Ang 944 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੪੪)

ਗੁਪਤੀ ਬਾਣੀ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥gupatee baanee paragaT hoi ||गुपती बाणी परगटु होइ ॥گُپتیِ باݨیِ پرگٹ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਰਖਿ ਲਏ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥੫੩॥naanak parakh le sach soi ||53||नानक परखि लए सचु सोइ ॥५३॥نانک پرکھ لاے سچ سوا ۔۔۵۳۔۔

ਸਹਜ ਭਾਇ ਮਿਲੀਐ ਸੁਖੁ ਹੋਵੈ ॥sahaj bhai mileeaai sukh hovai ||सहज भाइ मिलीऐ सुखु होवै ॥سهج بھاا ملیِاَے سُکھ هووَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਗੈ ਨੀਦ ਨ ਸੋਵੈ ॥gurmukh jaagai needh na sovai ||गुरमुखि जागै नीद न सोवै ॥گُرمکھ جاگَے نیِد ن سووَے ۔۔

ਸੁੰਨ ਸਬਦੁ ਅਪਰੰਪਰਿ ਧਾਰੈ ॥su(n)n sabadh apara(n)par dhaarai ||सुँन सबदु अपरंपरि धारै ॥سُنّ سبد اپرمپر دھارَے ۔۔

ਕਹਤੇ ਮੁਕਤੁ ਸਬਦਿ ਨਿਸਤਾਰੈ ॥kahate mukat sabadh nisataarai ||कहते मुकतु सबदि निसतारै ॥کهتے مُکت سبد نستارَے ۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਦੀਖਿਆ ਸੇ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ॥gur kee dheekhiaa se sach raate ||गुर की दीखिआ से सचि राते ॥گُر کیِ دیِکھآ سے سچ راتے ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਮਿਲਣ ਨਹੀ ਭ੍ਰਾਤੇ ॥੫੪॥naanak aap gavai milan nahee bhraate ||54||नानक आपु गवाइ मिलण नही भ्राते ॥५४॥نانک آپ گواا ملݨ نهیِ بھراتے ۔۔۵۴۔۔

ਕੁਬੁਧਿ ਚਵਾਵੈ ਸੋ ਕਿਤੁ ਠਾਇ ॥kubudh chavaavai so kit Thai ||कुबुधि चवावै सो कितु ठाइ ॥کُبدھ چواوَے سو کت ٹھاا ۔۔

ਕਿਉ ਤਤੁ ਨ ਬੂਝੈ ਚੋਟਾ ਖਾਇ ॥kiau tat na boojhai choTaa khai ||किउ ततु न बूझै चोटा खाइ ॥کِا تت ن بُوجھَے چوٹا کھاا ۔۔

ਜਮ ਦਰਿ ਬਾਧੇ ਕੋਇ ਨ ਰਾਖੈ ॥jam dhar baadhe koi na raakhai ||जम दरि बाधे कोइ न राखै ॥جم در بادھے کوا ن راکھَے ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਨਾਹੀ ਪਤਿ ਸਾਖੈ ॥bin sabadhai naahee pat saakhai ||बिनु सबदै नाही पति साखै ॥بٍن سبدَے ناهیِ پت ساکھَے ۔۔

ਕਿਉ ਕਰਿ ਬੂਝੈ ਪਾਵੈ ਪਾਰੁ ॥kiau kar boojhai paavai paar ||किउ करि बूझै पावै पारु ॥کِا کر بُوجھَے پاوَے پار ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਨ ਬੁਝੈ ਗਵਾਰੁ ॥੫੫॥naanak manmukh na bujhai gavaar ||55||नानक मनमुखि न बुझै गवारु ॥५५॥نانک منمکھ ن بُجھَے گوار ۔۔۵۵۔۔

ਕੁਬੁਧਿ ਮਿਟੈ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ॥kubudh miTai gur sabadh beechaar ||कुबुधि मिटै गुर सबदु बीचारि ॥کُبدھ مٹَے گُر سبد بیِچار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ॥satigur bheTai mokh dhuaar ||सतिगुरु भेटै मोख दुआर ॥ستگر بھےٹَے موکھ دُآر ۔۔

ਤਤੁ ਨ ਚੀਨੈ ਮਨਮੁਖੁ ਜਲਿ ਜਾਇ ॥tat na cheenai manmukh jal jai ||ततु न चीनै मनमुखु जलि जाइ ॥تت ن چیٍنَے منمکھ جل جاا ۔۔

ਦੁਰਮਤਿ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਇ ॥dhuramat vichhuR choTaa khai ||दुरमति विछुड़ि चोटा खाइ ॥دُرمت وچھڑ چوٹا کھاا ۔۔

ਮਾਨੈ ਹੁਕਮੁ ਸਭੇ ਗੁਣ ਗਿਆਨ ॥maanai hukam sabhe gun giaan ||मानै हुकमु सभे गुण गिआन ॥مانَے هُکم سبھے گُݨ گآن ۔۔

