh ||जिसु तू आवहि चिति तिस नो सदा सुख ॥جِس تُو آوه چت تس نو سدا سُکھ ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸੁ ਜਮ ਨਾਹਿ ਦੁਖ ॥jis too aaveh chit tis jam naeh dhukh ||जिसु तू आवहि चिति तिसु जम नाहि दुख ॥جِس تُو آوه چت تس جم ناه دُکھ ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸੁ ਕਿ ਕਾੜਿਆ ॥jis too aaveh chit tis k kaaRiaa ||जिसु तू आवहि चिति तिसु कि काड़िआ ॥جِس تُو آوه چت تس ک کاڑآ ۔۔

ਜਿਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਮਿਤ੍ਰੁ ਸਭਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ ॥jis dhaa karataa mitr sabh kaaj savaariaa ||जिस दा करता मित्रु सभि काज सवारिआ ॥جِس دا کرتا مترü سبھ کاج سوارآ ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਜਨੁ ॥jis too aaveh chit so paravaan jan ||जिसु तू आवहि चिति सो परवाणु जनु ॥جِس تُو آوه چت سو پرواݨ جن ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਬਹੁਤਾ ਤਿਸੁ ਧਨੁ ॥jis too aaveh chit bahutaa tis dhan ||जिसु तू आवहि चिति बहुता तिसु धनु ॥جِس تُو آوه چت بهُتا تس دھن ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਸੋ ਵਡ ਪਰਵਾਰਿਆ ॥jis too aaveh chit so vadd paravaariaa ||जिसु तू आवहि चिति सो वड परवारिआ ॥جِس تُو آوه چت سو وڈ پروارآ ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਨਿ ਕੁਲ ਉਧਾਰਿਆ ॥੬॥jis too aaveh chit tin kul udhaariaa ||6||जिसु तू आवहि चिति तिनि कुल उधारिआ ॥६॥جِس تُو آوه چت تنِ کُل اُدھارآ ۔۔۶۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਅੰਦਰਹੁ ਅੰਨਾ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਨਾ ਕੂੜੀ ਕੂੜੀ ਗਾਵੈ ॥a(n)dharahu a(n)naa baaharahu a(n)naa kooRee kooRee gaavai ||अंदरहु अंना बाहरहु अंना कूड़ी कूड़ी गावै ॥اںدرهُ انّا باهرهُ انّا کُوڑیِ کُوڑیِ گاوَے ۔۔

ਦੇਹੀ ਧੋਵੈ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਏ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਹੁ ਧਾਵੈ ॥dhehee dhovai chakar banaae maiaa no bahu dhaavai ||देही धोवै चक्र बणाए माइआ नो बहु धावै ॥دےهیِ دھووَے چک® بݨااے مااآ نو بهُ دھاوَے ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਹਉਮੈ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥a(n)dhar mail na utarai haumai fir fir aavai jaavai ||अंदरि मैलु न उतरै हउमै फिरि फिरि आवै जावै ॥اںدر مَےل ن اُترَے هامَے پھر پھرِ آوَے جاوَے ۔۔

ਨੀਂਦ ਵਿਆਪਿਆ ਕਾਮਿ ਸੰਤਾਪਿਆ ਮੁਖਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਹਾਵੈ ॥nee(n)dh viaapiaa kaam sa(n)taapiaa mukhahu har har kahaavai ||नींद विआपिआ कामि संतापिआ मुखहु हरि हरि कहावै ॥نیِںد وآپآ کام سںتاپآ مُکھهُ هر هرِ کهاوَے ۔۔

ਬੈਸਨੋ ਨਾਮੁ ਕਰਮ ਹਉ ਜੁਗਤਾ ਤੁਹ ਕੁਟੇ ਕਿਆ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥baisano naam karam hau jugataa tuh kuTe kiaa fal paavai ||बैसनो नामु करम हउ जुगता तुह कुटे किआ फलु पावै ॥بَےسنو نام کرم ها جُگتا تُه کُٹے کآ پھل پاوَے ۔۔

ਹੰਸਾ ਵਿਚਿ ਬੈਠਾ ਬਗੁ ਨ ਬਣਈ ਨਿਤ ਬੈਠਾ ਮਛੀ ਨੋ ਤਾਰ ਲਾਵੈ ॥ha(n)saa vich baiThaa bag na baniee nit baiThaa machhee no taar laavai ||हंसा विचि बैठा बगु न बणई नित बैठा मछी नो तार लावै ॥هںسا وچ بَےٹھا بگ ن بݨای نت بَےٹھا مچھیِ نو تار لاوَے ۔۔

