Ang 955 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੫੫)

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਗੜੁ ਕੋਟੁ ਹੈ ਸਭਿ ਦਿਸੰਤਰ ਦੇਸਾ ॥kaiaa a(n)dhar gaR koT hai sabh dhisa(n)tar dhesaa ||काइआ अंदरि गड़ु कोटु है सभि दिसंतर देसा ॥کااآ اںدر گڑ کوٹ هَے سبھ دسںتر دےسا ۔۔

ਆਪੇ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ਸਭ ਮਹਿ ਪਰਵੇਸਾ ॥aape taaRee laieean sabh meh paravesaa ||आपे ताड़ी लाईअनु सभ महि परवेसा ॥آپے تاڑیِ لاایان سبھ مهِ پروےسا ۔۔

ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਆਪਿ ਗੁਪਤੁ ਰਖੇਸਾ ॥aape sirasaT saajeean aap gupat rakhesaa ||आपे सृसटि साजीअनु आपि गुपतु रखेसा ॥آپے سرسٹ ساجیِان آپ گُپت رکھےسا ۔۔

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਸਚੁ ਪਰਗਟੀਏਸਾ ॥gur sevaa te jaaniaa sach paragaTe'eesaa ||गुर सेवा ते जाणिआ सचु परगटीएसा ॥گُر سےوا تے جاݨآ سچ پرگٹیِاےسا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸਚੋ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੧੬॥sabh kichh sacho sach hai gur sojhee paiee ||16||सभु किछु सचो सचु है गुरि सोझी पाई ॥१६॥سبھ کچھ سچو سچ هَے گُر سوجھیِ پاای ۔۔۱۶۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਾਵਣੁ ਰਾਤਿ ਅਹਾੜੁ ਦਿਹੁ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਦੁਇ ਖੇਤ ॥saavan raat ahaaR dhih kaam karodh dhui khet ||सावणु राति अहाड़ु दिहु कामु क्रोधु दुइ खेत ॥ساوݨ رات اهاڑ دهُ کام ک®ودھ دُِا کھےت ۔۔

ਲਬੁ ਵਤ੍ਰ ਦਰੋਗੁ ਬੀਉ ਹਾਲੀ ਰਾਹਕੁ ਹੇਤ ॥lab vatr dharog beeau haalee raahak het ||लबु वत्र दरोगु बीउ हाली राहकु हेत ॥لب وتر دروگ بیِا هالیِ راهک هےت ۔۔

ਹਲੁ ਬੀਚਾਰੁ ਵਿਕਾਰ ਮਣ ਹੁਕਮੀ ਖਟੇ ਖਾਇ ॥hal beechaar vikaar man hukamee khaTe khai ||हलु बीचारु विकार मण हुकमी खटे खाइ ॥هل بیِچار وکار مݨ هُکمیِ کھٹے کھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਲੇਖੈ ਮੰਗਿਐ ਅਉਤੁ ਜਣੇਦਾ ਜਾਇ ॥੧॥naanak lekhai ma(n)giaai aaut janedhaa jai ||1||नानक लेखै मंगिऐ अउतु जणेदा जाइ ॥१॥نانک لےکھَے مںگاَے اات جݨےدا جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਭਉ ਭੁਇ ਪਵਿਤੁ ਪਾਣੀ ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਬਲੇਦ ॥bhau bhui pavit paanee sat sa(n)tokh baledh ||भउ भुइ पवितु पाणी सतु संतोखु बलेद ॥بھا بھُا پوت پاݨیِ ست سںتوکھ بلےد ۔۔

ਹਲੁ ਹਲੇਮੀ ਹਾਲੀ ਚਿਤੁ ਚੇਤਾ ਵਤ੍ਰ ਵਖਤ ਸੰਜੋਗੁ ॥hal halemee haalee chit chetaa vatr vakhat sa(n)jog ||हलु हलेमी हाली चितु चेता वत्र वखत संजोगु ॥هل هلےمیِ هالیِ چت چےتا وتر وکھت سںجوگ ۔۔

