Ang 937 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੩੭)

ਆਪੁ ਗਇਆ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਹਰਿ ਵਰੁ ਪਾਇਆ ਨਾਰਿ ॥੪੭॥aap giaa dhukh kaTiaa har var paiaa naar ||47||आपु गइआ दुखु कटिआ हरि वरु पाइआ नारि ॥४७॥آپ گایا دُکھ کٹآ هرِ ور پاایا نار ۔۔۴۷۔۔

ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਸੰਚੀਐ ਧਨੁ ਕਾਚਾ ਬਿਖੁ ਛਾਰੁ ॥suinaa rupaa sa(n)cheeaai dhan kaachaa bikh chhaar ||सुइना रुपा संचीऐ धनु काचा बिखु छारु ॥سُانا رُپا سںچیِاَے دھن کاچا بکھ چھار ۔۔

ਸਾਹੁ ਸਦਾਏ ਸੰਚਿ ਧਨੁ ਦੁਬਿਧਾ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥saahu sadhaae sa(n)ch dhan dhubidhaa hoi khuaar ||साहु सदाए संचि धनु दुबिधा होइ खुआरु ॥ساهُ سدااے سںچ دھن دُبدھا هوا کھُآر ۔۔

ਸਚਿਆਰੀ ਸਚੁ ਸੰਚਿਆ ਸਾਚਉ ਨਾਮੁ ਅਮੋਲੁ ॥sachiaaree sach sa(n)chiaa saachau naam amol ||सचिआरी सचु संचिआ साचउ नामु अमोलु ॥سچآریِ سچ سںچآ ساچا نام امول ۔۔

ਹਰਿ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਊਜਲੋ ਪਤਿ ਸਾਚੀ ਸਚੁ ਬੋਲੁ ॥har niramail uoojalo pat saachee sach bol ||हरि निरमाइलु ऊजलो पति साची सचु बोलु ॥هر نرماال اُوجلو پتِ ساچیِ سچ بول ۔۔

ਸਾਜਨੁ ਮੀਤੁ ਸੁਜਾਣੁ ਤੂ ਤੂ ਸਰਵਰੁ ਤੂ ਹੰਸੁ ॥saajan meet sujaan too too saravar too ha(n)s ||साजनु मीतु सुजाणु तू तू सरवरु तू हंसु ॥ساجن میِت سُجاݨ تُو تُو سرور تُو هںس ۔۔

ਸਾਚਉ ਠਾਕੁਰੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਸੁ ॥saachau Thaakur man vasai hau balihaaree tis ||साचउ ठाकुरु मनि वसै हउ बलिहारी तिसु ॥ساچا ٹھاکر من وسَے ها بلِهاریِ تس ۔۔

ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਸੋ ਜਾਣੁ ॥maiaa mamataa mohanee jin keetee so jaan ||माइआ ममता मोहणी जिनि कीती सो जाणु ॥مااآ ممتا موهݨیِ جن کیِتیِ سو جاݨ ۔۔

ਬਿਖਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੁ ਹੈ ਬੂਝੈ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥੪੮॥bikhiaa a(n)mrit ek hai boojhai purakh sujaan ||48||बिखिआ अंमृतु एकु है बूझै पुरखु सुजाणु ॥४८॥بِکھآ اںمرت اےک هَے بُوجھَے پُرکھ سُجاݨ ۔۔۴۸۔۔

ਖਿਮਾ ਵਿਹੂਣੇ ਖਪਿ ਗਏ ਖੂਹਣਿ ਲਖ ਅਸੰਖ ॥khimaa vihoone khap ge khoohan lakh asa(n)kh ||खिमा विहूणे खपि गए खूहणि लख असंख ॥کھِما وهُوݨے کھپ گاے کھُوهݨِ لکھ اسںکھ ۔۔

ਗਣਤ ਨ ਆਵੈ ਕਿਉ ਗਣੀ ਖਪਿ ਖਪਿ ਮੁਏ ਬਿਸੰਖ ॥ganat na aavai kiau ganee khap khap mue bisa(n)kh ||गणत न आवै किउ गणी खपि खपि मुए बिसंख ॥گݨت ن آوَے کا گݨیِ کھپ کھپِ مُاے بسںکھ ۔۔

ਖਸਮੁ ਪਛਾਣੈ ਆਪਣਾ ਖੂਲੈ ਬੰਧੁ ਨ ਪਾਇ ॥khasam pachhaanai aapanaa khoolai ba(n)dh na pai ||खसमु पछाणै आपणा खूलै बंधु न पाइ ॥کھسم پچھاݨَے آپݨا کھُولَے بںدھ ن پاا ۔۔

ਸਬਦਿ ਮਹਲੀ ਖਰਾ ਤੂ ਖਿਮਾ ਸਚੁ ਸੁਖ ਭਾਇ ॥sabadh mahalee kharaa too khimaa sach sukh bhai ||सबदि महली खरा तू खिमा सचु सुख भाइ ॥سبد مهلیِ کھرا تُو کھما سچ سُکھ بھاا ۔۔

