Ang 953 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੫੩)

ਤਿਸੁ ਪਾਖੰਡੀ ਜਰਾ ਨ ਮਰਣਾ ॥tis paakha(n)ddee jaraa na maranaa ||तिसु पाखंडी जरा न मरणा ॥تِس پاکھںڈیِ جرا ن مرݨا ۔۔

ਬੋਲੈ ਚਰਪਟੁ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ॥bolai charapaT sat saroop ||बोलै चरपटु सति सरूपु ॥بولَے چرپٹ ست سرُوپ ۔۔

ਪਰਮ ਤੰਤ ਮਹਿ ਰੇਖ ਨ ਰੂਪੁ ॥੫॥param ta(n)t meh rekh na roop ||5||परम तंत महि रेख न रूपु ॥५॥پرم تںت مهِ رےکھ ن رُوپ ۔۔۵۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸੋ ਬੈਰਾਗੀ ਜਿ ਉਲਟੇ ਬ੍ਰਹਮੁ ॥so bairaagee j ulaTe braham ||सो बैरागी जि उलटे ब्रहमु ॥سو بَےراگیِ ج اُلٹے برهم ۔۔

ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਮਹਿ ਰੋਪੈ ਥੰਮੁ ॥gagan ma(n)ddal meh ropai tha(n)m ||गगन मंडल महि रोपै थंमु ॥گگن مںڈل مهِ روپَے تھںم ۔۔

ਅਹਿਨਿਸਿ ਅੰਤਰਿ ਰਹੈ ਧਿਆਨਿ ॥ahinis a(n)tar rahai dhiaan ||अहिनिसि अंतरि रहै धिआनि ॥اهٍنس اںتر رهَے دھآن ۔۔

ਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਸਤ ਸਮਾਨਿ ॥te bairaagee sat samaan ||ते बैरागी सत समानि ॥تے بَےراگیِ ست سمان ۔۔

ਬੋਲੈ ਭਰਥਰਿ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ॥bolai bharathar sat saroop ||बोलै भरथरि सति सरूपु ॥بولَے بھرتھر ست سرُوپ ۔۔

ਪਰਮ ਤੰਤ ਮਹਿ ਰੇਖ ਨ ਰੂਪੁ ॥੬॥param ta(n)t meh rekh na roop ||6||परम तंत महि रेख न रूपु ॥६॥پرم تںت مهِ رےکھ ن رُوپ ۔۔۶۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਕਿਉ ਮਰੈ ਮੰਦਾ ਕਿਉ ਜੀਵੈ ਜੁਗਤਿ ॥kiau marai ma(n)dhaa kiau jeevai jugat ||किउ मरै मंदा किउ जीवै जुगति ॥کِا مرَے مںدا کا جیِوَے جُگت ۔۔

ਕੰਨ ਪੜਾਇ ਕਿਆ ਖਾਜੈ ਭੁਗਤਿ ॥ka(n)n paRai kiaa khaajai bhugat ||कंन पड़ाइ किआ खाजै भुगति ॥کنّ پڑاا کآ کھاجَے بھُگت ۔۔

ਆਸਤਿ ਨਾਸਤਿ ਏਕੋ ਨਾਉ ॥aasat naasat eko naau ||आसति नासति एको नाउ ॥آست ناست اےکو ناا ۔۔

ਕਉਣੁ ਸੁ ਅਖਰੁ ਜਿਤੁ ਰਹੈ ਹਿਆਉ ॥kaunu su akhar jit rahai hiaau ||कउणु सु अखरु जितु रहै हिआउ ॥کاݨ سُ اکھر جت رهَے هآا ۔۔

ਧੂਪ ਛਾਵ ਜੇ ਸਮ ਕਰਿ ਸਹੈ ॥dhoop chhaav je sam kar sahai ||धूप छाव जे सम करि सहै ॥دھُوپ چھاو جے سم کر سهَے ۔۔

ਤਾ ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਗੁਰੁ ਕੋ ਕਹੈ ॥taa naanak aakhai gur ko kahai ||ता नानकु आखै गुरु को कहै ॥تا نانک آکھَے گُر کو کهَے ۔۔

ਛਿਅ ਵਰਤਾਰੇ ਵਰਤਹਿ ਪੂਤ ॥chhia varataare varateh poot ||छिअ वरतारे वरतहि पूत ॥چھِا ورتارے ورته پُوت ۔۔

ਨਾ ਸੰਸਾਰੀ ਨਾ ਅਉਧੂਤ ॥naa sa(n)saaree naa aaudhoot ||ना संसारी ना अउधूत ॥نا سںساریِ نا اادھُوت ۔۔

ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਜੋ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥nira(n)kaar jo rahai samai ||निरंकारि जो रहै समाइ ॥نِرںکار جو رهَے سماا ۔۔