ਜਾ ਹੰਸ ਸਭਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕਰਿ ਦੇਖਨਿ ਤਾ ਬਗਾ ਨਾਲਿ ਜੋੜੁ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ॥jaa ha(n)s sabhaa veechaar kar dhekhan taa bagaa naal joR kadhe na aavai ||जा हंस सभा वीचारु करि देखनि ता बगा नालि जोड़ु कदे न आवै ॥جا هںس سبھا ویِچار کر دےکھن تا بگا نال جوڑ کدے ن آوَے ۔۔

ਹੰਸਾ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਚੁਗਣਾ ਬਗੁ ਡਡਾ ਭਾਲਣ ਜਾਵੈ ॥ha(n)saa heeraa motee chuganaa bag ddaddaa bhaalan jaavai ||हंसा हीरा मोती चुगणा बगु डडा भालण जावै ॥هںسا هیِرا موتیِ چُگݨا بگ ڈڈا بھالݨ جاوَے ۔۔

ਉਡਰਿਆ ਵੇਚਾਰਾ ਬਗੁਲਾ ਮਤੁ ਹੋਵੈ ਮੰਞੁ ਲਖਾਵੈ ॥auddariaa vechaaraa bagulaa mat hovai ma(n)n(j) lakhaavai ||उडरिआ वेचारा बगुला मतु होवै मंञु लखावै ॥اُڈرآ وےچارا بگلا مت هووَے مںنج لکھاوَے ۔۔

ਜਿਤੁ ਕੋ ਲਾਇਆ ਤਿਤ ਹੀ ਲਾਗਾ ਕਿਸੁ ਦੋਸੁ ਦਿਚੈ ਜਾ ਹਰਿ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥jit ko laiaa tit hee laagaa kis dhos dhichai jaa har evai bhaavai ||जितु को लाइआ तित ही लागा किसु दोसु दिचै जा हरि एवै भावै ॥جِت کو لاایا تت هیِ لاگا کس دوس دچَے جا هر اےوَے بھاوَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਵਰੁ ਰਤਨੀ ਭਰਪੂਰੇ ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਸੋ ਪਾਵੈ ॥satigur saravar ratanee bharapoore jis praapat so paavai ||सतिगुरु सरवरु रतनी भरपूरे जिसु प्रापति सो पावै ॥ستگر سرور رتنیِ بھرپُورے جس پراپت سو پاوَے ۔۔

ਸਿਖ ਹੰਸ ਸਰਵਰਿ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਹੁਕਮਾਵੈ ॥sikh ha(n)s saravar ikaThe hoe satigur kai hukamaavai ||सिख हंस सरवरि इकठे होए सतिगुर कै हुकमावै ॥سِکھ هںس سرور اکٹھے هواے ستگر کَے هُکماوَے ۔۔

ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਮਾਣਕ ਸਰਵਰਿ ਭਰਪੂਰੇ ਖਾਇ ਖਰਚਿ ਰਹੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ॥ratan padhaarath maanak saravar bharapoore khai kharach rahe toT na aavai ||रतन पदारथ माणक सरवरि भरपूरे खाइ खरचि रहे तोटि न आवै ॥رتن پدارتھ ماݨک سرور بھرپُورے کھاا کھرچ رهے توٹ ن آوَے ۔۔

ਸਰਵਰ ਹੰਸੁ ਦੂਰਿ ਨ ਹੋਈ ਕਰਤੇ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥saravar ha(n)s dhoor na hoiee karate evai bhaavai ||सरवर हंसु दूरि न होई करते एवै भावै ॥سرور هںس دُور ن هوای کرتے اےوَے بھاوَے ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਦੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਪਹਿ ਆਵੈ ॥jan naanak jis dhai masatak bhaag dhur likhiaa so sikh guroo peh aavai ||जन नानक जिस दै मसतकि भागु धुरि लिखिआ सो सिखु गुरू पहि आवै ॥جن نانک جس دَے مستک بھاگ دھُر لکھآ سو سکھ گُرُو پهِ آوَے ۔۔

ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਟੰਬ ਸਭਿ ਤਾਰੇ ਸਭਾ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਛਡਾਵੈ ॥੧॥aap tariaa kuTa(n)b sabh taare sabhaa sirasaT chhaddaavai ||1||आपि तरिआ कुटंब सभि तारे सभा सृसटि छडावै ॥१॥آپ ترآ کُٹںب سبھِ تارے سبھا سرسٹ چھڈاوَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਪੰਡਿਤੁ ਆਖਾਏ ਬਹੁਤੀ ਰਾਹੀ ਕੋਰੜ ਮੋਠ ਜਿਨੇਹਾ ॥pa(n)ddit aakhaae bahutee raahee koraR moTh jinehaa ||पंडितु आखाए बहुती राही कोरड़ मोठ जिनेहा ॥پںڈت آکھااے بهُتیِ راهیِ کورڑ موٹھ جنےها ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਮੋਹੁ ਨਿਤ ਭਰਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਤਿਸਟਸਿ ਨਾਹੀ ਦੇਹਾ ॥a(n)dhar moh nit bharam viaapiaa tisaTas naahee dhehaa ||अंदरि मोहु नित भरमि विआपिआ तिसटसि नाही देहा ॥اںدر موهُ نت بھرم وآپآ تسٹس ناهیِ دےها ۔۔