ਨਾਨਕ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਨੁ ॥੫੬॥naanak dharageh paavai maan ||56||नानक दरगह पावै मानु ॥५६॥نانک درگه پاوَے مان ۔۔۵۶۔۔

ਸਾਚੁ ਵਖਰੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ਹੋਇ ॥saach vakhar dhan palai hoi ||साचु वखरु धनु पलै होइ ॥ساچ وکھر دھن پلَے هوا ۔۔

ਆਪਿ ਤਰੈ ਤਾਰੇ ਭੀ ਸੋਇ ॥aap tarai taare bhee soi ||आपि तरै तारे भी सोइ ॥آپ ترَے تارے بھیِ سوا ۔۔

ਸਹਜਿ ਰਤਾ ਬੂਝੈ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥sahaj rataa boojhai pat hoi ||सहजि रता बूझै पति होइ ॥سهج رتا بُوجھَے پتِ هوا ۔۔

ਤਾ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਰੈ ਨ ਕੋਇ ॥taa kee keemat karai na koi ||ता की कीमति करै न कोइ ॥تا کیِ کیِمت کرَے ن کوا ۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥jeh dhekhaa teh rahiaa samai ||जह देखा तह रहिआ समाइ ॥جه دےکھا ته رهِآ سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਾਰਿ ਪਰੈ ਸਚ ਭਾਇ ॥੫੭॥naanak paar parai sach bhai ||57||नानक पारि परै सच भाइ ॥५७॥نانک پار پرَے سچ بھاا ۔۔۵۷۔۔

ਸੁ ਸਬਦ ਕਾ ਕਹਾ ਵਾਸੁ ਕਥੀਅਲੇ ਜਿਤੁ ਤਰੀਐ ਭਵਜਲੁ ਸੰਸਾਰੋ ॥s sabadh kaa kahaa vaas katheeale jit tareeaai bhavajal sa(n)saaro ||सु सबद का कहा वासु कथीअले जितु तरीऐ भवजलु संसारो ॥سُ سبد کا کها واس کتھیِالے جت تریِاَے بھوجل سںسارو ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਸਤ ਅੰਗੁਲ ਵਾਈ ਕਹੀਐ ਤਿਸੁ ਕਹੁ ਕਵਨੁ ਅਧਾਰੋ ॥trai sat a(n)gul vaiee kaheeaai tis kahu kavan adhaaro ||त्रै सत अंगुल वाई कहीऐ तिसु कहु कवनु अधारो ॥ترَے ست اںگل واای کهیِاَے تس کهُ کون ادھارو ۔۔

ਬੋਲੈ ਖੇਲੈ ਅਸਥਿਰੁ ਹੋਵੈ ਕਿਉ ਕਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ ॥bolai khelai asathir hovai kiau kar alakh lakhaae ||बोलै खेलै असथिरु होवै किउ करि अलखु लखाए ॥بولَے کھےلَے استھر هووَے کا کر الکھ لکھااے ۔۔

ਸੁਣਿ ਸੁਆਮੀ ਸਚੁ ਨਾਨਕੁ ਪ੍ਰਣਵੈ ਅਪਣੇ ਮਨ ਸਮਝਾਏ ॥sun suaamee sach naanak pranavai apane man samajhaae ||सुणि सुआमी सचु नानकु प्रणवै अपणे मन समझाए ॥سُݨ سُآمیِ سچ نانک پرݨوَے اپݨے من سمجھااے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੇ ਸਚਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਕਰਿ ਨਦਰੀ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥gurmukh sabadhe sach liv laagai kar nadharee mel milaae ||गुरमुखि सबदे सचि लिव लागै करि नदरी मेलि मिलाए ॥گُرمکھ سبدے سچ لو لاگَے کرِ ندریِ مےل ملااے ۔۔

ਆਪੇ ਦਾਨਾ ਆਪੇ ਬੀਨਾ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਮਾਏ ॥੫੮॥aape dhaanaa aape beenaa poorai bhaag samaae ||58||आपे दाना आपे बीना पूरै भागि समाए ॥५८॥آپے دانا آپے بیٍنا پُورَے بھاگ سمااے ۔۔۵۸۔۔

ਸੁ ਸਬਦ ਕਉ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਅਲਖੰ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਈ ॥s sabadh kau nira(n)tar vaas alakha(n) jeh dhekhaa teh soiee ||सु सबद कउ निरंतरि वासु अलखं जह देखा तह सोई ॥سُ سبد کا نرںتر واس الکھں جه دےکھا ته سوای ۔۔

