Ang 954 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੫੪)

ਸੀਤਾ ਲਖਮਣੁ ਵਿਛੁੜਿ ਗਇਆ ॥seetaa lakhaman vichhuR giaa ||सीता लखमणु विछुड़ि गइआ ॥سیِتا لکھمݨ وچھڑ گایا ۔۔

ਰੋਵੈ ਦਹਸਿਰੁ ਲੰਕ ਗਵਾਇ ॥ ਜਿਨਿ ਸੀਤਾ ਆਦੀ ਡਉਰੂ ਵਾਇ ॥rovai dhahasir la(n)k gavai || jin seetaa aadhee ddauroo vai ||रोवै दहसिरु लंक गवाइ ॥ जिनि सीता आदी डउरू वाइ ॥رووَے دهسر لµک گواا ۔۔ جنِ سیِتا آدیِ ڈارُو واا ۔۔

ਰੋਵਹਿ ਪਾਂਡਵ ਭਏ ਮਜੂਰ ॥ ਜਿਨ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਰਹਤ ਹਦੂਰਿ ॥roveh paa(n)ddav bhe majoor || jin kai suaamee rahat hadhoor ||रोवहि पाँडव भए मजूर ॥ जिन कै सुआमी रहत हदूरि ॥رووه پاںڈو بھاے مجُور ۔۔ جن کَے سُآمیِ رهت هدُور ۔۔

ਰੋਵੈ ਜਨਮੇਜਾ ਖੁਇ ਗਇਆ ॥rovai janamejaa khui giaa ||रोवै जनमेजा खुइ गइआ ॥رووَے جنمےجا کھُا گایا ۔۔

ਏਕੀ ਕਾਰਣਿ ਪਾਪੀ ਭਇਆ ॥ekee kaaran paapee bhiaa ||एकी कारणि पापी भइआ ॥اےکیِ کارݨ پاپیِ بھایا ۔۔

ਰੋਵਹਿ ਸੇਖ ਮਸਾਇਕ ਪੀਰ ॥roveh sekh masaik peer ||रोवहि सेख मसाइक पीर ॥رووه سےکھ مسااک پیِر ۔۔

ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਮਤੁ ਲਾਗੈ ਭੀੜ ॥a(n)t kaal mat laagai bheeR ||अंति कालि मतु लागै भीड़ ॥اںت کال مت لاگَے بھیِڑ ۔۔

ਰੋਵਹਿ ਰਾਜੇ ਕੰਨ ਪੜਾਇ ॥roveh raaje ka(n)n paRai ||रोवहि राजे कंन पड़ाइ ॥رووه راجے کنّ پڑاا ۔۔

ਘਰਿ ਘਰਿ ਮਾਗਹਿ ਭੀਖਿਆ ਜਾਇ ॥ghar ghar maageh bheekhiaa jai ||घरि घरि मागहि भीखिआ जाइ ॥گھر گھرِ ماگه بھیِکھآ جاا ۔۔

ਰੋਵਹਿ ਕਿਰਪਨ ਸੰਚਹਿ ਧਨੁ ਜਾਇ ॥roveh kirapan sa(n)cheh dhan jai ||रोवहि किरपन संचहि धनु जाइ ॥رووه کرپن سںچه دھن جاا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਰੋਵਹਿ ਗਿਆਨੁ ਗਵਾਇ ॥pa(n)ddit roveh giaan gavai ||पंडित रोवहि गिआनु गवाइ ॥پںڈت رووه گآن گواا ۔۔

ਬਾਲੀ ਰੋਵੈ ਨਾਹਿ ਭਤਾਰੁ ॥baalee rovai naeh bhataar ||बाली रोवै नाहि भतारु ॥بالیِ رووَے ناه بھتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥naanak dhukheeaa sabh sa(n)saar ||नानक दुखीआ सभु संसारु ॥نانک دُکھیِآ سبھ سںسار ۔۔

ਮੰਨੇ ਨਾਉ ਸੋਈ ਜਿਣਿ ਜਾਇ ॥ma(n)ne naau soiee jin jai ||मंने नाउ सोई जिणि जाइ ॥منّے ناا سوای جݨ جاا ۔۔

ਅਉਰੀ ਕਰਮ ਨ ਲੇਖੈ ਲਾਇ ॥੧॥aauree karam na lekhai lai ||1||अउरी करम न लेखै लाइ ॥१॥ااریِ کرم ن لےکھَے لاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਜਪੁ ਤਪੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੰਨਿਐ ਅਵਰਿ ਕਾਰਾ ਸਭਿ ਬਾਦਿ ॥jap tap sabh kichh ma(n)niaai avar kaaraa sabh baadh ||जपु तपु सभु किछु मंनिऐ अवरि कारा सभि बादि ॥جپ تپ سبھ کچھ مںناَے اور کارا سبھ باد ۔۔