ਕੂੜੀ ਆਵੈ ਕੂੜੀ ਜਾਵੈ ਮਾਇਆ ਕੀ ਨਿਤ ਜੋਹਾ ॥kooRee aavai kooRee jaavai maiaa kee nit johaa ||कूड़ी आवै कूड़ी जावै माइआ की नित जोहा ॥کُوڑیِ آوَے کُوڑیِ جاوَے مااآ کیِ نت جوها ۔۔

ਸਚੁ ਕਹੈ ਤਾ ਛੋਹੋ ਆਵੈ ਅੰਤਰਿ ਬਹੁਤਾ ਰੋਹਾ ॥sach kahai taa chhoho aavai a(n)tar bahutaa rohaa ||सचु कहै ता छोहो आवै अंतरि बहुता रोहा ॥سچ کهَے تا چھوهو آوَے اںتر بهُتا روها ۔۔

ਵਿਆਪਿਆ ਦੁਰਮਤਿ ਕੁਬੁਧਿ ਕੁਮੂੜਾ ਮਨਿ ਲਾਗਾ ਤਿਸੁ ਮੋਹਾ ॥viaapiaa dhuramat kubudh kumooRaa man laagaa tis mohaa ||विआपिआ दुरमति कुबुधि कुमूड़ा मनि लागा तिसु मोहा ॥وِآپآ دُرمت کُبدھ کُمُوڑا من لاگا تس موها ۔۔

ਠਗੈ ਸੇਤੀ ਠਗੁ ਰਲਿ ਆਇਆ ਸਾਥੁ ਭਿ ਇਕੋ ਜੇਹਾ ॥Thagai setee Thag ral aaiaa saath bh iko jehaa ||ठगै सेती ठगु रलि आइआ साथु भि इको जेहा ॥ٹھگَے سےتیِ ٹھگ رل آایا ساتھ بھ اکو جےها ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਾਫੁ ਨਦਰੀ ਵਿਚਦੋ ਕਢੈ ਤਾਂ ਉਘੜਿ ਆਇਆ ਲੋਹਾ ॥satigur saraaf nadharee vichadho kaddai taa(n) ughaR aaiaa lohaa ||सतिगुरु सराफु नदरी विचदो कढै ताँ उघड़ि आइआ लोहा ॥ستگر سراپھ ندریِ وچدو کڈھَے تاں اُگھڑ آایا لوها ۔۔

ਬਹੁਤੇਰੀ ਥਾਈ ਰਲਾਇ ਰਲਾਇ ਦਿਤਾ ਉਘੜਿਆ ਪੜਦਾ ਅਗੈ ਆਇ ਖਲੋਹਾ ॥bahuteree thaiee ralai ralai dhitaa ughaRiaa paRadhaa agai aai khalohaa ||बहुतेरी थाई रलाइ रलाइ दिता उघड़िआ पड़दा अगै आइ खलोहा ॥بهُتےریِ تھاای رلاا رلاا دتا اُگھڑآ پڑدا اگَے آا کھلوها ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਜੇ ਸਰਣੀ ਆਵੈ ਫਿਰਿ ਮਨੂਰਹੁ ਕੰਚਨੁ ਹੋਹਾ ॥satigur kee je saranee aavai fir manoorahu ka(n)chan hohaa ||सतिगुर की जे सरणी आवै फिरि मनूरहु कंचनु होहा ॥ستگر کیِ جے سرݨیِ آوَے پھرِ منُورهُ کںچن هوها ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਿਰਵੈਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰ ਸਮਾਨੇ ਅਉਗਣ ਕਟੇ ਕਰੇ ਸੁਧੁ ਦੇਹਾ ॥satigur niravair putr satr samaane aaugan kaTe kare sudh dhehaa ||सतिगुरु निरवैरु पुत्र सत्र समाने अउगण कटे करे सुधु देहा ॥ستگر نروَےر پُتر ستر سمانے ااگݨ کٹے کرے سُدھ دےها ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਲਿ ਸਨੇਹਾ ॥naanak jis dhur masatak hovai likhiaa tis satigur naal sanehaa ||नानक जिसु धुरि मसतकि होवै लिखिआ तिसु सतिगुर नालि सनेहा ॥نانک جس دھُر مستک هووَے لکھآ تس ستِگر نال سنےها ۔۔