Ang 90 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੯੦)

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਬਦਿ ਰਤੀ ਸੋਹਾਗਣੀ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥sabadh ratee sohaaganee satigur kai bhai piaar ||सबदि रती सोहागणी सतिगुर कै भाइ पिआरि ॥سبد رتیِ سوهاگݨیِ ستگر کَے بھاا پآر ۔۔

ਸਦਾ ਰਾਵੇ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਸਚੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਿਆਰਿ ॥sadhaa raave pir aapanaa sachai prem piaar ||सदा रावे पिरु आपणा सचै प्रेमि पिआरि ॥سدا راوے پر آپݨا سچَے پرےم پآر ۔۔

ਅਤਿ ਸੁਆਲਿਉ ਸੁੰਦਰੀ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥at suaaliau su(n)dharee sobhaava(n)tee naar ||अति सुआलिउ सुँदरी सोभावंती नारि ॥ات سُآلا سُںدریِ سوبھاوںتیِ نار ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸੋਹਾਗਣੀ ਮੇਲੀ ਮੇਲਣਹਾਰਿ ॥੨॥naanak naam sohaaganee melee melanahaar ||2||नानक नामि सोहागणी मेली मेलणहारि ॥२॥نانک نام سوهاگݨیِ مےلیِ مےلݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਤੇਰੀ ਸਭ ਕਰਹਿ ਉਸਤਤਿ ਜਿਨਿ ਫਾਥੇ ਕਾਢਿਆ ॥har teree sabh kareh usatat jin faathe kaaddiaa ||हरि तेरी सभ करहि उसतति जिनि फाथे काढिआ ॥هر تےریِ سبھ کره اُستت جنِ پھاتھے کاڈھآ ۔۔

ਹਰਿ ਤੁਧਨੋ ਕਰਹਿ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰੁ ਜਿਨਿ ਪਾਪੈ ਤੇ ਰਾਖਿਆ ॥har tudhano kareh sabh namasakaar jin paapai te raakhiaa ||हरि तुधनो करहि सभ नमसकारु जिनि पापै ते राखिआ ॥هر تُدھنو کره سبھ نمسکار جنِ پاپَے تے راکھآ ۔۔

ਹਰਿ ਨਿਮਾਣਿਆ ਤੂੰ ਮਾਣੁ ਹਰਿ ਡਾਢੀ ਹੂੰ ਤੂੰ ਡਾਢਿਆ ॥har nimaaniaa too(n) maan har ddaaddee hoo(n) too(n) ddaaddiaa ||हरि निमाणिआ तूँ माणु हरि डाढी हूँ तूँ डाढिआ ॥هر نماݨآ تُوں ماݨ هرِ ڈاڈھیِ هُوں تُوں ڈاڈھآ ۔۔

ਹਰਿ ਅਹੰਕਾਰੀਆ ਮਾਰਿ ਨਿਵਾਏ ਮਨਮੁਖ ਮੂੜ ਸਾਧਿਆ ॥har aha(n)kaareeaa maar nivaae manmukh mooR saadhiaa ||हरि अहंकारीआ मारि निवाए मनमुख मूड़ साधिआ ॥هر اهںکاریِآ مار نوااے منمکھ مُوڑ سادھآ ۔۔

ਹਰਿ ਭਗਤਾ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ਗਰੀਬ ਅਨਾਥਿਆ ॥੧੭॥har bhagataa dhei vaddiaaiee gareeb anaathiaa ||17||हरि भगता देइ वडिआई गरीब अनाथिआ ॥१७॥هر بھگتا دےا وڈِآای گریِب اناتھآ ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਤਿਸੁ ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਹੋਇ ॥satigur kai bhaanai jo chalai tis vaddiaaiee vaddee hoi ||सतिगुर कै भाणै जो चलै तिसु वडिआई वडी होइ ॥ستگر کَے بھاݨَے جو چلَے تس وڈِآای وڈیِ هوا ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਉਤਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਮੇਟਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥har kaa naam utam man vasai meT na sakai koi ||हरि का नामु उतमु मनि वसै मेटि न सकै कोइ ॥هر کا نام اُتم منِ وسَے مےٹ ن سکَے کوا ۔۔

ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਆਪਣੀ ਤਿਸੁ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥kirapaa kare jis aapanee tis karam paraapat hoi ||किरपा करे जिसु आपणी तिसु करमि परापति होइ ॥کِرپا کرے جس آپݨیِ تس کرم پراپت هوِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਾਰਣੁ ਕਰਤੇ ਵਸਿ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥੧॥naanak kaaran karate vas hai gurmukh boojhai koi ||1||नानक कारणु करते वसि है गुरमुखि बूझै कोइ ॥१॥نانک کارݨ کرتے وس هَے گُرمکھ بُوجھَے کوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਿਨੀ ਆਰਾਧਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਤਾਰ ॥naanak har naam jinee aaraadhiaa anadhin har liv taar ||नानक हरि नामु जिनी आराधिआ अनदिनु हरि लिव तार ॥نانک هر نام جنیِ آرادھآ اندن هرِ لو تار ۔۔

ਮਾਇਆ ਬੰਦੀ ਖਸਮ ਕੀ ਤਿਨ ਅਗੈ ਕਮਾਵੈ ਕਾਰ ॥maiaa ba(n)dhee khasam kee tin agai kamaavai kaar ||माइआ बंदी खसम की तिन अगै कमावै कार ॥مااآ بںدیِ کھسم کیِ تن اگَے کماوَے کار ۔۔

ਪੂਰੈ ਪੂਰਾ ਕਰਿ ਛੋਡਿਆ ਹੁਕਮਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰ ॥poorai pooraa kar chhoddiaa hukam savaaranahaar ||पूरै पूरा करि छोडिआ हुकमि सवारणहार ॥پُورَے پُورا کر چھوڈآ هُکم سوارݨهار ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਿਨਿ ਬੁਝਿਆ ਤਿਨਿ ਪਾਇਆ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥gur parasaadhee jin bujhiaa tin paiaa mokh dhuaar ||गुर परसादी जिनि बुझिआ तिनि पाइआ मोख दुआरु ॥گُر پرسادیِ جن بُجھآ تنِ پاایا موکھ دُآر ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਤਿਨ ਮਾਰੇ ਜਮ ਜੰਦਾਰੁ ॥manmukh hukam na jaananee tin maare jam ja(n)dhaar ||मनमुख हुकमु न जाणनी तिन मारे जम जंदारु ॥منمکھ هُکم ن جاݨنیِ تن مارے جم جںدار ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨੀ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨੀ ਤਰਿਆ ਭਉਜਲੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥gurmukh jinee araadhiaa tinee tariaa bhaujal sa(n)saar ||गुरमुखि जिनी अराधिआ तिनी तरिआ भउजलु संसारु ॥گُرمکھ جنیِ ارادھآ تنیِ ترآ بھاجل سںسار ۔۔

ਸਭਿ ਅਉਗਣ ਗੁਣੀ ਮਿਟਾਇਆ ਗੁਰੁ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੨॥sabh aaugan gunee miTaiaa gur aape bakhasanahaar ||2||सभि अउगण गुणी मिटाइआ गुरु आपे बखसणहारु ॥२॥سبھ ااگݨ گُݨیِ مٹاایا گُر آپے بکھسݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਾ ਪਰਤੀਤਿ ਹਰਿ ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ॥har kee bhagataa parateet har sabh kichh jaanadhaa ||हरि की भगता परतीति हरि सभ किछु जाणदा ॥هر کیِ بھگتا پرتیِت هرِ سبھ کچھ جاݨدا ۔۔

ਹਰਿ ਜੇਵਡੁ ਨਾਹੀ ਕੋਈ ਜਾਣੁ ਹਰਿ ਧਰਮੁ ਬੀਚਾਰਦਾ ॥har jevadd naahee koiee jaan har dharam beechaaradhaa ||हरि जेवडु नाही कोई जाणु हरि धरमु बीचारदा ॥هر جےوڈ ناهیِ کوای جاݨ هرِ دھرم بیِچاردا ۔۔

