Ang 92 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੨)

ਐਸਾ ਤੈਂ ਜਗੁ ਭਰਮਿ ਲਾਇਆ ॥aaisaa tai(n) jag bharam laiaa ||ऐसा तैं जगु भरमि लाइआ ॥اَےسا تَےں جگ بھرم لاایا ۔۔

ਕੈਸੇ ਬੂਝੈ ਜਬ ਮੋਹਿਆ ਹੈ ਮਾਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥kaise boojhai jab mohiaa hai maiaa ||1|| rahaau ||कैसे बूझै जब मोहिआ है माइआ ॥१॥ रहाउ ॥کَےسے بُوجھَے جب موهآ هَے ماایا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਛੋਡਿ ਬਿਖਿਆ ਰਸ ਇਤੁ ਸੰਗਤਿ ਨਿਹਚਉ ਮਰਣਾ ॥kahat kabeer chhodd bikhiaa ras it sa(n)gat nihachau maranaa ||कहत कबीर छोडि बिखिआ रस इतु संगति निहचउ मरणा ॥کهت کبیِر چھوڈ بکھآ رس ات سںگت نهچا مرݨا ۔۔

ਰਮਈਆ ਜਪਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀ ਅਨਤ ਜੀਵਣ ਬਾਣੀ ਇਨ ਬਿਧਿ ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਤਰਣਾ ॥੨॥ramieeaa japahu praanee anat jeevan baanee in bidh bhav saagar taranaa ||2||रमईआ जपहु प्राणी अनत जीवण बाणी इन बिधि भव सागरु तरणा ॥२॥رمایآ جپهُ پراݨیِ انت جیِوݨ باݨیِ ان بدھ بھو ساگر ترݨا ۔۔۲۔۔

ਜਾਂ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਾ ਲਾਗੈ ਭਾਉ ॥jaa(n) tis bhaavai taa laagai bhaau ||जाँ तिसु भावै ता लागै भाउ ॥جاں تس بھاوَے تا لاگَے بھاا ۔۔

ਭਰਮੁ ਭੁਲਾਵਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥bharam bhulaavaa vichahu jai ||भरमु भुलावा विचहु जाइ ॥بھرم بھُلاوا وچهُ جاا ۔۔

ਉਪਜੈ ਸਹਜੁ ਗਿਆਨ ਮਤਿ ਜਾਗੈ ॥aupajai sahaj giaan mat jaagai ||उपजै सहजु गिआन मति जागै ॥اُپجَے سهج گآن مت جاگَے ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਅੰਤਰਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥੩॥gur prasaadh a(n)tar liv laagai ||3||गुर प्रसादि अंतरि लिव लागै ॥३॥گُر پرساد اںتر لو لاگَے ۔۔۳۔۔

ਇਤੁ ਸੰਗਤਿ ਨਾਹੀ ਮਰਣਾ ॥eit sa(n)gat naahee maranaa ||इतु संगति नाही मरणा ॥ِات سںگت ناهیِ مرݨا ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿ ਤਾ ਖਸਮੈ ਮਿਲਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ਦੂਜਾ ॥hukam pachhaan taa khasamai milanaa ||1|| rahaau dhoojaa ||हुकमु पछाणि ता खसमै मिलणा ॥१॥ रहाउ दूजा ॥هُکم پچھاݨ تا کھسمَے ملݨا ۔۔۱۔۔ رهاا دُوجا ۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਕਾ ॥sireeraag tiralochan kaa ||सिरीरागु तृलोचन का ॥سِریِراگ ترلوچن کا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਮਨਿ ਆਗਲੜਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਰਾ ਮਰਣੁ ਭਉ ਵਿਸਰਿ ਗਇਆ ॥maiaa moh man aagalaRaa praanee jaraa maran bhau visar giaa ||माइआ मोहु मनि आगलड़ा प्राणी जरा मरणु भउ विसरि गइआ ॥مااآ موهُ من آگلڑا پراݨیِ جرا مرݨ بھا وسر گایا ۔۔

ਕੁਟੰਬੁ ਦੇਖਿ ਬਿਗਸਹਿ ਕਮਲਾ ਜਿਉ ਪਰ ਘਰਿ ਜੋਹਹਿ ਕਪਟ ਨਰਾ ॥੧॥kuTa(n)b dhekh bigaseh kamalaa jiau par ghar joheh kapaT naraa ||1||कुटंबु देखि बिगसहि कमला जिउ पर घरि जोहहि कपट नरा ॥१॥کُٹںب دےکھ بگسه کملا جا پر گھر جوههِ کپٹ نرا ۔۔۱۔۔

ਦੂੜਾ ਆਇਓਹਿ ਜਮਹਿ ਤਣਾ ॥ ਤਿਨ ਆਗਲੜੈ ਮੈ ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥dhooRaa aaioh jameh tanaa || tin aagalaRai mai rahan na jai ||दूड़ा आइओहि जमहि तणा ॥ तिन आगलड़ै मै रहणु न जाइ ॥دُوڑا آااوه جمه تݨا ۔۔ تن آگلڑَے مَے رهݨ ن جاا ۔۔

ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਾਜਣੁ ਆਇ ਕਹੈ ॥koiee koiee saajan aai kahai ||कोई कोई साजणु आइ कहै ॥کوای کوای ساجݨ آا کهَے ۔۔

ਮਿਲੁ ਮੇਰੇ ਬੀਠੁਲਾ ਲੈ ਬਾਹੜੀ ਵਲਾਇ ॥ ਮਿਲੁ ਮੇਰੇ ਰਮਈਆ ਮੈ ਲੇਹਿ ਛਡਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥mil mere beeThulaa lai baahaRee valai || mil mere ramieeaa mai leh chhaddai ||1|| rahaau ||मिलु मेरे बीठुला लै बाहड़ी वलाइ ॥ मिलु मेरे रमईआ मै लेहि छडाइ ॥१॥ रहाउ ॥مِل مےرے بیِٹھلا لَے باهڑیِ ولاا ۔۔ مل مےرے رمایآ مَے لےه چھڈاِا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਅਨਿਕ ਅਨਿਕ ਭੋਗ ਰਾਜ ਬਿਸਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਪੈ ਅਮਰੁ ਭਇਆ ॥anik anik bhog raaj bisare praanee sa(n)saar saagar pai amar bhiaa ||अनिक अनिक भोग राज बिसरे प्राणी संसार सागर पै अमरु भइआ ॥انک انِک بھوگ راج بسرے پراݨیِ سںسار ساگر پَے امر بھایا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੂਠਾ ਚੇਤਸਿ ਨਾਹੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਓ ਆਲਸੀਆ ॥੨॥maiaa mooThaa chetas naahee janam gavaio aalaseeaa ||2||माइआ मूठा चेतसि नाही जनमु गवाइओ आलसीआ ॥२॥مااآ مُوٹھا چےتس ناهیِ جنم گواااو آلسیِآ ۔۔۲۔۔

ਬਿਖਮ ਘੋਰ ਪੰਥਿ ਚਾਲਣਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਰਵਿ ਸਸਿ ਤਹ ਨ ਪ੍ਰਵੇਸੰ ॥bikham ghor pa(n)th chaalanaa praanee rav sas teh na pravesa(n) ||बिखम घोर पंथि चालणा प्राणी रवि ससि तह न प्रवेसं ॥بِکھم گھور پںتھ چالݨا پراݨیِ رو سسِ ته ن پروےسں ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਤਬ ਬਿਸਰਿ ਗਇਆ ਜਾਂ ਤਜੀਅਲੇ ਸੰਸਾਰੰ ॥੩॥maiaa moh tab bisar giaa jaa(n) tajeeale sa(n)saara(n) ||3||माइआ मोहु तब बिसरि गइआ जाँ तजीअले संसारं ॥३॥مااآ موهُ تب بسر گایا جاں تجیِالے سںسارں ۔۔۳۔۔

ਆਜੁ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਪ੍ਰਗਟੁ ਭਇਆ ਹੈ ਪੇਖੀਅਲੇ ਧਰਮਰਾਓ ॥aaj merai man pragaT bhiaa hai pekheeale dharamaraao ||आजु मेरै मनि प्रगटु भइआ है पेखीअले धरमराओ ॥آج مےرَے من پرگٹ بھایا هَے پےکھیِالے دھرمرااو ۔۔

ਤਹ ਕਰ ਦਲ ਕਰਨਿ ਮਹਾਬਲੀ ਤਿਨ ਆਗਲੜੈ ਮੈ ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥੪॥teh kar dhal karan mahaabalee tin aagalaRai mai rahan na jai ||4||तह कर दल करनि महाबली तिन आगलड़ै मै रहणु न जाइ ॥४॥ته کر دل کرن مهابلیِ تن آگلڑَے مَے رهݨ ن جاا ۔۔۴۔۔

ਜੇ ਕੋ ਮੂੰ ਉਪਦੇਸੁ ਕਰਤੁ ਹੈ ਤਾ ਵਣਿ ਤ੍ਰਿਣਿ ਰਤੜਾ ਨਾਰਾਇਣਾ ॥je ko moo(n) upadhes karat hai taa van tiran rataRaa naarainaa ||जे को मूँ उपदेसु करतु है ता वणि तृणि रतड़ा नाराइणा ॥جے کو مُوں اُپدےس کرت هَے تا وݨ ترݨ رتڑا نارااݨا ۔۔

ਐ ਜੀ ਤੂੰ ਆਪੇ ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਬਦਤਿ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੁ ਰਾਮਈਆ ॥੫॥੨॥aai jee too(n) aape sabh kichh jaanadhaa badhat tiralochan raamieeaa ||5||2||ऐ जी तूँ आपे सभ किछु जाणदा बदति तृलोचनु रामईआ ॥५॥२॥اَے جیِ تُوں آپے سبھ کچھ جاݨدا بدت ترلوچن رامایآ ۔۔۵۔۔۲۔۔

