Ang 956 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੫੬)

ਸਚੁ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੈ ਨਾਹੀ ਸੀਤਾ ਕਦੇ ਨ ਪਾਟੈ ॥sach puraanaa hovai naahee seetaa kadhe na paaTai ||सचु पुराणा होवै नाही सीता कदे न पाटै ॥سچ پُراݨا هووَے ناهیِ سیِتا کدے ن پاٹَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੋ ਸਚਾ ਤਿਚਰੁ ਜਾਪੀ ਜਾਪੈ ॥੧॥naanak saahib sacho sachaa tichar jaapee jaapai ||1||नानक साहिबु सचो सचा तिचरु जापी जापै ॥१॥نانک ساهب سچو سچا تچر جاپیِ جاپَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਚ ਕੀ ਕਾਤੀ ਸਚੁ ਸਭੁ ਸਾਰੁ ॥sach kee kaatee sach sabh saar ||सच की काती सचु सभु सारु ॥سچ کیِ کاتیِ سچ سبھ سار ۔۔

ਘਾੜਤ ਤਿਸ ਕੀ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ॥ghaaRat tis kee apar apaar ||घाड़त तिस की अपर अपार ॥گھاڑت تس کیِ اپر اپار ۔۔

ਸਬਦੇ ਸਾਣ ਰਖਾਈ ਲਾਇ ॥sabadhe saan rakhaiee lai ||सबदे साण रखाई लाइ ॥سبدے ساݨ رکھاای لاا ۔۔

ਗੁਣ ਕੀ ਥੇਕੈ ਵਿਚਿ ਸਮਾਇ ॥gun kee thekai vich samai ||गुण की थेकै विचि समाइ ॥گُݨ کیِ تھےکَے وچ سماا ۔۔

ਤਿਸ ਦਾ ਕੁਠਾ ਹੋਵੈ ਸੇਖੁ ॥tis dhaa kuThaa hovai sekh ||तिस दा कुठा होवै सेखु ॥تِس دا کُٹھا هووَے سےکھ ۔۔

ਲੋਹੂ ਲਬੁ ਨਿਕਥਾ ਵੇਖੁ ॥lohoo lab nikathaa vekh ||लोहू लबु निकथा वेखु ॥لوهُو لب نکتھا وےکھ ۔۔

ਹੋਇ ਹਲਾਲੁ ਲਗੈ ਹਕਿ ਜਾਇ ॥hoi halaal lagai hak jai ||होइ हलालु लगै हकि जाइ ॥هوا هلال لگَے هک جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਦੀਦਾਰਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥naanak dhar dheedhaar samai ||2||नानक दरि दीदारि समाइ ॥२॥نانک در دیِدار سماا ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਕਮਰਿ ਕਟਾਰਾ ਬੰਕੁੜਾ ਬੰਕੇ ਕਾ ਅਸਵਾਰੁ ॥kamar kaTaaraa ba(n)kuRaa ba(n)ke kaa asavaar ||कमरि कटारा बंकुड़ा बंके का असवारु ॥کمر کٹارا بںکڑا بںکے کا اسوار ۔۔

ਗਰਬੁ ਨ ਕੀਜੈ ਨਾਨਕਾ ਮਤੁ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥੩॥garab na keejai naanakaa mat sir aavai bhaar ||3||गरबु न कीजै नानका मतु सिरि आवै भारु ॥३॥گرب ن کیِجَے نانکا مت سر آوَے بھار ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੋ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਬਦਿ ਮਿਲੈ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲੈ ॥so satasa(n)gat sabadh milai jo gurmukh chalai ||सो सतसंगति सबदि मिलै जो गुरमुखि चलै ॥سو ستسںگت سبد ملَے جو گُرمکھ چلَے ۔۔

ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ॥sach dhiaain se sache jin har kharach dhan palai ||सचु धिआइनि से सचे जिन हरि खरचु धनु पलै ॥سچ دھآان سے سچے جن هر کھرچ دھن پلَے ۔۔

ਭਗਤ ਸੋਹਨਿ ਗੁਣ ਗਾਵਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਅਚਲੈ ॥bhagat sohan gun gaavadhe gurmat achalai ||भगत सोहनि गुण गावदे गुरमति अचलै ॥بھگت سوهن گُݨ گاودے گُرمت اچلَے ۔۔

