Ang 907 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੦੭)

ਜਾ ਆਏ ਤਾ ਤਿਨਹਿ ਪਠਾਏ ਚਾਲੇ ਤਿਨੈ ਬੁਲਾਇ ਲਇਆ ॥jaa aae taa tineh paThaae chaale tinai bulai liaa ||जा आए ता तिनहि पठाए चाले तिनै बुलाइ लइआ ॥جا آاے تا تنه پٹھااے چالے تنَے بُلاا لایا ۔۔

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਣਾ ਸੋ ਕਰਿ ਰਹਿਆ ਬਖਸਣਹਾਰੈ ਬਖਸਿ ਲਇਆ ॥੧੦॥jo kichh karanaa so kar rahiaa bakhasanahaarai bakhas liaa ||10||जो किछु करणा सो करि रहिआ बखसणहारै बखसि लइआ ॥१०॥جو کچھ کرݨا سو کر رهِآ بکھسݨهارَے بکھس لایا ۔۔۱۰۔۔

ਜਿਨਿ ਏਹੁ ਚਾਖਿਆ ਰਾਮ ਰਸਾਇਣੁ ਤਿਨ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਖੋਜੁ ਭਇਆ ॥jin eh chaakhiaa raam rasain tin kee sa(n)gat khoj bhiaa ||जिनि एहु चाखिआ राम रसाइणु तिन की संगति खोजु भइआ ॥جٍن اےهُ چاکھآ رام رسااݨ تن کیِ سںگت کھوج بھایا ۔۔

ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਬੁਧਿ ਗਿਆਨੁ ਗੁਰੂ ਤੇ ਪਾਇਆ ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਸਰਣਿ ਪਇਆ ॥੧੧॥ridh sidh budh giaan guroo te paiaa mukat padhaarath saran piaa ||11||रिधि सिधि बुधि गिआनु गुरू ते पाइआ मुकति पदारथु सरणि पइआ ॥११॥رِدھ سدھ بُدھ گآن گُرُو تے پاایا مُکت پدارتھ سرݨ پایا ۔۔۱۱۔۔

ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਮ ਕਰਿ ਜਾਣਾ ਹਰਖ ਸੋਗ ਤੇ ਬਿਰਕਤੁ ਭਇਆ ॥dhukh sukh gurmukh sam kar jaanaa harakh sog te birakat bhiaa ||दुखु सुखु गुरमुखि सम करि जाणा हरख सोग ते बिरकतु भइआ ॥دُکھ سُکھ گُرمکھ سم کر جاݨا هرکھ سوگ تے برکت بھایا ۔۔

ਆਪੁ ਮਾਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਪਾਏ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ਲਇਆ ॥੧੨॥੭॥aap maar gurmukh har paae naanak sahaj samai liaa ||12||7||आपु मारि गुरमुखि हरि पाए नानक सहजि समाइ लइआ ॥१२॥७॥آپ مار گُرمکھ هر پااے نانک سهجِ سماا لایا ۔۔۱۲۔۔۷۔۔

ਰਾਮਕਲੀ ਦਖਣੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥raamakalee dhakhanee mahalaa pehilaa ||रामकली दखणी महला १ ॥رامکلیِ دکھݨیِ مهلا ۱ ۔۔

ਜਤੁ ਸਤੁ ਸੰਜਮੁ ਸਾਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਸਾਚ ਸਬਦਿ ਰਸਿ ਲੀਣਾ ॥੧॥jat sat sa(n)jam saach dhiraRaiaa saach sabadh ras leenaa ||1||जतु सतु संजमु साचु दृड़ाइआ साच सबदि रसि लीणा ॥१॥جت ست سںجم ساچ درڑاایا ساچ سبد رس لیِݨا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰਾ ਗੁਰੁ ਦਇਆਲੁ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਲੀਣਾ ॥meraa gur dhiaal sadhaa ra(n)g leenaa ||मेरा गुरु दइआलु सदा रंगि लीणा ॥مےرا گُر دایال سدا رںگ لیِݨا ۔۔

ਅਹਿਨਿਸਿ ਰਹੈ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਸਾਚੇ ਦੇਖਿ ਪਤੀਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ahinis rahai ek liv laagee saache dhekh pateenaa ||1|| rahaau ||अहिनिसि रहै एक लिव लागी साचे देखि पतीणा ॥१॥ रहाउ ॥اهٍنس رهَے اےک لو لاگیِ ساچے دےکھ پتیِݨا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਰਹੈ ਗਗਨ ਪੁਰਿ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਸਮੈਸਰਿ ਅਨਹਤ ਸਬਦਿ ਰੰਗੀਣਾ ॥੨॥rahai gagan pur dhirasaT samaisar anahat sabadh ra(n)geenaa ||2||रहै गगन पुरि दृसटि समैसरि अनहत सबदि रंगीणा ॥२॥رهَے گگن پُر درسٹ سمَےسر انهت سبد رںگیِݨا ۔۔۲۔۔

