Ang 860 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੬੦)

ਕਿਛੁ ਕਿਸੀ ਕੈ ਹਥਿ ਨਾਹੀ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਐਸੀ ਮੇਰੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ ॥kichh kisee kai hath naahee mere suaamee aaisee merai satigur boojh bujhaiee ||किछु किसी कै हथि नाही मेरे सुआमी ऐसी मेरै सतिगुरि बूझ बुझाई ॥کِچھ کسیِ کَے هتھ ناهیِ مےرے سُآمیِ اَےسیِ مےرَے ستِگر بُوجھ بُجھاای ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੀ ਆਸ ਤੂ ਜਾਣਹਿ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿ ਹਰਿ ਦਰਸਨਿ ਤ੍ਰਿਪਤਾਈ ॥੪॥੧॥jan naanak kee aas too jaaneh har dharasan dhekh har dharasan tirapataiee ||4||1||जन नानक की आस तू जाणहि हरि दरसनु देखि हरि दरसनि तृपताई ॥४॥१॥جن نانک کیِ آس تُو جاݨه هر درسن دےکھ هرِ درسن ترپتاای ۔۔۴۔۔۱۔۔

ਗੋਂਡ ਮਹਲਾ ੪ ॥go(n)dd mahalaa chauthhaa ||गोंड महला ४ ॥گوںڈ مهلا ۴ ۔۔

ਐਸਾ ਹਰਿ ਸੇਵੀਐ ਨਿਤ ਧਿਆਈਐ ਜੋ ਖਿਨ ਮਹਿ ਕਿਲਵਿਖ ਸਭਿ ਕਰੇ ਬਿਨਾਸਾ ॥aaisaa har seveeaai nit dhiaaieeaai jo khin meh kilavikh sabh kare binaasaa ||ऐसा हरि सेवीऐ नित धिआईऐ जो खिन महि किलविख सभि करे बिनासा ॥اَےسا هر سےویِاَے نت دھآایاَے جو کھن مهِ کلوکھ سبھِ کرے بناسا ۔۔

ਜੇ ਹਰਿ ਤਿਆਗਿ ਅਵਰ ਕੀ ਆਸ ਕੀਜੈ ਤਾ ਹਰਿ ਨਿਹਫਲ ਸਭ ਘਾਲ ਗਵਾਸਾ ॥je har tiaag avar kee aas keejai taa har nihafal sabh ghaal gavaasaa ||जे हरि तिआगि अवर की आस कीजै ता हरि निहफल सभ घाल गवासा ॥جے هر تآگ اور کیِ آس کیِجَے تا هرِ نهپھل سبھ گھال گواسا ۔۔

ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਸੇਵਿਹੁ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੁਆਮੀ ਜਿਸੁ ਸੇਵਿਐ ਸਭ ਭੁਖ ਲਹਾਸਾ ॥੧॥mere man har sevih sukhadhaataa suaamee jis seviaai sabh bhukh lahaasaa ||1||मेरे मन हरि सेविहु सुखदाता सुआमी जिसु सेविऐ सभ भुख लहासा ॥१॥مےرے من هر سےوهُ سُکھداتا سُآمیِ جس سےواَے سبھ بھُکھ لهاسا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਊਪਰਿ ਕੀਜੈ ਭਰਵਾਸਾ ॥mere man har uoopar keejai bharavaasaa ||मेरे मन हरि ऊपरि कीजै भरवासा ॥مےرے من هر اُوپر کیِجَے بھرواسا ۔۔

ਜਹ ਜਾਈਐ ਤਹ ਨਾਲਿ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਹਰਿ ਅਪਨੀ ਪੈਜ ਰਖੈ ਜਨ ਦਾਸਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jeh jaieeaai teh naal meraa suaamee har apanee paij rakhai jan dhaasaa ||1|| rahaau ||जह जाईऐ तह नालि मेरा सुआमी हरि अपनी पैज रखै जन दासा ॥१॥ रहाउ ॥جه جاایاَے ته نال مےرا سُآمیِ هر اپنیِ پَےج رکھَے جن داسا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜੇ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਕਹਹੁ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਤਾ ਆਗੈ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਬਹੁ ਬਹੁਤੁ ਕਢਾਸਾ ॥je apanee birathaa kahahu avaraa peh taa aagai apanee birathaa bahu bahut kaddaasaa ||जे अपनी बिरथा कहहु अवरा पहि ता आगै अपनी बिरथा बहु बहुतु कढासा ॥جے اپنیِ برتھا کههُ اورا پهِ تا آگَے اپنیِ برتھا بهُ بهُت کڈھاسا ۔۔

ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਕਹਹੁ ਹਰਿ ਅਪੁਨੇ ਸੁਆਮੀ ਪਹਿ ਜੋ ਤੁਮੑਰੇ ਦੂਖ ਤਤਕਾਲ ਕਟਾਸਾ ॥apanee birathaa kahahu har apune suaamee peh jo tum(h)re dhookh tatakaal kaTaasaa ||अपनी बिरथा कहहु हरि अपुने सुआमी पहि जो तुम्मरे दूख ततकाल कटासा ॥اپنیِ برتھا کههُ هر اپنے سُآمیِ پهِ جو تُمھرے دُوکھ تتکال کٹاسا ۔۔

ਸੋ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੁ ਛੋਡਿ ਅਪਨੀ ਬਿਰਥਾ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਕਹੀਐ ਅਵਰਾ ਪਹਿ ਕਹਿ ਮਨ ਲਾਜ ਮਰਾਸਾ ॥੨॥so aaisaa prabh chhodd apanee birathaa avaraa peh kaheeaai avaraa peh keh man laaj maraasaa ||2||सो ऐसा प्रभु छोडि अपनी बिरथा अवरा पहि कहीऐ अवरा पहि कहि मन लाज मरासा ॥२॥سو اَےسا پربھ چھوڈ اپنیِ برتھا اورا پهِ کهیِاَے اورا پهِ کهِ من لاج مراسا ۔۔۲۔۔

ਜੋ ਸੰਸਾਰੈ ਕੇ ਕੁਟੰਬ ਮਿਤ੍ਰ ਭਾਈ ਦੀਸਹਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਭਿ ਅਪਨੈ ਸੁਆਇ ਮਿਲਾਸਾ ॥jo sa(n)saarai ke kuTa(n)b mitr bhaiee dheeseh man mere te sabh apanai suaai milaasaa ||जो संसारै के कुटंब मित्र भाई दीसहि मन मेरे ते सभि अपनै सुआइ मिलासा ॥جو سںسارَے کے کُٹںب متر بھاای دیِسه من مےرے تے سبھ اپنَے سُآا ملاسا ۔۔

ਜਿਤੁ ਦਿਨਿ ਉਨੑ ਕਾ ਸੁਆਉ ਹੋਇ ਨ ਆਵੈ ਤਿਤੁ ਦਿਨਿ ਨੇੜੈ ਕੋ ਨ ਢੁਕਾਸਾ ॥jit dhin un(h) kaa suaau hoi na aavai tit dhin neRai ko na ddukaasaa ||जितु दिनि उन्न का सुआउ होइ न आवै तितु दिनि नेड़ै को न ढुकासा ॥جِت دن اُنھ کا سُآا هوا ن آوَے تت دنِ نےڑَے کو ن ڈھُکاسا ۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਪਨਾ ਹਰਿ ਸੇਵਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਜੋ ਤੁਧੁ ਉਪਕਰੈ ਦੂਖਿ ਸੁਖਾਸਾ ॥੩॥man mere apanaa har sev dhin raatee jo tudh upakarai dhookh sukhaasaa ||3||मन मेरे अपना हरि सेवि दिनु राती जो तुधु उपकरै दूखि सुखासा ॥३॥من مےرے اپنا هر سےو دن راتیِ جو تُدھ اُپکرَے دُوکھ سُکھاسا ۔۔۳۔۔

ਤਿਸ ਕਾ ਭਰਵਾਸਾ ਕਿਉ ਕੀਜੈ ਮਨ ਮੇਰੇ ਜੋ ਅੰਤੀ ਅਉਸਰਿ ਰਖਿ ਨ ਸਕਾਸਾ ॥tis kaa bharavaasaa kiau keejai man mere jo a(n)tee aausar rakh na sakaasaa ||तिस का भरवासा किउ कीजै मन मेरे जो अंती अउसरि रखि न सकासा ॥تِس کا بھرواسا کا کیِجَے من مےرے جو اںتیِ ااسر رکھ ن سکاسا ۔۔

ਹਰਿ ਜਪੁ ਮੰਤੁ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਲੈ ਜਾਪਹੁ ਤਿਨੑ ਅੰਤਿ ਛਡਾਏ ਜਿਨੑ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚਿਤਾਸਾ ॥har jap ma(n)t gur upadhes lai jaapahu tin(h) a(n)t chhaddaae jin(h) har preet chitaasaa ||हरि जपु मंतु गुर उपदेसु लै जापहु तिन्न अंति छडाए जिन्न हरि प्रीति चितासा ॥هر جپ مںت گُر اُپدےس لَے جاپهُ تنھ اںت چھڈااے جنھ هرِ پریِت چتاسا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਜਪਹੁ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਇਹੁ ਛੂਟਣ ਕਾ ਸਾਚਾ ਭਰਵਾਸਾ ॥੪॥੨॥jan naanak anadhin naam japahu har sa(n)tahu ih chhooTan kaa saachaa bharavaasaa ||4||2||जन नानक अनदिनु नामु जपहु हरि संतहु इहु छूटण का साचा भरवासा ॥४॥२॥جن نانک اندن نام جپهُ هر سںتهُ اهُ چھُوٹݨ کا ساچا بھرواسا ۔۔۴۔۔۲۔۔

