Ang 920 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੨੦)

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੁਣਹੁ ਸੰਤਹੁ ਸੋ ਸਿਖੁ ਸਨਮੁਖੁ ਹੋਏ ॥੨੧॥kahai naanak sunahu sa(n)tahu so sikh sanamukh hoe ||21||कहै नानकु सुणहु संतहु सो सिखु सनमुखु होए ॥२१॥کهَے نانک سُݨهُ سںتهُ سو سکھ سنمکھ هواے ۔۔۲۱۔۔

ਜੇ ਕੋ ਗੁਰ ਤੇ ਵੇਮੁਖੁ ਹੋਵੈ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਵੈ ॥je ko gur te vemukh hovai bin satigur mukat na paavai ||जे को गुर ते वेमुखु होवै बिनु सतिगुर मुकति न पावै ॥جے کو گُر تے وےمکھ هووَے بن ستگر مُکت ن پاوَے ۔۔

ਪਾਵੈ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਰ ਥੈ ਕੋਈ ਪੁਛਹੁ ਬਿਬੇਕੀਆ ਜਾਏ ॥paavai mukat na hor thai koiee puchhahu bibekeeaa jaae ||पावै मुकति न होर थै कोई पुछहु बिबेकीआ जाए ॥پاوَے مُکت ن هور تھَے کوای پُچھهُ ببےکیِآ جااے ۔۔

ਅਨੇਕ ਜੂਨੀ ਭਰਮਿ ਆਵੈ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਏ ॥anek joonee bharam aavai vin satigur mukat na paae ||अनेक जूनी भरमि आवै विणु सतिगुर मुकति न पाए ॥انےک جٌیِ بھرم آوَے وݨ ستگر مُکت ن پااے ۔۔

ਫਿਰਿ ਮੁਕਤਿ ਪਾਏ ਲਾਗਿ ਚਰਣੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਏ ॥fir mukat paae laag charanee satiguroo sabadh sunaae ||फिरि मुकति पाए लागि चरणी सतिगुरू सबदु सुणाए ॥پھِر مُکت پااے لاگ چرݨیِ ستگرُو سبد سُݨااے ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਵੀਚਾਰਿ ਦੇਖਹੁ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਏ ॥੨੨॥kahai naanak veechaar dhekhahu vin satigur mukat na paae ||22||कहै नानकु वीचारि देखहु विणु सतिगुर मुकति न पाए ॥२२॥کهَے نانک ویِچار دےکھهُ وݨ ستگر مُکت ن پااے ۔۔۲۲۔۔

ਆਵਹੁ ਸਿਖ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਪਿਆਰਿਹੋ ਗਾਵਹੁ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ॥aavahu sikh satiguroo ke piaariho gaavahu sachee baanee ||आवहु सिख सतिगुरू के पिआरिहो गावहु सची बाणी ॥آوهُ سکھ ستگرُو کے پآرهو گاوهُ سچیِ باݨیِ ۔۔

ਬਾਣੀ ਤ ਗਾਵਹੁ ਗੁਰੂ ਕੇਰੀ ਬਾਣੀਆ ਸਿਰਿ ਬਾਣੀ ॥baanee ta gaavahu guroo keree baaneeaa sir baanee ||बाणी त गावहु गुरू केरी बाणीआ सिरि बाणी ॥باݨیِ ت گاوهُ گُرُو کےریِ باݨیِآ سر باݨیِ ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਹਿਰਦੈ ਤਿਨਾ ਸਮਾਣੀ ॥jin kau nadhar karam hovai hiradhai tinaa samaanee ||जिन कउ नदरि करमु होवै हिरदै तिना समाणी ॥جٍن کا ندر کرم هووَے هردَے تنا سماݨیِ ۔۔

ਪੀਵਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦਾ ਰਹਹੁ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਜਪਿਹੁ ਸਾਰਿਗਪਾਣੀ ॥peevahu a(n)mrit sadhaa rahahu har ra(n)g japih saarigapaanee ||पीवहु अंमृतु सदा रहहु हरि रंगि जपिहु सारिगपाणी ॥پیِوهُ اںمرت سدا رههُ هر رںگ جپِهُ سارگپاݨیِ ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਦਾ ਗਾਵਹੁ ਏਹ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ॥੨੩॥kahai naanak sadhaa gaavahu eh sachee baanee ||23||कहै नानकु सदा गावहु एह सची बाणी ॥२३॥کهَے نانک سدا گاوهُ اےه سچیِ باݨیِ ۔۔۲۳۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਚੀ ਹੈ ਬਾਣੀ ॥satiguroo binaa hor kachee hai baanee ||सतिगुरू बिना होर कची है बाणी ॥ستگرُو بنا هور کچیِ هَے باݨیِ ۔۔