ਸਤੁ ਬੰਧਿ ਕੁਪੀਨ ਭਰਿਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ਜਿਹਵਾ ਰੰਗਿ ਰਸੀਣਾ ॥੩॥sat ba(n)dh kupeen bharipur leenaa jihavaa ra(n)g raseenaa ||3||सतु बंधि कुपीन भरिपुरि लीणा जिहवा रंगि रसीणा ॥३॥ست بںدھ کُپیٍن بھرپر لیِݨا جهوا رںگ رسیِݨا ۔۔۳۔۔

ਮਿਲੈ ਗੁਰ ਸਾਚੇ ਜਿਨਿ ਰਚੁ ਰਾਚੇ ਕਿਰਤੁ ਵੀਚਾਰਿ ਪਤੀਣਾ ॥੪॥milai gur saache jin rach raache kirat veechaar pateenaa ||4||मिलै गुर साचे जिनि रचु राचे किरतु वीचारि पतीणा ॥४॥مِلَے گُر ساچے جن رچ راچے کرت ویِچار پتیِݨا ۔۔۴۔۔

ਏਕ ਮਹਿ ਸਰਬ ਸਰਬ ਮਹਿ ਏਕਾ ਏਹ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੇਖਿ ਦਿਖਾਈ ॥੫॥ek meh sarab sarab meh ekaa eh satigur dhekh dhikhaiee ||5||एक महि सरब सरब महि एका एह सतिगुरि देखि दिखाई ॥५॥اےک مهِ سرب سرب مهِ اےکا اےه ستگر دےکھ دکھاای ۔۔۵۔۔

ਜਿਨਿ ਕੀਏ ਖੰਡ ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਲਖਨੁ ਨ ਜਾਈ ॥੬॥jin ke'ee kha(n)dd ma(n)ddal brahama(n)ddaa so prabh lakhan na jaiee ||6||जिनि कीए खंड मंडल ब्रहमंडा सो प्रभु लखनु न जाई ॥६॥جٍن کیِاے کھںڈ مںڈل برهمںڈا سو پربھ لکھن ن جاای ۔۔۶۔۔

ਦੀਪਕ ਤੇ ਦੀਪਕੁ ਪਰਗਾਸਿਆ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਦਿਖਾਈ ॥੭॥dheepak te dheepak paragaasiaa tirabhavan jot dhikhaiee ||7||दीपक ते दीपकु परगासिआ तृभवण जोति दिखाई ॥७॥دیِپک تے دیِپک پرگاسآ تربھوݨ جوت دکھاای ۔۔۷۔۔

ਸਚੈ ਤਖਤਿ ਸਚ ਮਹਲੀ ਬੈਠੇ ਨਿਰਭਉ ਤਾੜੀ ਲਾਈ ॥੮॥sachai takhat sach mahalee baiThe nirabhau taaRee laiee ||8||सचै तखति सच महली बैठे निरभउ ताड़ी लाई ॥८॥سچَے تکھت سچ مهلیِ بَےٹھے نربھا تاڑیِ لاای ۔۔۸۔۔

ਮੋਹਿ ਗਇਆ ਬੈਰਾਗੀ ਜੋਗੀ ਘਟਿ ਘਟਿ ਕਿੰਗੁਰੀ ਵਾਈ ॥੯॥moh giaa bairaagee jogee ghaT ghaT ki(n)guree vaiee ||9||मोहि गइआ बैरागी जोगी घटि घटि किंगुरी वाई ॥९॥موه گایا بَےراگیِ جوگیِ گھٹ گھٹِ کںگریِ واای ۔۔۹۔۔

ਨਾਨਕ ਸਰਣਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕੀ ਛੂਟੇ ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੁ ਸਖਾਈ ॥੧੦॥੮॥naanak saran prabhoo kee chhooTe satigur sach sakhaiee ||10||8||नानक सरणि प्रभू की छूटे सतिगुर सचु सखाई ॥१०॥८॥نانک سرݨ پربھُو کیِ چھُوٹے ستگر سچ سکھاای ۔۔۱۰۔۔۸۔۔

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥raamakalee mahalaa pehilaa ||रामकली महला १ ॥رامکلیِ مهلا ۱ ۔۔

ਅਉਹਠਿ ਹਸਤ ਮੜੀ ਘਰੁ ਛਾਇਆ ਧਰਣਿ ਗਗਨ ਕਲ ਧਾਰੀ ॥੧॥aauhaTh hasat maRee ghar chhaiaa dharan gagan kal dhaaree ||1||अउहठि हसत मड़ी घरु छाइआ धरणि गगन कल धारी ॥१॥ااهٹھ هست مڑیِ گھر چھاایا دھرݨ گگن کل دھاریِ ۔۔۱۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੇਤੀ ਸਬਦਿ ਉਧਾਰੀ ਸੰਤਹੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gurmukh ketee sabadh udhaaree sa(n)tahu ||1|| rahaau ||गुरमुखि केती सबदि उधारी संतहु ॥१॥ रहाउ ॥گُرمکھ کےتیِ سبد اُدھاریِ سںتهُ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਮਤਾ ਮਾਰਿ ਹਉਮੈ ਸੋਖੈ ਤ੍ਰਿਭਵਣਿ ਜੋਤਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੨॥mamataa maar haumai sokhai tirabhavan jot tumaaree ||2||ममता मारि हउमै सोखै तृभवणि जोति तुमारी ॥२॥ممتا مار هامَے سوکھَے تربھوݨ جوت تُماریِ ۔۔۲۔۔