ਨਾਉ ਬੀਜੁ ਬਖਸੀਸ ਬੋਹਲ ਦੁਨੀਆ ਸਗਲ ਦਰੋਗ ॥naau beej bakhasees bohal dhuneeaa sagal dharog ||नाउ बीजु बखसीस बोहल दुनीआ सगल दरोग ॥ناا بیِج بکھسیِس بوهل دُنیِآ سگل دروگ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਕਰਮੁ ਹੋਇ ਜਾਵਹਿ ਸਗਲ ਵਿਜੋਗ ॥੨॥naanak nadharee karam hoi jaaveh sagal vijog ||2||नानक नदरी करमु होइ जावहि सगल विजोग ॥२॥نانک ندریِ کرم هوا جاوه سگل وجوگ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬੋਲੈ ॥manmukh moh gubaar hai dhoojai bhai bolai ||मनमुखि मोहु गुबारु है दूजै भाइ बोलै ॥منمکھ موهُ گُبار هَے دُوجَے بھاا بولَے ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਹੈ ਨਿਤ ਨੀਰੁ ਵਿਰੋਲੈ ॥dhoojai bhai sadhaa dhukh hai nit neer virolai ||दूजै भाइ सदा दुखु है नित नीरु विरोलै ॥دُوجَے بھاا سدا دُکھ هَے نت نیِر ورولَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਮਥਿ ਤਤੁ ਕਢੋਲੈ ॥gurmukh naam dhiaaieeaai math tat kaddolai ||गुरमुखि नामु धिआईऐ मथि ततु कढोलै ॥گُرمکھ نام دھآایاَے متھ تت کڈھولَے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਪਰਗਾਸੁ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਹਰਿ ਲਧਾ ਟੋਲੈ ॥a(n)tar paragaas ghaT chaananaa har ladhaa Tolai ||अंतरि परगासु घटि चानणा हरि लधा टोलै ॥اںتر پرگاس گھٹ چانݨا هرِ لدھا ٹولَے ۔۔

ਆਪੇ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਦਾ ਕਿਛੁ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥੧੭॥aape bharam bhulaidhaa kichh kahan na jaiee ||17||आपे भरमि भुलाइदा किछु कहणु न जाई ॥१७॥آپے بھرم بھُلاادا کچھ کهݨ ن جاای ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਨਾਨਕ ਚਿੰਤਾ ਮਤਿ ਕਰਹੁ ਚਿੰਤਾ ਤਿਸ ਹੀ ਹੇਇ ॥naanak chi(n)taa mat karahu chi(n)taa tis hee hei ||नानक चिंता मति करहु चिंता तिस ही हेइ ॥نانک چںتا مت کرهُ چںتا تس هیِ هےا ۔۔

ਜਲ ਮਹਿ ਜੰਤ ਉਪਾਇਅਨੁ ਤਿਨਾ ਭਿ ਰੋਜੀ ਦੇਇ ॥jal meh ja(n)t upaian tinaa bh rojee dhei ||जल महि जंत उपाइअनु तिना भि रोजी देइ ॥جل مهِ جںت اُپااان تنا بھ روجیِ دےا ۔۔

ਓਥੈ ਹਟੁ ਨ ਚਲਈ ਨਾ ਕੋ ਕਿਰਸ ਕਰੇਇ ॥othai haT na chaliee naa ko kiras karei ||ओथै हटु न चलई ना को किरस करेइ ॥اوتھَے هٹ ن چلای نا کو کرس کرےا ۔۔

ਸਉਦਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਕੋ ਲਏ ਨ ਦੇਇ ॥saudhaa mool na hoviee naa ko le na dhei ||सउदा मूलि न होवई ना को लए न देइ ॥سادا مُول ن هووای نا کو لاے ن دےا ۔۔

ਜੀਆ ਕਾ ਆਹਾਰੁ ਜੀਅ ਖਾਣਾ ਏਹੁ ਕਰੇਇ ॥jeeaa kaa aahaar jeea khaanaa eh karei ||जीआ का आहारु जीअ खाणा एहु करेइ ॥جیِآ کا آهار جیِا کھاݨا اےهُ کرےا ۔۔

ਵਿਚਿ ਉਪਾਏ ਸਾਇਰਾ ਤਿਨਾ ਭਿ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥vich upaae sairaa tinaa bh saar karei ||विचि उपाए साइरा तिना भि सार करेइ ॥وِچ اُپااے ساارا تنا بھ سار کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਚਿੰਤਾ ਮਤ ਕਰਹੁ ਚਿੰਤਾ ਤਿਸ ਹੀ ਹੇਇ ॥੧॥naanak chi(n)taa mat karahu chi(n)taa tis hee hei ||1||नानक चिंता मत करहु चिंता तिस ही हेइ ॥१॥نانک چںتا مت کرهُ چںتا تس هیِ هےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਜੀਉ ਮਛੁਲੀ ਝੀਵਰੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਕਾਲੁ ॥naanak ih jeeau machhulee jheevar tirasanaa kaal ||नानक इहु जीउ मछुली झीवरु तृसना कालु ॥نانک اهُ جیِا مچھلیِ جھیِور ترسنا کال ۔۔