ਖਰਚੁ ਖਰਾ ਧਨੁ ਧਿਆਨੁ ਤੂ ਆਪੇ ਵਸਹਿ ਸਰੀਰਿ ॥kharach kharaa dhan dhiaan too aape vaseh sareer ||खरचु खरा धनु धिआनु तू आपे वसहि सरीरि ॥کھرچ کھرا دھن دھآن تُو آپے وسه سریِر ۔۔

ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਜਾਪੈ ਸਦਾ ਗੁਣ ਅੰਤਰਿ ਮਨਿ ਧੀਰ ॥man tan mukh jaapai sadhaa gun a(n)tar man dheer ||मनि तनि मुखि जापै सदा गुण अंतरि मनि धीर ॥من تنِ مُکھ جاپَے سدا گُݨ اںتر منِ دھیِر ۔۔

ਹਉਮੈ ਖਪੈ ਖਪਾਇਸੀ ਬੀਜਉ ਵਥੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥haumai khapai khapaisee beejau vath vikaar ||हउमै खपै खपाइसी बीजउ वथु विकारु ॥هامَے کھپَے کھپااسیِ بیِجا وتھ وکار ۔۔

ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਵਿਚਿ ਪਾਇਅਨੁ ਕਰਤਾ ਅਲਗੁ ਅਪਾਰੁ ॥੪੯॥ja(n)t upai vich paian karataa alag apaar ||49||जंत उपाइ विचि पाइअनु करता अलगु अपारु ॥४९॥جںت اُپاا وچ پااان کرتا الگ اپار ۔۔۴۹۔۔

ਸ੍ਰਿਸਟੇ ਭੇਉ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਇ ॥sirasaTe bheau na jaanai koi ||सृसटे भेउ न जाणै कोइ ॥سِرسٹے بھےا ن جاݨَے کوا ۔۔

ਸ੍ਰਿਸਟਾ ਕਰੈ ਸੁ ਨਿਹਚਉ ਹੋਇ ॥sirasaTaa karai su nihachau hoi ||सृसटा करै सु निहचउ होइ ॥سِرسٹا کرَے سُ نهچا هوا ۔۔

ਸੰਪੈ ਕਉ ਈਸਰੁ ਧਿਆਈਐ ॥sa(n)pai kau ieesar dhiaaieeaai ||संपै कउ ईसरु धिआईऐ ॥سمپَے کا ایسر دھآایاَے ۔۔

ਸੰਪੈ ਪੁਰਬਿ ਲਿਖੇ ਕੀ ਪਾਈਐ ॥sa(n)pai purab likhe kee paieeaai ||संपै पुरबि लिखे की पाईऐ ॥سمپَے پُرب لکھے کیِ پاایاَے ۔۔

ਸੰਪੈ ਕਾਰਣਿ ਚਾਕਰ ਚੋਰ ॥sa(n)pai kaaran chaakar chor ||संपै कारणि चाकर चोर ॥سمپَے کارݨ چاکر چور ۔۔

ਸੰਪੈ ਸਾਥਿ ਨ ਚਾਲੈ ਹੋਰ ॥sa(n)pai saath na chaalai hor ||संपै साथि न चालै होर ॥سمپَے ساتھ ن چالَے هور ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਾਚੇ ਨਹੀ ਦਰਗਹ ਮਾਨੁ ॥bin saache nahee dharageh maan ||बिनु साचे नही दरगह मानु ॥بٍن ساچے نهیِ درگه مان ۔۔

ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਵੈ ਛੁਟੈ ਨਿਦਾਨਿ ॥੫੦॥har ras peevai chhuTai nidhaan ||50||हरि रसु पीवै छुटै निदानि ॥५०॥هر رس پیِوَے چھُٹَے ندان ۔۔۵۰۔۔

ਹੇਰਤ ਹੇਰਤ ਹੇ ਸਖੀ ਹੋਇ ਰਹੀ ਹੈਰਾਨੁ ॥herat herat he sakhee hoi rahee hairaan ||हेरत हेरत हे सखी होइ रही हैरानु ॥هےرت هےرت هے سکھیِ هوا رهیِ هَےران ۔۔

ਹਉ ਹਉ ਕਰਤੀ ਮੈ ਮੁਈ ਸਬਦਿ ਰਵੈ ਮਨਿ ਗਿਆਨੁ ॥hau hau karatee mai muiee sabadh ravai man giaan ||हउ हउ करती मै मुई सबदि रवै मनि गिआनु ॥ها ها کرتیِ مَے مُای سبد روَے من گآن ۔۔

ਹਾਰ ਡੋਰ ਕੰਕਨ ਘਣੇ ਕਰਿ ਥਾਕੀ ਸੀਗਾਰੁ ॥haar ddor ka(n)kan ghane kar thaakee seegaar ||हार डोर कंकन घणे करि थाकी सीगारु ॥هار ڈور کںکن گھݨے کر تھاکیِ سیِگار ۔۔

