Ang 950 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੫੦)

ਜਿਉ ਬੈਸੰਤਰਿ ਧਾਤੁ ਸੁਧੁ ਹੋਇ ਤਿਉ ਹਰਿ ਕਾ ਭਉ ਦੁਰਮਤਿ ਮੈਲੁ ਗਵਾਇ ॥jiau baisa(n)tar dhaat sudh hoi tiau har kaa bhau dhuramat mail gavai ||जिउ बैसंतरि धातु सुधु होइ तिउ हरि का भउ दुरमति मैलु गवाइ ॥جِا بَےسںتر دھات سُدھ هوا تا هر کا بھاُ دُرمت مَےل گواِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤੇ ਜਨ ਸੋਹਣੇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਲਾਇ ॥੧॥naanak te jan sohane jo rate har ra(n)g lai ||1||नानक ते जन सोहणे जो रते हरि रंगु लाइ ॥१॥نانک تے جن سوهݨے جو رتے هر رںگ لاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਰਾਮਕਲੀ ਰਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਤਾ ਬਨਿਆ ਸੀਗਾਰੁ ॥raamakalee raam man vasiaa taa baniaa seegaar ||रामकली रामु मनि वसिआ ता बनिआ सीगारु ॥رامکلیِ رام من وسِآ تا بنِآ سیِگار ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਕਮਲੁ ਬਿਗਸਿਆ ਤਾ ਸਉਪਿਆ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੁ ॥gur kai sabadh kamal bigasiaa taa saupiaa bhagat bha(n)ddaar ||गुर कै सबदि कमलु बिगसिआ ता सउपिआ भगति भंडारु ॥گُر کَے سبد کمل بگسآ تا ساپآ بھگت بھںڈار ۔۔

ਭਰਮੁ ਗਇਆ ਤਾ ਜਾਗਿਆ ਚੂਕਾ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ ॥bharam giaa taa jaagiaa chookaa agiaan a(n)dhaar ||भरमु गइआ ता जागिआ चूका अगिआन अंधारु ॥بھرم گایا تا جاگآ چُوکا اگآن اںدھار ۔۔

ਤਿਸ ਨੋ ਰੂਪੁ ਅਤਿ ਅਗਲਾ ਜਿਸੁ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥tis no roop at agalaa jis har naal piaar ||तिस नो रूपु अति अगला जिसु हरि नालि पिआरु ॥تِس نو رُوپ ات اگلا جس هرِ نال پآر ۔۔

ਸਦਾ ਰਵੈ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥sadhaa ravai pir aapanaa sobhaava(n)tee naar ||सदा रवै पिरु आपणा सोभावंती नारि ॥سدا روَے پر آپݨا سوبھاوںتیِ نار ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਸੀਗਾਰੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਸਭੁ ਹਾਰਿ ॥manmukh seegaar na jaananee jaasan janam sabh haar ||मनमुखि सीगारु न जाणनी जासनि जनमु सभु हारि ॥منمکھ سیِگار ن جاݨنیِ جاسن جنم سبھ هار ۔۔

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਸੀਗਾਰੁ ਕਰਹਿ ਨਿਤ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥bin har bhagatee seegaar kareh nit ja(n)meh hoi khuaar ||बिनु हरि भगती सीगारु करहि नित जंमहि होइ खुआरु ॥بٍن هر بھگتیِ سیِگار کره نت جںمه هوا کھُآر ۔۔

ਸੈਸਾਰੈ ਵਿਚਿ ਸੋਭ ਨ ਪਾਇਨੀ ਅਗੈ ਜਿ ਕਰੇ ਸੁ ਜਾਣੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥saisaarai vich sobh na painee agai j kare su jaanai karataar ||सैसारै विचि सोभ न पाइनी अगै जि करे सु जाणै करतारु ॥سَےسارَے وچ سوبھ ن پاانیِ اگَے ج کرے سُ جاݨَے کرتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਦੁਹੁ ਵਿਚਿ ਹੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥naanak sachaa ek hai dhuh vich hai sa(n)saar ||नानक सचा एकु है दुहु विचि है संसारु ॥نانک سچا اےک هَے دُهُ وچ هَے سںسار ۔۔