ਕਾੜਾ ਅੰਦੇਸਾ ਕਿਉ ਕੀਜੈ ਜਾ ਨਾਹੀ ਅਧਰਮਿ ਮਾਰਦਾ ॥kaaRaa a(n)dhesaa kiau keejai jaa naahee adharam maaradhaa ||काड़ा अंदेसा किउ कीजै जा नाही अधरमि मारदा ॥کاڑا اںدےسا کا کیِجَے جا ناهیِ ادھرم ماردا ۔۔

ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ਪਾਪੀ ਨਰੁ ਹਾਰਦਾ ॥sachaa saahib sach niaau paapee nar haaradhaa ||सचा साहिबु सचु निआउ पापी नरु हारदा ॥سچا ساهب سچ نآا پاپیِ نر هاردا ۔۔

ਸਾਲਾਹਿਹੁ ਭਗਤਹੁ ਕਰ ਜੋੜਿ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨ ਤਾਰਦਾ ॥੧੮॥saalaahih bhagatahu kar joR har bhagat jan taaradhaa ||18||सालाहिहु भगतहु कर जोड़ि हरि भगत जन तारदा ॥१८॥سالاههُ بھگتهُ کر جوڑ هر بھگت جن تاردا ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿਲਿ ਰਹਾ ਅੰਤਰਿ ਰਖਾ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥aapane preetam mil rahaa a(n)tar rakhaa ur dhaar ||आपणे प्रीतम मिलि रहा अंतरि रखा उरि धारि ॥آپݨے پریِتم مل رها اںتر رکھا اُر دھار ۔۔

ਸਾਲਾਹੀ ਸੋ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਸਦਾ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥saalaahee so prabh sadhaa sadhaa gur kai het piaar ||सालाही सो प्रभ सदा सदा गुर कै हेति पिआरि ॥سالاهیِ سو پربھ سدا سدا گُر کَے هےت پآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਮੇਲਿ ਲਏ ਸਾਈ ਸੁਹਾਗਣਿ ਨਾਰਿ ॥੧॥naanak jis nadhar kare tis mel le saiee suhaagan naar ||1||नानक जिसु नदरि करे तिसु मेलि लए साई सुहागणि नारि ॥१॥نانک جس ندر کرے تس مےل لاے ساای سُهاگݨ نار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥gur sevaa te har paieeaai jaa kau nadhar karei ||गुर सेवा ते हरि पाईऐ जा कउ नदरि करेइ ॥گُر سےوا تے هر پاایاَے جا کا ندر کرےا ۔۔

ਮਾਣਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭਏ ਧਿਆਇਆ ਨਾਮੁ ਹਰੇ ॥maanas te dhevate bhe dhiaaiaa naam hare ||माणस ते देवते भए धिआइआ नामु हरे ॥ماݨس تے دےوتے بھاے دھآایا نام هرے ۔۔

ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਤਰੇ ॥haumai maar milaian gur kai sabadh tare ||हउमै मारि मिलाइअनु गुर कै सबदि तरे ॥هامَے مار ملااان گُر کَے سبد ترے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਅਨੁ ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ॥੨॥naanak sahaj samaian har aapanee kirapaa kare ||2||नानक सहजि समाइअनु हरि आपणी कृपा करे ॥२॥نانک سهج سمااان هرِ آپݨیِ ک®پا کرے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਭਗਤਿ ਕਰਾਇ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖਾਲੀਅਨੁ ॥har aapanee bhagat karai vaddiaaiee vekhaaleean ||हरि आपणी भगति कराइ वडिआई वेखालीअनु ॥هر آپݨیِ بھگت کراا وڈِآای وےکھالیِان ۔۔

ਆਪਣੀ ਆਪਿ ਕਰੇ ਪਰਤੀਤਿ ਆਪੇ ਸੇਵ ਘਾਲੀਅਨੁ ॥aapanee aap kare parateet aape sev ghaaleean ||आपणी आपि करे परतीति आपे सेव घालीअनु ॥آپݨیِ آپ کرے پرتیِت آپے سےو گھالیِان ۔۔