Ang 947 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੪੭)

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਰਾਮਕਲੀ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੩ ॥raamakalee kee vaar mahalaa teejaa ||रामकली की वार महला ३ ॥رامکلیِ کیِ وار مهلا ۳ ۔۔

ਜੋਧੈ ਵੀਰੈ ਪੂਰਬਾਣੀ ਕੀ ਧੁਨੀ ॥jodhai veerai poorabaanee kee dhunee ||जोधै वीरै पूरबाणी की धुनी ॥جودھَے ویِرَے پُورباݨیِ کیِ دھُنیِ ۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਹਜੈ ਦਾ ਖੇਤੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਲਾਏ ਭਾਉ ॥satigur sahajai dhaa khet hai jis no laae bhaau ||सतिगुरु सहजै दा खेतु है जिस नो लाए भाउ ॥ستگر سهجَے دا کھےت هَے جس نو لااے بھاا ۔۔

ਨਾਉ ਬੀਜੇ ਨਾਉ ਉਗਵੈ ਨਾਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥naau beeje naau ugavai naame rahai samai ||नाउ बीजे नाउ उगवै नामे रहै समाइ ॥ناا بیِجے ناا اُگوَے نامے رهَے سماا ۔۔

ਹਉਮੈ ਏਹੋ ਬੀਜੁ ਹੈ ਸਹਸਾ ਗਇਆ ਵਿਲਾਇ ॥haumai eho beej hai sahasaa giaa vilai ||हउमै एहो बीजु है सहसा गइआ विलाइ ॥هامَے اےهو بیِج هَے سهسا گایا ولاا ۔۔

ਨਾ ਕਿਛੁ ਬੀਜੇ ਨ ਉਗਵੈ ਜੋ ਬਖਸੇ ਸੋ ਖਾਇ ॥naa kichh beeje na ugavai jo bakhase so khai ||ना किछु बीजे न उगवै जो बखसे सो खाइ ॥نا کچھ بیِجے ن اُگوَے جو بکھسے سو کھاا ۔۔

ਅੰਭੈ ਸੇਤੀ ਅੰਭੁ ਰਲਿਆ ਬਹੁੜਿ ਨ ਨਿਕਸਿਆ ਜਾਇ ॥a(n)bhai setee a(n)bh raliaa bahuR na nikasiaa jai ||अंभै सेती अंभु रलिआ बहुड़ि न निकसिआ जाइ ॥اںبھَے سےتیِ اںبھ رلآ بهُڑ ن نکسآ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲਤੁ ਹੈ ਵੇਖਹੁ ਲੋਕਾ ਆਇ ॥naanak gurmukh chalat hai vekhahu lokaa aai ||नानक गुरमुखि चलतु है वेखहु लोका आइ ॥نانک گُرمکھ چلت هَے وےکھهُ لوکا آا ۔۔

ਲੋਕੁ ਕਿ ਵੇਖੈ ਬਪੁੜਾ ਜਿਸ ਨੋ ਸੋਝੀ ਨਾਹਿ ॥lok k vekhai bapuRaa jis no sojhee naeh ||लोकु कि वेखै बपुड़ा जिस नो सोझी नाहि ॥لوک ک وےکھَے بپڑا جس نو سوجھیِ ناه ۔۔

ਜਿਸੁ ਵੇਖਾਲੇ ਸੋ ਵੇਖੈ ਜਿਸੁ ਵਸਿਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੧॥jis vekhaale so vekhai jis vasiaa man maeh ||1||जिसु वेखाले सो वेखै जिसु वसिआ मन माहि ॥१॥جِس وےکھالے سو وےکھَے جس وسآ من ماه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਦੁਖ ਕਾ ਖੇਤੁ ਹੈ ਦੁਖੁ ਬੀਜੇ ਦੁਖੁ ਖਾਇ ॥manmukh dhukh kaa khet hai dhukh beeje dhukh khai ||मनमुखु दुख का खेतु है दुखु बीजे दुखु खाइ ॥منمکھ دُکھ کا کھےت هَے دُکھ بیِجے دُکھ کھاا ۔۔

ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੰਮੈ ਦੁਖਿ ਮਰੈ ਹਉਮੈ ਕਰਤ ਵਿਹਾਇ ॥dhukh vich ja(n)mai dhukh marai haumai karat vihai ||दुख विचि जंमै दुखि मरै हउमै करत विहाइ ॥دُکھ وچ جںمَے دُکھ مرَے هامَے کرت وهاا ۔۔

ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ਨ ਸੁਝਈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥aavan jaan na sujhiee a(n)dhaa a(n)dh kamai ||आवणु जाणु न सुझई अंधा अंधु कमाइ ॥آوݨ جاݨ ن سُجھای اںدھا اںدھ کماا ۔۔

ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸੈ ਨ ਜਾਣਈ ਦਿਤੇ ਕਉ ਲਪਟਾਇ ॥jo dhevai tisai na jaaniee dhite kau lapaTai ||जो देवै तिसै न जाणई दिते कउ लपटाइ ॥جو دےوَے تسَے ن جاݨای دتے کا لپٹاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਵਣਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਇ ॥੨॥naanak poorab likhiaa kamaavanaa avar na karanaa jai ||2||नानक पूरबि लिखिआ कमावणा अवरु न करणा जाइ ॥२॥نانک پُورب لکھآ کماوݨا اور ن کرݨا جاا ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪੇ ਮੇਲੇ ਸੋਇ ॥satigur miliaai sadhaa sukh jis no aape mele soi ||सतिगुरि मिलिऐ सदा सुखु जिस नो आपे मेले सोइ ॥ستگر ملِاَے سدا سُکھ جس نو آپے مےلے سوا ۔۔

ਸੁਖੈ ਏਹੁ ਬਿਬੇਕੁ ਹੈ ਅੰਤਰੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥sukhai eh bibek hai a(n)tar niramal hoi ||सुखै एहु बिबेकु है अंतरु निरमलु होइ ॥سُکھَے اےهُ ببےک هَے اںتر نرمل هوا ۔۔

ਅਗਿਆਨ ਕਾ ਭ੍ਰਮੁ ਕਟੀਐ ਗਿਆਨੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥agiaan kaa bhram kaTeeaai giaan paraapat hoi ||अगिआन का भ्रमु कटीऐ गिआनु परापति होइ ॥اگآن کا بھرم کٹیِاَے گآن پراپت هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਕੋ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਇ ॥੩॥naanak eko nadharee aaiaa jeh dhekhaa teh soi ||3||नानक एको नदरी आइआ जह देखा तह सोइ ॥३॥نانک اےکو ندریِ آاآ جه دےکھا ته سوا ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚੈ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ਬੈਸਣ ਕਉ ਜਾਂਈ ॥sachai takhat rachaiaa baisan kau jaa(n)iee ||सचै तखतु रचाइआ बैसण कउ जाँई ॥سچَے تکھت رچاایا بَےسݨ کا جاںای ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੁਣਾਈ ॥sabh kichh aape aap hai gur sabadh sunaiee ||सभु किछु आपे आपि है गुर सबदि सुणाई ॥سبھ کچھ آپے آپ هَے گُر سبد سُݨاای ۔۔

ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਕਰਿ ਮਹਲ ਸਰਾਈ ॥aape kudharat saajeean kar mahal saraiee ||आपे कुदरति साजीअनु करि महल सराई ॥آپے کُدرت ساجیِان کر مهل سراای ۔۔

ਚੰਦੁ ਸੂਰਜੁ ਦੁਇ ਚਾਨਣੇ ਪੂਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥cha(n)dh sooraj dhui chaanane pooree banat banaiee ||चंदु सूरजु दुइ चानणे पूरी बणत बणाई ॥چںد سُورج دُا چانݨے پُوریِ بݨت بݨاای ۔۔

ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਸੁਣੇ ਆਪਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਧਿਆਈ ॥੧॥aape vekhai sune aap gur sabadh dhiaaiee ||1||आपे वेखै सुणे आपि गुर सबदि धिआई ॥१॥آپے وےکھَے سُݨے آپ گُر سبد دھآای ۔۔۱۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਤੂ ਸਚੀ ਨਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥vaahu vaahu sache paatisaeh too sachee naiee ||1|| rahaau ||वाहु वाहु सचे पातिसाह तू सची नाई ॥१॥ रहाउ ॥واهُ واهُ سچے پاتساه تُو سچیِ ناای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਲੋਕੁ ॥salok ||सलोकु ॥سلوک ۔۔