ਚੰਗੈ ਮੰਦੈ ਆਪਿ ਲਾਇਅਨੁ ਸੋ ਕਰਨਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾਰੁ ॥੨॥cha(n)gai ma(n)dhai aap laian so karan j aap karaae karataar ||2||चंगै मंदै आपि लाइअनु सो करनि जि आपि कराए करतारु ॥२॥چںگَے مںدَے آپ لااان سو کرن ج آپ کرااے کرتار ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥bin satigur seve saa(n)t na aaviee dhoojee naahee jai ||बिनु सतिगुर सेवे साँति न आवई दूजी नाही जाइ ॥بٍن ستگر سےوے ساںت ن آوای دُوجیِ ناهیِ جاا ۔۔

ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਲੋਚੀਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥je bahuteraa locheeaai vin karamaa paiaa na jai ||जे बहुतेरा लोचीऐ विणु करमा पाइआ न जाइ ॥جے بهُتےرا لوچیِاَے وݨ کرما پاایا ن جاا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇ ॥a(n)tar lobh vikaar hai dhoojai bhai khuaai ||अंतरि लोभु विकारु है दूजै भाइ खुआइ ॥اںتر لوبھ وکار هَے دُوجَے بھاا کھُآا ۔۔

ਤਿਨ ਜੰਮਣੁ ਮਰਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥tin ja(n)man maran na chukiee haumai vich dhukh pai ||तिन जंमणु मरणु न चुकई हउमै विचि दुखु पाइ ॥تٍن جںمݨ مرݨ ن چُکای هامَے وچ دُکھ پاا ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਸੋ ਖਾਲੀ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ॥jinee satigur siau chit laiaa so khaalee koiee naeh ||जिनी सतिगुर सिउ चितु लाइआ सो खाली कोई नाहि ॥جٍنیِ ستگر سا چت لاایا سو کھالیِ کوای ناه ۔۔

ਤਿਨ ਜਮ ਕੀ ਤਲਬ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਓਇ ਦੁਖ ਸਹਾਹਿ ॥tin jam kee talab na hoviee naa oi dhukh sahaeh ||तिन जम की तलब न होवई ना ओइ दुख सहाहि ॥تٍن جم کیِ تلب ن هووای نا اوِا دُکھ سهاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹਿ ॥੩॥naanak gurmukh ubare sachai sabadh samaeh ||3||नानक गुरमुखि उबरे सचै सबदि समाहि ॥३॥نانک گُرمکھ اُبرے سچَے سبد سماه ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪਿ ਅਲਿਪਤੁ ਸਦਾ ਰਹੈ ਹੋਰਿ ਧੰਧੈ ਸਭਿ ਧਾਵਹਿ ॥aap alipat sadhaa rahai hor dha(n)dhai sabh dhaaveh ||आपि अलिपतु सदा रहै होरि धंधै सभि धावहि ॥آپ الپت سدا رهَے هور دھںدھَے سبھِ دھاوه ۔۔

ਆਪਿ ਨਿਹਚਲੁ ਅਚਲੁ ਹੈ ਹੋਰਿ ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ॥aap nihachal achal hai hor aaveh jaaveh ||आपि निहचलु अचलु है होरि आवहि जावहि ॥آپ نهچل اچل هَے هور آوه جاوه ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥sadhaa sadhaa har dhiaaieeaai gurmukh sukh paaveh ||सदा सदा हरि धिआईऐ गुरमुखि सुखु पावहि ॥سدا سدا هر دھآایاَے گُرمکھ سُکھ پاوه ۔۔

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਪਾਈਐ ਸਚਿ ਸਿਫਤਿ ਸਮਾਵਹਿ ॥nij ghar vaasaa paieeaai sach sifat samaaveh ||निज घरि वासा पाईऐ सचि सिफति समावहि ॥نِج گھر واسا پاایاَے سچِ سپھت سماوه ۔۔

ਸਚਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥੮॥sachaa gahir ga(n)bheer hai gur sabadh bujhaiee ||8||सचा गहिर गंभीरु है गुर सबदि बुझाई ॥८॥سچا گهِر گںبھیِر هَے گُر سبد بُجھاای ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥sachaa naam dhiaai too sabho varatai sach ||सचा नामु धिआइ तू सभो वरतै सचु ॥سچا نام دھآا تُو سبھو ورتَے سچ ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੈ ਜੋ ਬੁਝੈ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ਸਚੁ ॥naanak hukamai jo bujhai so fal paae sach ||नानक हुकमै जो बुझै सो फलु पाए सचु ॥نانک هُکمَے جو بُجھَے سو پھل پااے سچ ۔۔

ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝੈ ਸਚੁ ॥kathanee badhanee karataa firai hukam na boojhai sach ||कथनी बदनी करता फिरै हुकमु न बूझै सचु ॥کتھنیِ بدنیِ کرتا پھرَے هُکم ن بُوجھَے سچ ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸੋ ਭਗਤੁ ਹੋਇ ਵਿਣੁ ਮੰਨੇ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੧॥naanak har kaa bhaanaa ma(n)ne so bhagat hoi vin ma(n)ne kach nikach ||1||नानक हरि का भाणा मंने सो भगतु होइ विणु मंने कचु निकचु ॥१॥نانک هر کا بھاݨا منّے سو بھگت هوا وݨ منّے کچ نکچ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਬੋਲਿ ਨ ਜਾਣਨੀ ਓਨਾ ਅੰਦਰਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥manmukh bol na jaananee onaa a(n)dhar kaam karodh aha(n)kaar ||मनमुख बोलि न जाणनी ओना अंदरि कामु क्रोधु अहंकारु ॥منمکھ بول ن جاݨنیِ اونا اںدر کام ک®ودھ اهںکار ۔۔

ਓਇ ਥਾਉ ਕੁਥਾਉ ਨ ਜਾਣਨੀ ਉਨ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥oi thaau kuthaau na jaananee un a(n)tar lobh vikaar ||ओइ थाउ कुथाउ न जाणनी उन अंतरि लोभु विकारु ॥اوِا تھاا کُتھاا ن جاݨنیِ اُن اںتر لوبھ وکار ۔۔

ਓਇ ਆਪਣੈ ਸੁਆਇ ਆਇ ਬਹਿ ਗਲਾ ਕਰਹਿ ਓਨਾ ਮਾਰੇ ਜਮੁ ਜੰਦਾਰੁ ॥oi aapanai suaai aai beh galaa kareh onaa maare jam ja(n)dhaar ||ओइ आपणै सुआइ आइ बहि गला करहि ओना मारे जमु जंदारु ॥اوِا آپݨَے سُآا آا بهِ گلا کره اونا مارے جم جںدار ۔۔

ਅਗੈ ਦਰਗਹ ਲੇਖੈ ਮੰਗਿਐ ਮਾਰਿ ਖੁਆਰੁ ਕੀਚਹਿ ਕੂੜਿਆਰ ॥agai dharageh lekhai ma(n)giaai maar khuaar keecheh kooRiaar ||अगै दरगह लेखै मंगिऐ मारि खुआरु कीचहि कूड़िआर ॥اگَے درگه لےکھَے مںگاَے مار کھُآر کیِچه کُوڑآر ۔۔

ਏਹ ਕੂੜੈ ਕੀ ਮਲੁ ਕਿਉ ਉਤਰੈ ਕੋਈ ਕਢਹੁ ਇਹੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥eh kooRai kee mal kiau utarai koiee kaddahu ih veechaar ||एह कूड़ै की मलु किउ उतरै कोई कढहु इहु वीचारु ॥اےه کُوڑَے کیِ مل کا اُترَے کوای کڈھهُ اهُ ویِچار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਾ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਏ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਟਣਹਾਰੁ ॥satigur milai taa naam dhiRaae sabh kilavikh kaTanahaar ||सतिगुरु मिलै ता नामु दिड़ाए सभि किलविख कटणहारु ॥ستگر ملَے تا نام دڑااے سبھِ کلوکھ کٹݨهار ۔۔

ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਕਰਹੁ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥naam jape naamo aaraadhe tis jan kau karahu sabh namasakaar ||नामु जपे नामो आराधे तिसु जन कउ करहु सभि नमसकारु ॥نام جپے نامو آرادھے تس جن کا کرهُ سبھ نمسکار ۔۔