ਸ੍ਰੀਰਾਗੁ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਕਾ ॥sreeraag bhagat kabeer jeeau kaa ||स्रीरागु भगत कबीर जीउ का ॥سریِراگ بھگت کبیِر جیِا کا ۔۔

ਅਚਰਜ ਏਕੁ ਸੁਨਹੁ ਰੇ ਪੰਡੀਆ ਅਬ ਕਿਛੁ ਕਹਨੁ ਨ ਜਾਈ ॥acharaj ek sunahu re pa(n)ddeeaa ab kichh kahan na jaiee ||अचरज एकु सुनहु रे पंडीआ अब किछु कहनु न जाई ॥اچرج اےک سُنهُ رے پںڈیِآ اب کچھ کهن ن جاای ۔۔

ਸੁਰਿ ਨਰ ਗਣ ਗੰਧ੍ਰਬ ਜਿਨਿ ਮੋਹੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਮੇਖੁਲੀ ਲਾਈ ॥੧॥sur nar gan ga(n)dhrab jin mohe tirabhavan mekhulee laiee ||1||सुरि नर गण गंध्रब जिनि मोहे तृभवण मेखुली लाई ॥१॥سُر نر گݨ گںدھرب جن موهے تربھوݨ مےکھلیِ لاای ۔۔۱۔۔

ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਅਨਹਦ ਕਿੰਗੁਰੀ ਬਾਜੈ ॥raajaa raam anahadh ki(n)guree baajai ||राजा राम अनहद किंगुरी बाजै ॥راجا رام انهد کںگریِ باجَے ۔۔

ਜਾ ਕੀ ਦਿਸਟਿ ਨਾਦ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jaa kee dhisaT naadh liv laagai ||1|| rahaau ||जा की दिसटि नाद लिव लागै ॥१॥ रहाउ ॥جا کیِ دسٹ ناد لو لاگَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਭਾਠੀ ਗਗਨੁ ਸਿੰਙਿਆ ਅਰੁ ਚੁੰਙਿਆ ਕਨਕ ਕਲਸ ਇਕੁ ਪਾਇਆ ॥bhaaThee gagan si(n)n(g)iaa ar chu(n)n(g)iaa kanak kalas ik paiaa ||भाठी गगनु सिंङिआ अरु चुँङिआ कनक कलस इकु पाइआ ॥بھاٹھیِ گگن سںنگآ ار چُںنگآ کنک کلس اک پاایا ۔۔

ਤਿਸੁ ਮਹਿ ਧਾਰ ਚੁਐ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲ ਰਸ ਮਹਿ ਰਸਨ ਚੁਆਇਆ ॥੨॥tis meh dhaar chuaai at niramal ras meh rasan chuaaiaa ||2||तिसु महि धार चुऐ अति निरमल रस महि रसन चुआइआ ॥२॥تِس مهِ دھار چُاَے ات نرمل رس مهِ رسن چُآایا ۔۔۲۔۔

ਏਕ ਜੁ ਬਾਤ ਅਨੂਪ ਬਨੀ ਹੈ ਪਵਨ ਪਿਆਲਾ ਸਾਜਿਆ ॥ek ju baat anoop banee hai pavan piaalaa saajiaa ||एक जु बात अनूप बनी है पवन पिआला साजिआ ॥اےک جُ بات انُوپ بنیِ هَے پون پآلا ساجآ ۔۔

ਤੀਨਿ ਭਵਨ ਮਹਿ ਏਕੋ ਜੋਗੀ ਕਹਹੁ ਕਵਨੁ ਹੈ ਰਾਜਾ ॥੩॥teen bhavan meh eko jogee kahahu kavan hai raajaa ||3||तीनि भवन महि एको जोगी कहहु कवनु है राजा ॥३॥تیٍن بھون مهِ اےکو جوگیِ کههُ کون هَے راجا ۔۔۳۔۔

ਐਸੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਪੁਰਖੋਤਮ ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ॥aaise giaan pragaTiaa purakhotam kahu kabeer ra(n)g raataa ||ऐसे गिआन प्रगटिआ पुरखोतम कहु कबीर रंगि राता ॥اَےسے گآن پرگٹآ پُرکھوتم کهُ کبیِر رںگ راتا ۔۔

ਅਉਰ ਦੁਨੀ ਸਭ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਨੀ ਮਨੁ ਰਾਮ ਰਸਾਇਨ ਮਾਤਾ ॥੪॥੩॥aaur dhunee sabh bharam bhulaanee man raam rasain maataa ||4||3||अउर दुनी सभ भरमि भुलानी मनु राम रसाइन माता ॥४॥३॥اار دُنیِ سبھ بھرم بھُلانیِ من رام رساان ماتا ۔۔۴۔۔۳۔۔