ਪਵਨ ਕਾ ਵਾਸਾ ਸੁੰਨ ਨਿਵਾਸਾ ਅਕਲ ਕਲਾ ਧਰ ਸੋਈ ॥pavan kaa vaasaa su(n)n nivaasaa akal kalaa dhar soiee ||पवन का वासा सुँन निवासा अकल कला धर सोई ॥پون کا واسا سُنّ نواسا اکل کلا دھر سوای ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸਬਦੁ ਘਟ ਮਹਿ ਵਸੈ ਵਿਚਹੁ ਭਰਮੁ ਗਵਾਏ ॥nadhar kare sabadh ghaT meh vasai vichahu bharam gavaae ||नदरि करे सबदु घट महि वसै विचहु भरमु गवाए ॥ندر کرے سبد گھٹ مهِ وسَے وچهُ بھرم گوااے ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਨਿਰਮਲ ਬਾਣੀ ਨਾਮੋੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥tan man niramal niramal baanee naamuo ma(n)n vasaae ||तनु मनु निरमलु निरमल बाणी नामुो मंनि वसाए ॥تن من نرمل نرمل باݨیِ نامو مںن وسااے ۔۔

ਸਬਦਿ ਗੁਰੂ ਭਵਸਾਗਰੁ ਤਰੀਐ ਇਤ ਉਤ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ॥sabadh guroo bhavasaagar tareeaai it ut eko jaanai ||सबदि गुरू भवसागरु तरीऐ इत उत एको जाणै ॥سبد گُرُو بھوساگر تریِاَے ات اُت اےکو جاݨَے ۔۔

ਚਿਹਨੁ ਵਰਨੁ ਨਹੀ ਛਾਇਆ ਮਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ॥੫੯॥chihan varan nahee chhaiaa maiaa naanak sabadh pachhaanai ||59||चिहनु वरनु नही छाइआ माइआ नानक सबदु पछाणै ॥५९॥چِهن ورن نهیِ چھاایا ماایا نانک سبد پچھاݨَے ۔۔۵۹۔۔

ਤ੍ਰੈ ਸਤ ਅੰਗੁਲ ਵਾਈ ਅਉਧੂ ਸੁੰਨ ਸਚੁ ਆਹਾਰੋ ॥trai sat a(n)gul vaiee aaudhoo su(n)n sach aahaaro ||त्रै सत अंगुल वाई अउधू सुँन सचु आहारो ॥ترَے ست اںگل واای اادھُو سُنّ سچ آهارو ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੋਲੈ ਤਤੁ ਬਿਰੋਲੈ ਚੀਨੈ ਅਲਖ ਅਪਾਰੋ ॥gurmukh bolai tat birolai cheenai alakh apaaro ||गुरमुखि बोलै ततु बिरोलै चीनै अलख अपारो ॥گُرمکھ بولَے تت برولَے چیٍنَے الکھ اپارو ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੈ ਸਬਦੁ ਵਸਾਏ ਤਾ ਮਨਿ ਚੂਕੈ ਅਹੰਕਾਰੋ ॥trai gun meTai sabadh vasaae taa man chookai aha(n)kaaro ||त्रै गुण मेटै सबदु वसाए ता मनि चूकै अहंकारो ॥ترَے گُݨ مےٹَے سبد وسااے تا من چُوکَے اهںکارو ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ਤਾ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੋ ॥a(n)tar baahar eko jaanai taa har naam lagai piaaro ||अंतरि बाहरि एको जाणै ता हरि नामि लगै पिआरो ॥اںتر باهر اےکو جاݨَے تا هرِ نام لگَے پآرو ۔۔

ਸੁਖਮਨਾ ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਬੂਝੈ ਜਾ ਆਪੇ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ ॥sukhamanaa iRaa pi(n)gulaa boojhai jaa aape alakh lakhaae ||सुखमना इड़ा पिंगुला बूझै जा आपे अलखु लखाए ॥سُکھمنا اڑا پںگلا بُوجھَے جا آپے الکھ لکھااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਹੁ ਤੇ ਊਪਰਿ ਸਾਚਾ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਮਾਏ ॥੬੦॥naanak tih te uoopar saachaa satigur sabadh samaae ||60||नानक तिहु ते ऊपरि साचा सतिगुर सबदि समाए ॥६०॥نانک تهُ تے اُوپر ساچا ستگر سبد سمااے ۔۔۶۰۔۔

ਮਨ ਕਾ ਜੀਉ ਪਵਨੁ ਕਥੀਅਲੇ ਪਵਨੁ ਕਹਾ ਰਸੁ ਖਾਈ ॥man kaa jeeau pavan katheeale pavan kahaa ras khaiee ||मन का जीउ पवनु कथीअले पवनु कहा रसु खाई ॥من کا جیِا پون کتھیِالے پون کها رس کھاای ۔۔

ਗਿਆਨ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਵਨ ਅਉਧੂ ਸਿਧ ਕੀ ਕਵਨ ਕਮਾਈ ॥giaan kee mudhraa kavan aaudhoo sidh kee kavan kamaiee ||गिआन की मुद्रा कवन अउधू सिध की कवन कमाई ॥گِآن کیِ مُدرا کون اادھُو سدھ کیِ کون کماای ۔۔