ਬਾਣੀ ਤ ਕਚੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਹੋਰ ਕਚੀ ਬਾਣੀ ॥baanee ta kachee satiguroo baajhahu hor kachee baanee ||बाणी त कची सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी ॥باݨیِ ت کچیِ ستگرُو باجھهُ هور کچیِ باݨیِ ۔۔

ਕਹਦੇ ਕਚੇ ਸੁਣਦੇ ਕਚੇ ਕਚਂੀ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀ ॥kahadhe kache sunadhe kache kacha(n)ee aakh vakhaanee ||कहदे कचे सुणदे कचे कचीं आखि वखाणी ॥کهدے کچے سُݨدے کچے کچˆØیِ آکھ وکھاݨیِ ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਿਤ ਕਰਹਿ ਰਸਨਾ ਕਹਿਆ ਕਛੂ ਨ ਜਾਣੀ ॥har har nit kareh rasanaa kahiaa kachhoo na jaanee ||हरि हरि नित करहि रसना कहिआ कछू न जाणी ॥هر هرِ نت کره رسنا کهِآ کچھُو ن جاݨیِ ۔۔

ਚਿਤੁ ਜਿਨ ਕਾ ਹਿਰਿ ਲਇਆ ਮਾਇਆ ਬੋਲਨਿ ਪਏ ਰਵਾਣੀ ॥chit jin kaa hir liaa maiaa bolan pe ravaanee ||चितु जिन का हिरि लइआ माइआ बोलनि पए रवाणी ॥چِت جن کا هر لایا ماایا بولن پاے رواݨیِ ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਹੋਰ ਕਚੀ ਬਾਣੀ ॥੨੪॥kahai naanak satiguroo baajhahu hor kachee baanee ||24||कहै नानकु सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी ॥२४॥کهَے نانک ستگرُو باجھهُ هور کچیِ باݨیِ ۔۔۲۴۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਹੀਰੇ ਜਿਤੁ ਜੜਾਉ ॥gur kaa sabadh rata(n)n hai heere jit jaRaau ||गुर का सबदु रतंनु है हीरे जितु जड़ाउ ॥گُر کا سبد رتنّ هَے هیِرے جت جڑاا ۔۔

ਸਬਦੁ ਰਤਨੁ ਜਿਤੁ ਮੰਨੁ ਲਾਗਾ ਏਹੁ ਹੋਆ ਸਮਾਉ ॥sabadh ratan jit ma(n)n laagaa eh hoaa samaau ||सबदु रतनु जितु मंनु लागा एहु होआ समाउ ॥سبد رتن جت منّ لاگا اےهُ هوآ سماا ۔۔

ਸਬਦ ਸੇਤੀ ਮਨੁ ਮਿਲਿਆ ਸਚੈ ਲਾਇਆ ਭਾਉ ॥sabadh setee man miliaa sachai laiaa bhaau ||सबद सेती मनु मिलिआ सचै लाइआ भाउ ॥سبد سےتیِ من ملآ سچَے لاایا بھاا ۔۔

ਆਪੇ ਹੀਰਾ ਰਤਨੁ ਆਪੇ ਜਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥aape heeraa ratan aape jis no dhei bujhai ||आपे हीरा रतनु आपे जिस नो देइ बुझाइ ॥آپے هیِرا رتن آپے جس نو دےا بُجھاا ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਬਦੁ ਰਤਨੁ ਹੈ ਹੀਰਾ ਜਿਤੁ ਜੜਾਉ ॥੨੫॥kahai naanak sabadh ratan hai heeraa jit jaRaau ||25||कहै नानकु सबदु रतनु है हीरा जितु जड़ाउ ॥२५॥کهَے نانک سبد رتن هَے هیِرا جت جڑاا ۔۔۲۵۔۔

ਸਿਵ ਸਕਤਿ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ਕੈ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਾਏ ॥siv sakat aap upai kai karataa aape hukam varataae ||सिव सकति आपि उपाइ कै करता आपे हुकमु वरताए ॥سِو سکت آپ اُپاا کَے کرتا آپے هُکم ورتااے ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਾਏ ਆਪਿ ਵੇਖੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਏ ॥hukam varataae aap vekhai gurmukh kisai bujhaae ||हुकमु वरताए आपि वेखै गुरमुखि किसै बुझाए ॥هُکم ورتااے آپ وےکھَے گُرمکھ کسَے بُجھااے ۔۔