ਗੋਂਡ ਮਹਲਾ ੪ ॥go(n)dd mahalaa chauthhaa ||गोंड महला ४ ॥گوںڈ مهلا ۴ ۔۔

ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਸਦਾ ਹੋਇ ਅਨੰਦੁ ਸੁਖੁ ਅੰਤਰਿ ਸਾਂਤਿ ਸੀਤਲ ਮਨੁ ਅਪਨਾ ॥har simarat sadhaa hoi ana(n)dh sukh a(n)tar saa(n)t seetal man apanaa ||हरि सिमरत सदा होइ अनंदु सुखु अंतरि साँति सीतल मनु अपना ॥هر سمرت سدا هوا انµد سُکھ اںتر ساںت سیِتل من اپنا ۔۔

ਜੈਸੇ ਸਕਤਿ ਸੂਰੁ ਬਹੁ ਜਲਤਾ ਗੁਰ ਸਸਿ ਦੇਖੇ ਲਹਿ ਜਾਇ ਸਭ ਤਪਨਾ ॥੧॥jaise sakat soor bahu jalataa gur sas dhekhe leh jai sabh tapanaa ||1||जैसे सकति सूरु बहु जलता गुर ससि देखे लहि जाइ सभ तपना ॥१॥جَےسے سکت سُور بهُ جلتا گُر سس دےکھے لهِ جاا سبھ تپنا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਮਨ ਅਨਦਿਨੁ ਧਿਆਇ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਜਪਨਾ ॥mere man anadhin dhiaai naam har japanaa ||मेरे मन अनदिनु धिआइ नामु हरि जपना ॥مےرے من اندن دھآا نام هر جپنا ۔۔

ਜਹਾ ਕਹਾ ਤੁਝੁ ਰਾਖੈ ਸਭ ਠਾਈ ਸੋ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਤੂ ਅਪਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jahaa kahaa tujh raakhai sabh Thaiee so aaisaa prabh sev sadhaa too apanaa ||1|| rahaau ||जहा कहा तुझु राखै सभ ठाई सो ऐसा प्रभु सेवि सदा तू अपना ॥१॥ रहाउ ॥جها کها تُجھ راکھَے سبھ ٹھاای سو اَےسا پربھ سےو سدا تُو اپنا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਾ ਮਹਿ ਸਭਿ ਨਿਧਾਨ ਸੋ ਹਰਿ ਜਪਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਿ ਲਹਹੁ ਹਰਿ ਰਤਨਾ ॥jaa meh sabh nidhaan so har jap man mere gurmukh khoj lahahu har ratanaa ||जा महि सभि निधान सो हरि जपि मन मेरे गुरमुखि खोजि लहहु हरि रतना ॥جا مهِ سبھ ندھان سو هرِ جپِ من مےرے گُرمکھ کھوج لههُ هرِ رتنا ۔۔

ਜਿਨ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਨ ਕੇ ਚਰਣ ਮਲਹੁ ਹਰਿ ਦਸਨਾ ॥੨॥jin har dhiaaiaa tin har paiaa meraa suaamee tin ke charan malahu har dhasanaa ||2||जिन हरि धिआइआ तिन हरि पाइआ मेरा सुआमी तिन के चरण मलहु हरि दसना ॥२॥جٍن هر دھآایا تن هرِ پاایا مےرا سُآمیِ تن کے چرݨ ملهُ هرِ دسنا ۔۔۲۔۔

ਸਬਦੁ ਪਛਾਣਿ ਰਾਮ ਰਸੁ ਪਾਵਹੁ ਓਹੁ ਊਤਮੁ ਸੰਤੁ ਭਇਓ ਬਡ ਬਡਨਾ ॥sabadh pachhaan raam ras paavahu oh uootam sa(n)t bhio badd baddanaa ||सबदु पछाणि राम रसु पावहु ओहु ऊतमु संतु भइओ बड बडना ॥سبد پچھاݨ رام رس پاوهُ اوهُ اُوتم سںت بھِااو بڈ بڈنا ۔۔

ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਆਪਿ ਵਧਾਈ ਓਹੁ ਘਟੈ ਨ ਕਿਸੈ ਕੀ ਘਟਾਈ ਇਕੁ ਤਿਲੁ ਤਿਲੁ ਤਿਲਨਾ ॥੩॥tis jan kee vaddiaaiee har aap vadhaiee oh ghaTai na kisai kee ghaTaiee ik til til tilanaa ||3||तिसु जन की वडिआई हरि आपि वधाई ओहु घटै न किसै की घटाई इकु तिलु तिलु तिलना ॥३॥تِس جن کیِ وڈآای هرِ آپ ودھاای اوهُ گھٹَے ن کسَے کیِ گھٹاای اک تل تل تلنا ۔۔۳۔۔