Ang 948 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੪੮)

ਸੋ ਸਹੁ ਸਾਂਤਿ ਨ ਦੇਵਈ ਕਿਆ ਚਲੈ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ॥so sahu saa(n)t na dheviee kiaa chalai tis naal ||सो सहु साँति न देवई किआ चलै तिसु नालि ॥سو سهُ ساںت ن دےوای کآ چلَے تس نال ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਅੰਤਰਿ ਰਖੀਐ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥gur parasaadhee har dhiaaieeaai a(n)tar rakheeaai ur dhaar ||गुर परसादी हरि धिआईऐ अंतरि रखीऐ उर धारि ॥گُر پرسادیِ هر دھآایاَے اںتر رکھیِاَے اُر دھار ۔۔

ਨਾਨਕ ਘਰਿ ਬੈਠਿਆ ਸਹੁ ਪਾਇਆ ਜਾ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧॥naanak ghar baiThiaa sahu paiaa jaa kirapaa keetee karataar ||1||नानक घरि बैठिआ सहु पाइआ जा किरपा कीती करतारि ॥१॥نانک گھر بَےٹھآ سهُ پاایا جا کرپا کیِتیِ کرتار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਧੰਧਾ ਧਾਵਤ ਦਿਨੁ ਗਇਆ ਰੈਣਿ ਗਵਾਈ ਸੋਇ ॥dha(n)dhaa dhaavat dhin giaa rain gavaiee soi ||धंधा धावत दिनु गइआ रैणि गवाई सोइ ॥دھںدھا دھاوت دن گایا رَےݨ گواای سوا ۔۔

ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬਿਖੁ ਖਾਇਆ ਮਨਮੁਖਿ ਚਲਿਆ ਰੋਇ ॥kooR bol bikh khaiaa manmukh chaliaa roi ||कूड़ु बोलि बिखु खाइआ मनमुखि चलिआ रोइ ॥کُوڑ بول بکھ کھاایا منمکھ چلآ روِا ۔۔

ਸਿਰੈ ਉਪਰਿ ਜਮ ਡੰਡੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਤਿ ਖੋਇ ॥sirai upar jam dda(n)dd hai dhoojai bhai pat khoi ||सिरै उपरि जम डंडु है दूजै भाइ पति खोइ ॥سِرَے اُپر جم ڈںڈ هَے دُوجَے بھاا پت کھوا ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਕਦੇ ਨ ਚੇਤਿਓ ਫਿਰਿ ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਹੋਇ ॥har naam kadhe na chetio fir aavan jaanaa hoi ||हरि नामु कदे न चेतिओ फिरि आवण जाणा होइ ॥هر نام کدے ن چےتاو پھرِ آوݨ جاݨا هوا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਜਮ ਡੰਡੁ ਨ ਲਾਗੈ ਕੋਇ ॥gur parasaadhee har man vasai jam dda(n)dd na laagai koi ||गुर परसादी हरि मनि वसै जम डंडु न लागै कोइ ॥گُر پرسادیِ هر منِ وسَے جم ڈںڈ ن لاگَے کوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥naanak sahaje mil rahai karam paraapat hoi ||2||नानक सहजे मिलि रहै करमि परापति होइ ॥२॥نانک سهجے مل رهَے کرم پراپت هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਇਕਿ ਆਪਣੀ ਸਿਫਤੀ ਲਾਇਅਨੁ ਦੇ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤੀ ॥eik aapanee sifatee laian dhe satigur matee ||इकि आपणी सिफती लाइअनु दे सतिगुर मती ॥ِاک آپݨیِ سپھتیِ لااان دے ستگر متیِ ۔۔

ਇਕਨਾ ਨੋ ਨਾਉ ਬਖਸਿਓਨੁ ਅਸਥਿਰੁ ਹਰਿ ਸਤੀ ॥eikanaa no naau bakhasion asathir har satee ||इकना नो नाउ बखसिओनु असथिरु हरि सती ॥ِاکنا نو ناا بکھساون استھر هر ستیِ ۔۔

ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਹੁਕਮਿ ਕਰਹਿ ਭਗਤੀ ॥paun paanee baisa(n)taro hukam kareh bhagatee ||पउणु पाणी बैसंतरो हुकमि करहि भगती ॥پاݨ پاݨیِ بَےسںترو هُکم کره بھگتیِ ۔۔