ਕਾਹੇ ਭੀਖਿਆ ਮੰਗਣਿ ਜਾਇ ॥੭॥kaahe bheekhiaa ma(n)gan jai ||7||काहे भीखिआ मंगणि जाइ ॥७॥کاهے بھیِکھآ مںگݨ جاا ۔۔۷۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਮੰਦਰੁ ਸੋਈ ਆਖੀਐ ਜਿਥਹੁ ਹਰਿ ਜਾਤਾ ॥har ma(n)dhar soiee aakheeaai jithahu har jaataa ||हरि मंदरु सोई आखीऐ जिथहु हरि जाता ॥هر مںدر سوای آکھیِاَے جتھهُ هرِ جاتا ۔۔

ਮਾਨਸ ਦੇਹ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਪਾਇਆ ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਤਾ ॥maanas dheh gur bachanee paiaa sabh aatam raam pachhaataa ||मानस देह गुर बचनी पाइआ सभु आतम रामु पछाता ॥مانس دےه گُر بچنیِ پااآ سبھ آتم رام پچھاتا ۔۔

ਬਾਹਰਿ ਮੂਲਿ ਨ ਖੋਜੀਐ ਘਰ ਮਾਹਿ ਬਿਧਾਤਾ ॥baahar mool na khojeeaai ghar maeh bidhaataa ||बाहरि मूलि न खोजीऐ घर माहि बिधाता ॥باهر مُول ن کھوجیِاَے گھر ماه بدھاتا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਮੰਦਰ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਤਿਨੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਤਾ ॥manmukh har ma(n)dhar kee saar na jaananee tinee janam gavaataa ||मनमुख हरि मंदर की सार न जाणनी तिनी जनमु गवाता ॥منمکھ هر مںدر کیِ سار ن جاݨنیِ تنیِ جنم گواتا ۔۔

ਸਭ ਮਹਿ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਪਾਇਆ ਜਾਈ ॥੧੨॥sabh meh ik varatadhaa gur sabadhee paiaa jaiee ||12||सभ महि इकु वरतदा गुर सबदी पाइआ जाई ॥१२॥سبھ مهِ اک ورتدا گُر سبدیِ پاایا جاای ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਮੂਰਖੁ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸੁਣੈ ਮੂਰਖ ਕਾ ਕਹਣਾ ॥moorakh hovai so sunai moorakh kaa kahanaa ||मूरखु होवै सो सुणै मूरख का कहणा ॥مُورکھ هووَے سو سُݨَے مُورکھ کا کهݨا ۔۔

ਮੂਰਖ ਕੇ ਕਿਆ ਲਖਣ ਹੈ ਕਿਆ ਮੂਰਖ ਕਾ ਕਰਣਾ ॥moorakh ke kiaa lakhan hai kiaa moorakh kaa karanaa ||मूरख के किआ लखण है किआ मूरख का करणा ॥مُورکھ کے کآ لکھݨ هَے کآ مُورکھ کا کرݨا ۔۔

ਮੂਰਖੁ ਓਹੁ ਜਿ ਮੁਗਧੁ ਹੈ ਅਹੰਕਾਰੇ ਮਰਣਾ ॥moorakh oh j mugadh hai aha(n)kaare maranaa ||मूरखु ओहु जि मुगधु है अहंकारे मरणा ॥مُورکھ اوهُ ج مُگدھ هَے اهںکارے مرݨا ۔۔

ਏਤੁ ਕਮਾਣੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਦੁਖ ਹੀ ਮਹਿ ਰਹਣਾ ॥et kamaanai sadhaa dhukh dhukh hee meh rahanaa ||एतु कमाणै सदा दुखु दुख ही महि रहणा ॥اےت کماݨَے سدا دُکھ دُکھ هیِ مهِ رهݨا ۔۔

ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ ਪਵੈ ਖੂਹਿ ਕਿਹੁ ਸੰਜਮੁ ਕਰਣਾ ॥at piaaraa pavai khooh kih sa(n)jam karanaa ||अति पिआरा पवै खूहि किहु संजमु करणा ॥ات پآرا پوَے کھُوه کهُ سںجم کرݨا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ਓਸੁ ਅਲਿਪਤੋ ਰਹਣਾ ॥gurmukh hoi su kare veechaar os alipato rahanaa ||गुरमुखि होइ सु करे वीचारु ओसु अलिपतो रहणा ॥گُرمکھ هوا سُ کرے ویِچار اوس الپتو رهݨا ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪੈ ਆਪਿ ਉਧਰੈ ਓਸੁ ਪਿਛੈ ਡੁਬਦੇ ਭੀ ਤਰਣਾ ॥har naam japai aap udharai os pichhai ddubadhe bhee taranaa ||हरि नामु जपै आपि उधरै ओसु पिछै डुबदे भी तरणा ॥هر نام جپَے آپ اُدھرَے اوس پچھَے ڈُبدے بھیِ ترݨا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਜੋ ਦੇਇ ਸੁ ਸਹਣਾ ॥੧॥naanak jo tis bhaavai so kare jo dhei su sahanaa ||1||नानक जो तिसु भावै सो करे जो देइ सु सहणा ॥१॥نانک جو تس بھاوَے سو کرے جو دےا سُ سهݨا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਰੇ ਮਨਾ ਸੁਣੀਐ ਸਿਖ ਸਹੀ ॥naanak aakhai re manaa suneeaai sikh sahee ||नानकु आखै रे मना सुणीऐ सिख सही ॥نانک آکھَے رے منا سُݨیِاَے سکھ سهیِ ۔۔