ਨਾਨਕ ਮੰਨਿਆ ਮੰਨੀਐ ਬੁਝੀਐ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ॥੨॥naanak ma(n)niaa ma(n)neeaai bujheeaai gur parasaadh ||2||नानक मंनिआ मंनीऐ बुझीऐ गुर परसादि ॥२॥نانک منّآ منّیِاَے بُجھیِاَے گُر پرساد ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕਾਇਆ ਹੰਸ ਧੁਰਿ ਮੇਲੁ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥kaiaa ha(n)s dhur mel karatai likh paiaa ||काइआ हंस धुरि मेलु करतै लिखि पाइआ ॥کااآ هںس دھُر مےل کرتَے لکھ پاایا ۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥sabh meh gupat varatadhaa gurmukh pragaTaiaa ||सभ महि गुपतु वरतदा गुरमुखि प्रगटाइआ ॥سبھ مهِ گُپت ورتدا گُرمکھ پرگٹاایا ۔۔

ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਉਚਰੈ ਗੁਣ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥gun gaavai gun ucharai gun maeh samaiaa ||गुण गावै गुण उचरै गुण माहि समाइआ ॥گُݨ گاوَے گُݨ اُچرَے گُݨ ماه سماایا ۔۔

ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥sachee baanee sach hai sach mel milaiaa ||सची बाणी सचु है सचु मेलि मिलाइआ ॥سچیِ باݨیِ سچ هَے سچ مےل ملاایا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੪॥sabh kichh aape aap hai aape dhei vaddiaaiee ||14||सभु किछु आपे आपि है आपे देइ वडिआई ॥१४॥سبھ کچھ آپے آپ هَے آپے دےا وڈآای ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਨਾਨਕ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਕੈ ਰਤਨਾ ਪਰਖਣ ਜਾਇ ॥naanak a(n)dhaa hoi kai ratanaa parakhan jai ||नानक अंधा होइ कै रतना परखण जाइ ॥نانک اںدھا هوا کَے رتنا پرکھݨ جاا ۔۔

ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਆਵੈ ਆਪੁ ਲਖਾਇ ॥੧॥ratanaa saar na jaaniee aavai aap lakhai ||1||रतना सार न जाणई आवै आपु लखाइ ॥१॥رتنا سار ن جاݨای آوَے آپ لکھاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਰਤਨਾ ਕੇਰੀ ਗੁਥਲੀ ਰਤਨੀ ਖੋਲੀ ਆਇ ॥ratanaa keree guthalee ratanee kholee aai ||रतना केरी गुथली रतनी खोली आइ ॥رتنا کےریِ گُتھلیِ رتنیِ کھولیِ آا ۔۔

ਵਖਰ ਤੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਦੁਹਾ ਰਹੀ ਸਮਾਇ ॥vakhar tai vanajaariaa dhuhaa rahee samai ||वखर तै वणजारिआ दुहा रही समाइ ॥وکھر تَے وݨجارآ دُها رهیِ سماا ۔۔

ਜਿਨ ਗੁਣੁ ਪਲੈ ਨਾਨਕਾ ਮਾਣਕ ਵਣਜਹਿ ਸੇਇ ॥jin gun palai naanakaa maanak vanajeh sei ||जिन गुणु पलै नानका माणक वणजहि सेइ ॥جٍن گُݨ پلَے نانکا ماݨک وݨجه سےا ۔۔

ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਅੰਧੇ ਵਤਹਿ ਲੋਇ ॥੨॥ratanaa saar na jaananee a(n)dhe vateh loi ||2||रतना सार न जाणनी अंधे वतहि लोइ ॥२॥رتنا سار ن جاݨنیِ اںدھے وته لوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਉ ਦਰਵਾਜੇ ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਹੈ ਦਸਵੈ ਗੁਪਤੁ ਰਖੀਜੈ ॥nau dharavaaje kaiaa koT hai dhasavai gupat rakheejai ||नउ दरवाजे काइआ कोटु है दसवै गुपतु रखीजै ॥نا درواجے کاایا کوٹ هَے دسوَے گُپت رکھیِجَے ۔۔

ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਨ ਖੁਲਨੀ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਖੁਲੀਜੈ ॥bajar kapaaT na khulanee gur sabadh khuleejai ||बजर कपाट न खुलनी गुर सबदि खुलीजै ॥بجر کپاٹ ن کھُلنیِ گُر سبد کھُلیِجَے ۔۔

ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ ਧੁਨਿ ਵਜਦੇ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੁਣੀਜੈ ॥anahadh vaaje dhun vajadhe gur sabadh suneejai ||अनहद वाजे धुनि वजदे गुर सबदि सुणीजै ॥انهد واجے دھُن وجدے گُر سبد سُݨیِجَے ۔۔

ਤਿਤੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਚਾਨਣਾ ਕਰਿ ਭਗਤਿ ਮਿਲੀਜੈ ॥tit ghaT a(n)tar chaananaa kar bhagat mileejai ||तितु घट अंतरि चानणा करि भगति मिलीजै ॥تِت گھٹ اںتر چانݨا کر بھگت ملیِجَے ۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਵਰਤਦਾ ਜਿਨਿ ਆਪੇ ਰਚਨ ਰਚਾਈ ॥੧੫॥sabh meh ek varatadhaa jin aape rachan rachaiee ||15||सभ महि एकु वरतदा जिनि आपे रचन रचाई ॥१५॥سبھ مهِ اےک ورتدا جن آپے رچن رچاای ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਅੰਧੇ ਕੈ ਰਾਹਿ ਦਸਿਐ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਇ ॥a(n)dhe kai raeh dhasiaai a(n)dhaa hoi su jai ||अंधे कै राहि दसिऐ अंधा होइ सु जाइ ॥اںدھے کَے راه دساَے اںدھا هوا سُ جاا ۔۔

ਹੋਇ ਸੁਜਾਖਾ ਨਾਨਕਾ ਸੋ ਕਿਉ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥hoi sujaakhaa naanakaa so kiau ujhaR pai ||होइ सुजाखा नानका सो किउ उझड़ि पाइ ॥هوا سُجاکھا نانکا سو کا اُجھڑ پاا ۔۔

ਅੰਧੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਨਿ ਜਿਨ ਮੁਖਿ ਲੋਇਣ ਨਾਹਿ ॥a(n)dhe eh na aakheean jin mukh loin naeh ||अंधे एहि न आखीअनि जिन मुखि लोइण नाहि ॥اںدھے اےه ن آکھیِان جن مُکھ لواݨ ناه ۔۔

ਅੰਧੇ ਸੇਈ ਨਾਨਕਾ ਖਸਮਹੁ ਘੁਥੇ ਜਾਹਿ ॥੧॥a(n)dhe seiee naanakaa khasamahu ghuthe jaeh ||1||अंधे सेई नानका खसमहु घुथे जाहि ॥१॥اںدھے سےای نانکا کھسمهُ گھُتھے جاه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਸਾਹਿਬਿ ਅੰਧਾ ਜੋ ਕੀਆ ਕਰੇ ਸੁਜਾਖਾ ਹੋਇ ॥saahib a(n)dhaa jo keeaa kare sujaakhaa hoi ||साहिबि अंधा जो कीआ करे सुजाखा होइ ॥ساهب اںدھا جو کیِآ کرے سُجاکھا هوا ۔۔

ਜੇਹਾ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਵਰਤੈ ਜੇ ਸਉ ਆਖੈ ਕੋਇ ॥jehaa jaanai teho varatai je sau aakhai koi ||जेहा जाणै तेहो वरतै जे सउ आखै कोइ ॥جےها جاݨَے تےهو ورتَے جے سا آکھَے کوا ۔۔

ਜਿਥੈ ਸੁ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਪਈ ਆਪੇ ਵਰਤਉ ਜਾਣਿ ॥jithai su vasat na jaapiee aape varatau jaan ||जिथै सु वसतु न जापई आपे वरतउ जाणि ॥جِتھَے سُ وست ن جاپای آپے ورتا جاݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਗਾਹਕੁ ਕਿਉ ਲਏ ਸਕੈ ਨ ਵਸਤੁ ਪਛਾਣਿ ॥੨॥naanak gaahak kiau le sakai na vasat pachhaan ||2||नानक गाहकु किउ लए सकै न वसतु पछाणि ॥२॥نانک گاهک کا لاے سکَے ن وست پچھاݨ ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਸੋ ਕਿਉ ਅੰਧਾ ਆਖੀਐ ਜਿ ਹੁਕਮਹੁ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ॥so kiau a(n)dhaa aakheeaai j hukamahu a(n)dhaa hoi ||सो किउ अंधा आखीऐ जि हुकमहु अंधा होइ ॥سو کا اںدھا آکھیِاَے ج هُکمهُ اںدھا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਧਾ ਕਹੀਐ ਸੋਇ ॥੩॥naanak hukam na bujhiee a(n)dhaa kaheeaai soi ||3||नानक हुकमु न बुझई अंधा कहीऐ सोइ ॥३॥نانک هُکم ن بُجھای اںدھا کهیِاَے سوا ۔۔۳۔۔