ਮਨਸਾ ਮਾਰਿ ਮਨੈ ਮਹਿ ਰਾਖੈ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੩॥manasaa maar manai meh raakhai satigur sabadh veechaaree ||3||मनसा मारि मनै महि राखै सतिगुर सबदि वीचारी ॥३॥منسا مار منَے مهِ راکھَے ستگر سبد ویِچاریِ ۔۔۳۔۔

ਸਿੰਙੀ ਸੁਰਤਿ ਅਨਾਹਦਿ ਵਾਜੈ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜੋਤਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥੪॥si(n)n(g)ee surat anaahadh vaajai ghaT ghaT jot tumaaree ||4||सिंङी सुरति अनाहदि वाजै घटि घटि जोति तुमारी ॥४॥سِںنگیِ سُرت اناهد واجَے گھٹِ گھٹِ جوت تُماریِ ۔۔۴۔۔

ਪਰਪੰਚ ਬੇਣੁ ਤਹੀ ਮਨੁ ਰਾਖਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਅਗਨਿ ਪਰਜਾਰੀ ॥੫॥parapa(n)ch ben tahee man raakhiaa braham agan parajaaree ||5||परपंच बेणु तही मनु राखिआ ब्रहम अगनि परजारी ॥५॥پرپںچ بےݨ تهیِ من راکھآ برهم اگن پرجاریِ ۔۔۵۔۔

ਪੰਚ ਤਤੁ ਮਿਲਿ ਅਹਿਨਿਸਿ ਦੀਪਕੁ ਨਿਰਮਲ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰੀ ॥੬॥pa(n)ch tat mil ahinis dheepak niramal jot apaaree ||6||पंच ततु मिलि अहिनिसि दीपकु निरमल जोति अपारी ॥६॥پںچ تت مل اهٍنِس دیِپک نرمل جوت اپاریِ ۔۔۶۔۔

ਰਵਿ ਸਸਿ ਲਉਕੇ ਇਹੁ ਤਨੁ ਕਿੰਗੁਰੀ ਵਾਜੈ ਸਬਦੁ ਨਿਰਾਰੀ ॥੭॥rav sas lauke ih tan ki(n)guree vaajai sabadh niraaree ||7||रवि ससि लउके इहु तनु किंगुरी वाजै सबदु निरारी ॥७॥رو سسِ لاکے اهُ تن کںگریِ واجَے سبد نراریِ ۔۔۷۔۔

ਸਿਵ ਨਗਰੀ ਮਹਿ ਆਸਣੁ ਅਉਧੂ ਅਲਖੁ ਅਗੰਮੁ ਅਪਾਰੀ ॥੮॥siv nagaree meh aasan aaudhoo alakh aga(n)m apaaree ||8||सिव नगरी महि आसणु अउधू अलखु अगंमु अपारी ॥८॥سِو نگریِ مهِ آسݨ اادھُو الکھ اگںم اپاریِ ۔۔۸۔۔

ਕਾਇਆ ਨਗਰੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਰਾਜਾ ਪੰਚ ਵਸਹਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੯॥kaiaa nagaree ih man raajaa pa(n)ch vaseh veechaaree ||9||काइआ नगरी इहु मनु राजा पंच वसहि वीचारी ॥९॥کااآ نگریِ اهُ من راجا پںچ وسه ویِچاریِ ۔۔۹۔۔

ਸਬਦਿ ਰਵੈ ਆਸਣਿ ਘਰਿ ਰਾਜਾ ਅਦਲੁ ਕਰੇ ਗੁਣਕਾਰੀ ॥੧੦॥sabadh ravai aasan ghar raajaa adhal kare gunakaaree ||10||सबदि रवै आसणि घरि राजा अदलु करे गुणकारी ॥१०॥سبد روَے آسݨ گھر راجا ادل کرے گُݨکاریِ ۔۔۱۰۔۔

ਕਾਲੁ ਬਿਕਾਲੁ ਕਹੇ ਕਹਿ ਬਪੁਰੇ ਜੀਵਤ ਮੂਆ ਮਨੁ ਮਾਰੀ ॥੧੧॥kaal bikaal kahe keh bapure jeevat mooaa man maaree ||11||कालु बिकालु कहे कहि बपुरे जीवत मूआ मनु मारी ॥११॥کال بکال کهے کهِ بپرے جیِوت مُوآ من ماریِ ۔۔۱۱۔۔