ਤੋੜੇ ਬੰਧਨ ਹੋਵੈ ਮੁਕਤੁ ਸਬਦੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥toRe ba(n)dhan hovai mukat sabadh ma(n)n vasaae ||तोड़े बंधन होवै मुकतु सबदु मंनि वसाए ॥توڑے بںدھن هووَے مُکت سبد منّ وسااے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਵੈ ਏਕਸ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥gurmukh jis no aap kare su hovai ekas siau liv laae ||गुरमुखि जिस नो आपि करे सु होवै एकस सिउ लिव लाए ॥گُرمکھ جس نو آپ کرے سُ هووَے اےکس سا لو لااے ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਆਪਿ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਾਏ ॥੨੬॥kahai naanak aap karataa aape hukam bujhaae ||26||कहै नानकु आपि करता आपे हुकमु बुझाए ॥२६॥کهَے نانک آپ کرتا آپے هُکم بُجھااے ۔۔۲۶۔۔

ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ੍ਰ ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਬੀਚਾਰਦੇ ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ॥simirat saasatr pu(n)n paap beechaaradhe tatai saar na jaanee ||सिमृति सासत्र पुँन पाप बीचारदे ततै सार न जाणी ॥سِمرت ساستر پُنّ پاپ بیِچاردے تتَے سار ن جاݨیِ ۔۔

ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ਗੁਰੂ ਬਾਝਹੁ ਤਤੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣੀ ॥tatai saar na jaanee guroo baajhahu tatai saar na jaanee ||ततै सार न जाणी गुरू बाझहु ततै सार न जाणी ॥تتَے سار ن جاݨیِ گُرُو باجھهُ تتَے سار ن جاݨیِ ۔۔

ਤਿਹੀ ਗੁਣੀ ਸੰਸਾਰੁ ਭ੍ਰਮਿ ਸੁਤਾ ਸੁਤਿਆ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥tihee gunee sa(n)saar bhram sutaa sutiaa rain vihaanee ||तिही गुणी संसारु भ्रमि सुता सुतिआ रैणि विहाणी ॥تِهیِ گُݨیِ سںسار بھرم سُتا سُتآ رَےݨ وهاݨیِ ۔۔

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸੇ ਜਨ ਜਾਗੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਬੋਲਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ॥gur kirapaa te se jan jaage jinaa har man vasiaa boleh a(n)mirat baanee ||गुर किरपा ते से जन जागे जिना हरि मनि वसिआ बोलहि अंमृत बाणी ॥گُر کرپا تے سے جن جاگے جنا هر منِ وسِآ بوله اںمرت باݨیِ ۔۔

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੋ ਤਤੁ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਜਾਗਤ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥੨੭॥kahai naanak so tat paae jis no anadhin har liv laagai jaagat rain vihaanee ||27||कहै नानकु सो ततु पाए जिस नो अनदिनु हरि लिव लागै जागत रैणि विहाणी ॥२७॥کهَے نانک سو تت پااے جس نو اندن هر لو لاگَے جاگت رَےݨ وهاݨیِ ۔۔۲۷۔۔

ਮਾਤਾ ਕੇ ਉਦਰ ਮਹਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਕਰੇ ਸੋ ਕਿਉ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ॥maataa ke udhar meh pratipaal kare so kiau manahu visaareeaai ||माता के उदर महि प्रतिपाल करे सो किउ मनहु विसारीऐ ॥ماتا کے اُدر مهِ پرتپال کرے سو کا منهُ وساریِاَے ۔۔

ਮਨਹੁ ਕਿਉ ਵਿਸਾਰੀਐ ਏਵਡੁ ਦਾਤਾ ਜਿ ਅਗਨਿ ਮਹਿ ਆਹਾਰੁ ਪਹੁਚਾਵਏ ॥manahu kiau visaareeaai evadd dhaataa j agan meh aahaar pahuchaave ||मनहु किउ विसारीऐ एवडु दाता जि अगनि महि आहारु पहुचावए ॥منهُ کا وساریِاَے اےوڈ داتا ج اگن مهِ آهار پهُچاواے ۔۔

ਓਸ ਨੋ ਕਿਹੁ ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੀ ਜਿਸ ਨਉ ਆਪਣੀ ਲਿਵ ਲਾਵਏ ॥os no kih poh na sakee jis nau aapanee liv laave ||ओस नो किहु पोहि न सकी जिस नउ आपणी लिव लावए ॥اوس نو کهُ پوه ن سکیِ جس نا آپݨیِ لو لاواے ۔۔