ਮਨੂਆ ਅੰਧੁ ਨ ਚੇਤਈ ਪੜੈ ਅਚਿੰਤਾ ਜਾਲੁ ॥manooaa a(n)dh na chetiee paRai achi(n)taa jaal ||मनूआ अंधु न चेतई पड़ै अचिंता जालु ॥منُوآ اںدھ ن چےتای پڑَے اچںتا جال ۔۔

ਨਾਨਕ ਚਿਤੁ ਅਚੇਤੁ ਹੈ ਚਿੰਤਾ ਬਧਾ ਜਾਇ ॥naanak chit achet hai chi(n)taa badhaa jai ||नानक चितु अचेतु है चिंता बधा जाइ ॥نانک چت اچےت هَے چںتا بدھا جاا ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥nadhar kare je aapanee taa aape le milai ||2||नदरि करे जे आपणी ता आपे लए मिलाइ ॥२॥ندر کرے جے آپݨیِ تا آپے لاے ملاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਸਾਚੇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਤਾ ॥se jan saache sadhaa sadhaa jinee har ras peetaa ||से जन साचे सदा सदा जिनी हरि रसु पीता ॥سے جن ساچے سدا سدا جنیِ هر رس پیِتا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚੁ ਸਉਦਾ ਕੀਤਾ ॥gurmukh sachaa man vasai sach saudhaa keetaa ||गुरमुखि सचा मनि वसै सचु सउदा कीता ॥گُرمکھ سچا من وسَے سچ سادا کیِتا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਘਰ ਹੀ ਮਾਹਿ ਹੈ ਵਡਭਾਗੀ ਲੀਤਾ ॥sabh kichh ghar hee maeh hai vaddabhaagee leetaa ||सभु किछु घर ही माहि है वडभागी लीता ॥سبھ کچھ گھر هیِ ماه هَے وڈبھاگیِ لیِتا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮਰਿ ਗਈ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੀਤਾ ॥a(n)tar tirasanaa mar giee har gun gaaveetaa ||अंतरि तृसना मरि गई हरि गुण गावीता ॥اںتر ترسنا مر گای هرِ گُݨ گاویِتا ۔۔

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਦੇਇ ਬੁਝਾਈ ॥੧੮॥aape mel milaian aape dhei bujhaiee ||18||आपे मेलि मिलाइअनु आपे देइ बुझाई ॥१८॥آپے مےل ملااان آپے دےا بُجھاای ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਵੇਲਿ ਪਿੰਞਾਇਆ ਕਤਿ ਵੁਣਾਇਆ ॥vel pi(n)n(j)aiaa kat vunaiaa ||वेलि पिंञाइआ कति वुणाइआ ॥وےل پںنجاایا کت وُݨاایا ۔۔

ਕਟਿ ਕੁਟਿ ਕਰਿ ਖੁੰਬਿ ਚੜਾਇਆ ॥kaT kuT kar khu(n)b chaRaiaa ||कटि कुटि करि खुँबि चड़ाइआ ॥کٹ کُٹ کرِ کھُںب چڑاایا ۔۔

ਲੋਹਾ ਵਢੇ ਦਰਜੀ ਪਾੜੇ ਸੂਈ ਧਾਗਾ ਸੀਵੈ ॥lohaa vadde dharajee paaRe sooiee dhaagaa seevai ||लोहा वढे दरजी पाड़े सूई धागा सीवै ॥لوها وڈھے درجیِ پاڑے سُوای دھاگا سیِوَے ۔۔

ਇਉ ਪਤਿ ਪਾਟੀ ਸਿਫਤੀ ਸੀਪੈ ਨਾਨਕ ਜੀਵਤ ਜੀਵੈ ॥eiau pat paaTee sifatee seepai naanak jeevat jeevai ||इउ पति पाटी सिफती सीपै नानक जीवत जीवै ॥ِاا پت پاٹیِ سپھتیِ سیِپَے نانک جیِوت جیِوَے ۔۔

ਹੋਇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜੁ ਪਾਟੈ ਸੂਈ ਧਾਗਾ ਗੰਢੈ ॥hoi puraanaa kapaR paaTai sooiee dhaagaa ga(n)ddai ||होइ पुराणा कपड़ु पाटै सूई धागा गंढै ॥هوا پُراݨا کپڑ پاٹَے سُوای دھاگا گںڈھَے ۔۔

ਮਾਹੁ ਪਖੁ ਕਿਹੁ ਚਲੈ ਨਾਹੀ ਘੜੀ ਮੁਹਤੁ ਕਿਛੁ ਹੰਢੈ ॥maahu pakh kih chalai naahee ghaRee muhat kichh ha(n)ddai ||माहु पखु किहु चलै नाही घड़ी मुहतु किछु हंढै ॥ماهُ پکھ کهُ چلَے ناهیِ گھڑیِ مُهت کچھ هںڈھَے ۔۔