ਕਬੀਰ ਮਹਿਦੀ ਕਰਿ ਕੈ ਘਾਲਿਆ ਆਪੁ ਪੀਸਾਇ ਪੀਸਾਇ ॥kabeer mahidhee kar kai ghaaliaa aap peesai peesai ||कबीर महिदी करि कै घालिआ आपु पीसाइ पीसाइ ॥کبیِر مهِدیِ کر کَے گھالآ آپ پیِساا پیِساا ۔۔

ਤੈ ਸਹ ਬਾਤ ਨ ਪੁਛੀਆ ਕਬਹੂ ਨ ਲਾਈ ਪਾਇ ॥੧॥tai seh baat na puchheeaa kabahoo na laiee pai ||1||तै सह बात न पुछीआ कबहू न लाई पाइ ॥१॥تَے سه بات ن پُچھیِآ کبهُو ن لاای پاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਹਿਦੀ ਕਰਿ ਕੈ ਰਖਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥naanak mahidhee kar kai rakhiaa so sahu nadhar karei ||नानक महिदी करि कै रखिआ सो सहु नदरि करेइ ॥نانک مهِدیِ کر کَے رکھِآ سو سهُ ندر کرےا ۔۔

ਆਪੇ ਪੀਸੈ ਆਪੇ ਘਸੈ ਆਪੇ ਹੀ ਲਾਇ ਲਏਇ ॥aape peesai aape ghasai aape hee lai lei ||आपे पीसै आपे घसै आपे ही लाइ लएइ ॥آپے پیِسَے آپے گھسَے آپے هیِ لاا لاےا ۔۔

ਇਹੁ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਖਸਮ ਕਾ ਜੈ ਭਾਵੈ ਤੈ ਦੇਇ ॥੨॥eih piram piaalaa khasam kaa jai bhaavai tai dhei ||2||इहु पिरम पिआला खसम का जै भावै तै देइ ॥२॥ِاهُ پرم پآلا کھسم کا جَے بھاوَے تَے دےا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਵੇਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਈਅਨੁ ਸਭ ਹੁਕਮਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ਸਮਾਹੀ ॥vekee sirasaT upaieean sabh hukam aavai jai samaahee ||वेकी सृसटि उपाईअनु सभ हुकमि आवै जाइ समाही ॥وےکیِ سرسٹ اُپاایان سبھ هُکم آوَے جاا سماهیِ ۔۔

ਆਪੇ ਵੇਖਿ ਵਿਗਸਦਾ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥aape vekh vigasadhaa dhoojaa ko naahee ||आपे वेखि विगसदा दूजा को नाही ॥آپے وےکھ وگسدا دُوجا کو ناهیِ ۔۔

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਹੀ ॥jiau bhaavai tiau rakh too gur sabadh bujhaahee ||जिउ भावै तिउ रखु तू गुर सबदि बुझाही ॥جِا بھاوَے تا رکھ تُو گُر سبد بُجھاهیِ ۔۔

ਸਭਨਾ ਤੇਰਾ ਜੋਰੁ ਹੈ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਹੀ ॥sabhanaa teraa jor hai jiau bhaavai tivai chalaahee ||सभना तेरा जोरु है जिउ भावै तिवै चलाही ॥سبھنا تےرا جور هَے جا بھاوَے توَے چلاهیِ ۔۔

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡ ਮੈ ਨਾਹਿ ਕੋ ਕਿਸੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈ ॥੨॥tudh jevadd mai naeh ko kis aakh sunaiee ||2||तुधु जेवड मै नाहि को किसु आखि सुणाई ॥२॥تُدھ جےوڈ مَے ناه کو کس آکھ سُݨاای ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੀ ਫਾਵੀ ਹੋਈ ਭਾਲਿ ॥bharam bhulaiee sabh jag firee faavee hoiee bhaal ||भरमि भुलाई सभु जगु फिरी फावी होई भालि ॥بھرم بھُلاای سبھ جگ پھریِ پھاویِ هوای بھال ۔۔