ਰਤਨ ਬੀਚਾਰੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭਲੈ ॥ratan beechaar man vasiaa gur kai sabadh bhalai ||रतन बीचारु मनि वसिआ गुर कै सबदि भलै ॥رتن بیِچار من وسِآ گُر کَے سبد بھلَے ۔۔

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੯॥aape mel milaidhaa aape dhei vaddiaaiee ||19||आपे मेलि मिलाइदा आपे देइ वडिआई ॥१९॥آپے مےل ملاادا آپے دےا وڈآای ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਆਸਾ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਕੋਇ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥aasaa a(n)dhar sabh ko koi niraasaa hoi ||आसा अंदरि सभु को कोइ निरासा होइ ॥آسا اںدر سبھ کو کوا نراسا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਮਰਿ ਜੀਵਿਆ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥naanak jo mar jeeviaa sahilaa aaiaa soi ||1||नानक जो मरि जीविआ सहिला आइआ सोइ ॥१॥نانک جو مر جیِوآ سهِلا آایا سوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਨਾ ਕਿਛੁ ਆਸਾ ਹਥਿ ਹੈ ਕੇਉ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥naa kichh aasaa hath hai keau niraasaa hoi ||ना किछु आसा हथि है केउ निरासा होइ ॥نا کچھ آسا هتھ هَے کےا نراسا هوا ۔۔

ਕਿਆ ਕਰੇ ਏਹ ਬਪੁੜੀ ਜਾਂ ਭੋੁਲਾਏ ਸੋਇ ॥੨॥kiaa kare eh bapuRee jaa(n) bhuolaae soi ||2||किआ करे एह बपुड़ी जाँ भुोलाए सोइ ॥२॥کِآ کرے اےه بپڑیِ جاں بھُولااے سوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ॥dhirag jeevan sa(n)saar sache naam bin ||धृगु जीवणु संसार सचे नाम बिनु ॥دھِرگ جیِوݨ سںسار سچے نام بن ۔۔

ਪ੍ਰਭੁ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰ ਨਿਹਚਲੁ ਏਹੁ ਧਨੁ ॥prabh dhaataa dhaataar nihachal eh dhan ||प्रभु दाता दातार निहचलु एहु धनु ॥پربھ داتا داتار نهچل اےهُ دھن ۔۔

ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਆਰਾਧੇ ਨਿਰਮਲੁ ਸੋਇ ਜਨੁ ॥saas saas aaraadhe niramal soi jan ||सासि सासि आराधे निरमलु सोइ जनु ॥ساس ساس آرادھے نرمل سوا جن ۔۔

ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਅਗਮੁ ਰਸਨਾ ਏਕੁ ਭਨੁ ॥a(n)tarajaamee agam rasanaa ek bhan ||अंतरजामी अगमु रसना एकु भनु ॥اںترجامیِ اگم رسنا اےک بھن ۔۔

ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬਤਿ ਨਾਨਕੁ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥੨੦॥rav rahiaa sarabat naanak bal jaiee ||20||रवि रहिआ सरबति नानकु बलि जाई ॥२०॥رو رهِآ سربت نانک بلِ جاای ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਰਵਰ ਹੰਸ ਧੁਰੇ ਹੀ ਮੇਲਾ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਣਾ ॥saravar ha(n)s dhure hee melaa khasamai evai bhaanaa ||सरवर हंस धुरे ही मेला खसमै एवै भाणा ॥سرور هںس دھُرے هیِ مےلا کھسمَے اےوَے بھاݨا ۔۔

ਸਰਵਰ ਅੰਦਰਿ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਸੋ ਹੰਸਾ ਕਾ ਖਾਣਾ ॥saravar a(n)dhar heeraa motee so ha(n)saa kaa khaanaa ||सरवर अंदरि हीरा मोती सो हंसा का खाणा ॥سرور اںدر هیِرا موتیِ سو هںسا کا کھاݨا ۔۔