ਏਨਾ ਨੋ ਭਉ ਅਗਲਾ ਪੂਰੀ ਬਣਤ ਬਣਤੀ ॥enaa no bhau agalaa pooree banat banatee ||एना नो भउ अगला पूरी बणत बणती ॥اےنا نو بھا اگلا پُوریِ بݨت بݨتیِ ۔۔

ਸਭੁ ਇਕੋ ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਦਾ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥੩॥sabh iko hukam varatadhaa ma(n)niaai sukh paiee ||3||सभु इको हुकमु वरतदा मंनिऐ सुखु पाई ॥३॥سبھ اکو هُکم ورتدا منّاَے سُکھ پاای ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ॥salok ||सलोकु ॥سلوک ۔۔

ਕਬੀਰ ਕਸਉਟੀ ਰਾਮ ਕੀ ਝੂਠਾ ਟਿਕੈ ਨ ਕੋਇ ॥kabeer kasauTee raam kee jhooThaa Tikai na koi ||कबीर कसउटी राम की झूठा टिकै न कोइ ॥کبیِر کساٹیِ رام کیِ جھُوٹھا ٹکَے ن کوا ۔۔

ਰਾਮ ਕਸਉਟੀ ਸੋ ਸਹੈ ਜੋ ਮਰਜੀਵਾ ਹੋਇ ॥੧॥raam kasauTee so sahai jo marajeevaa hoi ||1||राम कसउटी सो सहै जो मरजीवा होइ ॥१॥رام کساٹیِ سو سهَے جو مرجیِوا هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕਿਉ ਕਰਿ ਇਹੁ ਮਨੁ ਮਾਰੀਐ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮਿਰਤਕੁ ਹੋਇ ॥kiau kar ih man maareeaai kiau kar mritak hoi ||किउ करि इहु मनु मारीऐ किउ करि मिरतकु होइ ॥کِا کر اهُ من ماریِاَے کا کرِ مرتک هوِا ۔۔

ਕਹਿਆ ਸਬਦੁ ਨ ਮਾਨਈ ਹਉਮੈ ਛਡੈ ਨ ਕੋਇ ॥kahiaa sabadh na maaniee haumai chhaddai na koi ||कहिआ सबदु न मानई हउमै छडै न कोइ ॥کهِآ سبد ن مانای هامَے چھڈَے ن کوا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਉਮੈ ਛੁਟੈ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੁ ਸੋ ਹੋਇ ॥gur parasaadhee haumai chhuTai jeevan mukat so hoi ||गुर परसादी हउमै छुटै जीवन मुकतु सो होइ ॥گُر پرسادیِ هامَے چھُٹَے جیِون مُکت سو هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਨੋ ਬਖਸੇ ਤਿਸੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਬਿਘਨੁ ਨ ਲਾਗੈ ਕੋਇ ॥੨॥naanak jis no bakhase tis milai tis bighan na laagai koi ||2||नानक जिस नो बखसे तिसु मिलै तिसु बिघनु न लागै कोइ ॥२॥نانک جس نو بکھسے تس ملَے تس بگھن ن لاگَے کوِا ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਜੀਵਤ ਮਰਣਾ ਸਭੁ ਕੋ ਕਹੈ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਕਿਉ ਹੋਇ ॥jeevat maranaa sabh ko kahai jeevan mukat kiau hoi ||जीवत मरणा सभु को कहै जीवन मुकति किउ होइ ॥جیِوت مرݨا سبھ کو کهَے جیِون مُکت کا هوا ۔۔