ਲੇਖਾ ਰਬੁ ਮੰਗੇਸੀਆ ਬੈਠਾ ਕਢਿ ਵਹੀ ॥lekhaa rab ma(n)geseeaa baiThaa kadd vahee ||लेखा रबु मंगेसीआ बैठा कढि वही ॥لےکھا رب مںگےسیِآ بَےٹھا کڈھ وهیِ ۔۔

ਤਲਬਾ ਪਉਸਨਿ ਆਕੀਆ ਬਾਕੀ ਜਿਨਾ ਰਹੀ ॥talabaa pausan aakeeaa baakee jinaa rahee ||तलबा पउसनि आकीआ बाकी जिना रही ॥تلبا پاسن آکیِآ باکیِ جنا رهیِ ۔۔

ਅਜਰਾਈਲੁ ਫਰੇਸਤਾ ਹੋਸੀ ਆਇ ਤਈ ॥ajaraieel faresataa hosee aai tiee ||अजराईलु फरेसता होसी आइ तई ॥اجراایل پھرےستا هوسیِ آا تای ۔۔

ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ਨ ਸੁਝਈ ਭੀੜੀ ਗਲੀ ਫਹੀ ॥aavan jaan na sujhiee bheeRee galee fahee ||आवणु जाणु न सुझई भीड़ी गली फही ॥آوݨ جاݨ ن سُجھای بھیِڑیِ گلیِ پھهیِ ۔۔

ਕੂੜ ਨਿਖੁਟੇ ਨਾਨਕਾ ਓੜਕਿ ਸਚਿ ਰਹੀ ॥੨॥kooR nikhuTe naanakaa oRak sach rahee ||2||कूड़ निखुटे नानका ओड़कि सचि रही ॥२॥کُوڑ نکھٹے نانکا اوڑک سچ رهیِ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਸਭੁ ਸਰੀਰੁ ਹੈ ਹਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਭੁ ਆਪੈ ॥har kaa sabh sareer hai har rav rahiaa sabh aapai ||हरि का सभु सरीरु है हरि रवि रहिआ सभु आपै ॥هر کا سبھ سریِر هَے هرِ روِ رهِآ سبھ آپَے ۔۔

ਹਰਿ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨ ਪਵੈ ਕਿਛੁ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਪੈ ॥har kee keemat na pavai kichh kahan na jaapai ||हरि की कीमति न पवै किछु कहणु न जापै ॥هر کیِ کیِمت ن پوَے کچھ کهݨ ن جاپَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਾਲਾਹੀਐ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਰਾਪੈ ॥gur parasaadhee saalaaheeaai har bhagatee raapai ||गुर परसादी सालाहीऐ हरि भगती रापै ॥گُر پرسادیِ سالاهیِاَے هر بھگتیِ راپَے ۔۔

ਸਭੁ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹੰਕਾਰੁ ਗਵਾਪੈ ॥sabh man tan hariaa hoiaa aha(n)kaar gavaapai ||सभु मनु तनु हरिआ होइआ अहंकारु गवापै ॥سبھ من تن هرآ هوایا اهںکار گواپَے ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹਰਿ ਕਾ ਖੇਲੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਈ ॥੧੩॥sabh kichh har kaa khel hai gurmukh kisai bujhaiee ||13||सभु किछु हरि का खेलु है गुरमुखि किसै बुझाई ॥१३॥سبھ کچھ هر کا کھےل هَے گُرمکھ کسَے بُجھاای ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਹੰਸਰ ਦਾਨ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੁ ਰੋਆਇਆ ॥saha(n)sar dhaan dhe i(n)dhr roaaiaa ||सहंसर दान दे इंद्रु रोआइआ ॥سهںسر دان دے اںدرü روآایا ۔۔

ਪਰਸ ਰਾਮੁ ਰੋਵੈ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥paras raam rovai ghar aaiaa ||परस रामु रोवै घरि आइआ ॥پرس رام رووَے گھر آایا ۔۔

ਅਜੈ ਸੁ ਰੋਵੈ ਭੀਖਿਆ ਖਾਇ ॥ajai su rovai bheekhiaa khai ||अजै सु रोवै भीखिआ खाइ ॥اجَے سُ رووَے بھیِکھآ کھاا ۔۔

ਐਸੀ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥aaisee dharageh milai sajai ||ऐसी दरगह मिलै सजाइ ॥اَےسیِ درگه ملَے سجاا ۔۔

ਰੋਵੈ ਰਾਮੁ ਨਿਕਾਲਾ ਭਇਆ ॥rovai raam nikaalaa bhiaa ||रोवै रामु निकाला भइआ ॥رووَے رام نکالا بھایا ۔۔