ਬਗੁਲਾ ਕਾਗੁ ਨ ਰਹਈ ਸਰਵਰਿ ਜੇ ਹੋਵੈ ਅਤਿ ਸਿਆਣਾ ॥bagulaa kaag na rahiee saravar je hovai at siaanaa ||बगुला कागु न रहई सरवरि जे होवै अति सिआणा ॥بگلا کاگ ن رهای سرور جے هووَے ات سآݨا ۔۔

ਓਨਾ ਰਿਜਕੁ ਨ ਪਇਓ ਓਥੈ ਓਨੑਾ ਹੋਰੋ ਖਾਣਾ ॥onaa rijak na pio othai on(h)aa horo khaanaa ||ओना रिजकु न पइओ ओथै ओन्ना होरो खाणा ॥اونا رجک ن پِااو اوتھَے اونھا هورو کھاݨا ۔۔

ਸਚਿ ਕਮਾਣੈ ਸਚੋ ਪਾਈਐ ਕੂੜੈ ਕੂੜਾ ਮਾਣਾ ॥sach kamaanai sacho paieeaai kooRai kooRaa maanaa ||सचि कमाणै सचो पाईऐ कूड़ै कूड़ा माणा ॥سچ کماݨَے سچو پاایاَے کُوڑَے کُوڑا ماݨا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੌ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨਾ ਧੁਰੇ ਪੈਯਾ ਪਰਵਾਣਾ ॥੧॥naanak tin kau satigur miliaa jinaa dhure paiyaa paravaanaa ||1||नानक तिन कौ सतिगुरु मिलिआ जिना धुरे पैया परवाणा ॥१॥نانک تن کَو ستگر ملِآ جنا دھُرے پَےےا پرواݨا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਉਜਲਾ ਜੇ ਕੋ ਚਿਤਿ ਕਰੇਇ ॥saahib meraa ujalaa je ko chit karei ||साहिबु मेरा उजला जे को चिति करेइ ॥ساهب مےرا اُجلا جے کو چت کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜੋ ਦੇਇ ॥naanak soiee seveeaai sadhaa sadhaa jo dhei ||नानक सोई सेवीऐ सदा सदा जो देइ ॥نانک سوای سےویِاَے سدا سدا جو دےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥naanak soiee seveeaai jit seviaai dhukh jai ||नानक सोई सेवीऐ जितु सेविऐ दुखु जाइ ॥نانک سوای سےویِاَے جت سےواَے دُکھ جاا ۔۔

ਅਵਗੁਣ ਵੰਞਨਿ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥੨॥avagun va(n)n(j)n gun raveh man sukh vasai aai ||2||अवगुण वंञनि गुण रवहि मनि सुखु वसै आइ ॥२॥اوگݨ وںنجن گُݨ روه من سُکھ وسَے آا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ॥aape aap varatadhaa aap taaRee laieean ||आपे आपि वरतदा आपि ताड़ी लाईअनु ॥آپے آپ ورتدا آپ تاڑیِ لاایان ۔۔

ਆਪੇ ਹੀ ਉਪਦੇਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤੀਆਈਅਨੁ ॥aape hee upadhesadhaa gurmukh pateeaaieean ||आपे ही उपदेसदा गुरमुखि पतीआईअनु ॥آپے هیِ اُپدےسدا گُرمکھ پتیِآایان ۔۔

ਇਕਿ ਆਪੇ ਉਝੜਿ ਪਾਇਅਨੁ ਇਕਿ ਭਗਤੀ ਲਾਇਅਨੁ ॥eik aape ujhaR paian ik bhagatee laian ||इकि आपे उझड़ि पाइअनु इकि भगती लाइअनु ॥ِاک آپے اُجھڑ پااان اک بھگتیِ لااان ۔۔

ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਬੁਝਸੀ ਆਪੇ ਨਾਇ ਲਾਈਅਨੁ ॥jis aap bujhaae so bujhasee aape nai laieean ||जिसु आपि बुझाए सो बुझसी आपे नाइ लाईअनु ॥جِس آپ بُجھااے سو بُجھسیِ آپے ناا لاایان ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥naanak naam dhiaaieeaai sachee vaddiaaiee ||21||1|| sudh ||नानक नामु धिआईऐ सची वडिआई ॥२१॥१॥ सुधु ॥نانک نام دھآایاَے سچیِ وڈآای ۔۔۲۱۔۔۱۔۔ سُدھ ۔۔