ਭੈ ਕਾ ਸੰਜਮੁ ਜੇ ਕਰੇ ਦਾਰੂ ਭਾਉ ਲਾਏਇ ॥bhai kaa sa(n)jam je kare dhaaroo bhaau laaei ||भै का संजमु जे करे दारू भाउ लाएइ ॥بھَے کا سںجم جے کرے دارُو بھاا لااےا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਸੁਖ ਸਹਜੇ ਬਿਖੁ ਭਵਜਲੁ ਨਾਮਿ ਤਰੇਇ ॥anadhin gun gaavai sukh sahaje bikh bhavajal naam tarei ||अनदिनु गुण गावै सुख सहजे बिखु भवजलु नामि तरेइ ॥اندن گُݨ گاوَے سُکھ سهجے بکھ بھوجل نام ترےِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੩॥naanak gurmukh paieeaai jaa kau nadhar karei ||3||नानक गुरमुखि पाईऐ जा कउ नदरि करेइ ॥३॥نانک گُرمکھ پاایاَے جا کا ندر کرےا ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਰਚਾਇਓਨੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਵਰਤਾਰਾ ॥dhoojaa bhaau rachaion trai gun varataaraa ||दूजा भाउ रचाइओनु त्रै गुण वरतारा ॥دُوجا بھاا رچاااون ترَے گُݨ ورتارا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਉਪਾਇਅਨੁ ਹੁਕਮਿ ਕਮਾਵਨਿ ਕਾਰਾ ॥brahamaa bisan mahes upaian hukam kamaavan kaaraa ||ब्रहमा बिसनु महेसु उपाइअनु हुकमि कमावनि कारा ॥برهما بسن مهےس اُپااان هُکم کماون کارا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਪੜਦੇ ਜੋਤਕੀ ਨਾ ਬੂਝਹਿ ਬੀਚਾਰਾ ॥pa(n)ddit paRadhe jotakee naa boojheh beechaaraa ||पंडित पड़दे जोतकी ना बूझहि बीचारा ॥پںڈت پڑدے جوتکیِ نا بُوجھه بیِچارا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੇਰਾ ਖੇਲੁ ਹੈ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ ॥sabh kichh teraa khel hai sach sirajanahaaraa ||सभु किछु तेरा खेलु है सचु सिरजणहारा ॥سبھ کچھ تےرا کھےل هَے سچ سرجݨهارا ۔۔

ਜਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਬਖਸਿ ਲੈਹਿ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਸਮਾਈ ॥੪॥jis bhaavai tis bakhas laih sach sabadh samaiee ||4||जिसु भावै तिसु बखसि लैहि सचि सबदि समाई ॥४॥جِس بھاوَے تس بکھس لَےه سچ سبد سماای ۔۔۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਮਨ ਕਾ ਝੂਠਾ ਝੂਠੁ ਕਮਾਵੈ ॥man kaa jhooThaa jhooTh kamaavai ||मन का झूठा झूठु कमावै ॥من کا جھُوٹھا جھُوٹھ کماوَے ۔۔

ਮਾਇਆ ਨੋ ਫਿਰੈ ਤਪਾ ਸਦਾਵੈ ॥maiaa no firai tapaa sadhaavai ||माइआ नो फिरै तपा सदावै ॥مااآ نو پھرَے تپا سداوَے ۔۔

ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਸਭਿ ਤੀਰਥ ਗਹੈ ॥bharame bhoolaa sabh teerath gahai ||भरमे भूला सभि तीरथ गहै ॥بھرمے بھُولا سبھ تیِرتھ گهَے ۔۔

ਓਹੁ ਤਪਾ ਕੈਸੇ ਪਰਮ ਗਤਿ ਲਹੈ ॥oh tapaa kaise param gat lahai ||ओहु तपा कैसे परम गति लहै ॥اوهُ تپا کَےسے پرم گت لهَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਕੋ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ॥gur parasaadhee ko sach kamaavai ||गुर परसादी को सचु कमावै ॥گُر پرسادیِ کو سچ کماوَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਤਪਾ ਮੋਖੰਤਰੁ ਪਾਵੈ ॥੧॥naanak so tapaa mokha(n)tar paavai ||1||नानक सो तपा मोखंतरु पावै ॥१॥نانک سو تپا موکھںتر پاوَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸੋ ਤਪਾ ਜਿ ਇਹੁ ਤਪੁ ਘਾਲੇ ॥so tapaa j ih tap ghaale ||सो तपा जि इहु तपु घाले ॥سو تپا ج اهُ تپ گھالے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲੇ ॥satigur no milai sabadh samaale ||सतिगुर नो मिलै सबदु समाले ॥ستگر نو ملَے سبد سمالے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਇਹੁ ਤਪੁ ਪਰਵਾਣੁ ॥satigur kee sevaa ih tap paravaan ||सतिगुर की सेवा इहु तपु परवाणु ॥ستگر کیِ سےوا اهُ تپ پرواݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਤਪਾ ਦਰਗਹਿ ਪਾਵੈ ਮਾਣੁ ॥੨॥naanak so tapaa dharageh paavai maan ||2||नानक सो तपा दरगहि पावै माणु ॥२॥نانک سو تپا درگه پاوَے ماݨ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਰਾਤਿ ਦਿਨਸੁ ਉਪਾਇਅਨੁ ਸੰਸਾਰ ਕੀ ਵਰਤਣਿ ॥raat dhinas upaian sa(n)saar kee varatan ||राति दिनसु उपाइअनु संसार की वरतणि ॥رات دنس اُپااان سںسار کیِ ورتݨ ۔۔