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਗਲ ਗੁਣਾ ਗਲਿ ਹਾਰੁ ॥mil preetam sukh paiaa sagal gunaa gal haar ||मिलि प्रीतम सुखु पाइआ सगल गुणा गलि हारु ॥مِل پریِتم سُکھ پاایا سگل گُݨا گل هار ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਆਰੁ ॥naanak gurmukh paieeaai har siau preet piaar ||नानक गुरमुखि पाईऐ हरि सिउ प्रीति पिआरु ॥نانک گُرمکھ پاایاَے هر سا پریِت پآر ۔۔

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਕਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਦੇਖਹੁ ਮਨਿ ਬੀਚਾਰਿ ॥har bin kin sukh paiaa dhekhahu man beechaar ||हरि बिनु किनि सुखु पाइआ देखहु मनि बीचारि ॥هر بن کنِ سُکھ پاایا دےکھهُ منِ بیِچار ۔۔

ਹਰਿ ਪੜਣਾ ਹਰਿ ਬੁਝਣਾ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਖਹੁ ਪਿਆਰੁ ॥har paRanaa har bujhanaa har siau rakhahu piaar ||हरि पड़णा हरि बुझणा हरि सिउ रखहु पिआरु ॥هر پڑݨا هرِ بُجھݨا هرِ سا رکھهُ پآر ۔۔

ਹਰਿ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥੫੧॥har japeeaai har dhiaaieeaai har kaa naam adhaar ||51||हरि जपीऐ हरि धिआईऐ हरि का नामु अधारु ॥५१॥هر جپیِاَے هرِ دھآایاَے هرِ کا نام ادھار ۔۔۵۱۔۔

ਲੇਖੁ ਨ ਮਿਟਈ ਹੇ ਸਖੀ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥lekh na miTiee he sakhee jo likhiaa karataar ||लेखु न मिटई हे सखी जो लिखिआ करतारि ॥لےکھ ن مٹای هے سکھیِ جو لکھآ کرتار ۔۔

ਆਪੇ ਕਾਰਣੁ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪਗੁ ਧਾਰਿ ॥aape kaaran jin keeaa kar kirapaa pag dhaar ||आपे कारणु जिनि कीआ करि किरपा पगु धारि ॥آپے کارݨ جن کیِآ کرِ کرپا پگ دھار ۔۔

ਕਰਤੇ ਹਥਿ ਵਡਿਆਈਆ ਬੂਝਹੁ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਿ ॥karate hath vaddiaaieeaa boojhahu gur beechaar ||करते हथि वडिआईआ बूझहु गुर बीचारि ॥کرتے هتھ وڈِآایآ بُوجھهُ گُر بیِچار ۔۔

ਲਿਖਿਆ ਫੇਰਿ ਨ ਸਕੀਐ ਜਿਉ ਭਾਵੀ ਤਿਉ ਸਾਰਿ ॥likhiaa fer na sakeeaai jiau bhaavee tiau saar ||लिखिआ फेरि न सकीऐ जिउ भावी तिउ सारि ॥لِکھآ پھےر ن سکیِاَے جا بھاویِ تا سار ۔۔

ਨਦਰਿ ਤੇਰੀ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥nadhar teree sukh paiaa naanak sabadh veechaar ||नदरि तेरी सुखु पाइआ नानक सबदु वीचारि ॥ندر تےریِ سُکھ پاایا نانک سبد ویِچار ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਭੂਲੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਉਬਰੇ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਿ ॥manmukh bhoole pach mue ubare gur beechaar ||मनमुख भूले पचि मुए उबरे गुर बीचारि ॥منمکھ بھُولے پچ مُاے اُبرے گُر بیِچار ۔۔

ਜਿ ਪੁਰਖੁ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਤਿਸ ਕਾ ਕਿਆ ਕਰਿ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ॥j purakh nadhar na aaviee tis kaa kiaa kar kahiaa jai ||जि पुरखु नदरि न आवई तिस का किआ करि कहिआ जाइ ॥جِ پُرکھ ندر ن آوای تس کا کآ کر کهِآ جاا ۔۔

ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਹਿਰਦੈ ਦਿਤਾ ਦਿਖਾਇ ॥੫੨॥balihaaree gur aapane jin hiradhai dhitaa dhikhai ||52||बलिहारी गुर आपणे जिनि हिरदै दिता दिखाइ ॥५२॥بلهاریِ گُر آپݨے جنِ هردَے دتا دکھاا ۔۔۵۲۔۔

ਪਾਧਾ ਪੜਿਆ ਆਖੀਐ ਬਿਦਿਆ ਬਿਚਰੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥paadhaa paRiaa aakheeaai bidhiaa bicharai sahaj subhai ||पाधा पड़िआ आखीऐ बिदिआ बिचरै सहजि सुभाइ ॥پادھا پڑآ آکھیِاَے بدِآ بچرَے سهجِ سُبھاا ۔۔