Ang 857 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੫੭)

ਆਸਨੁ ਪਵਨ ਦੂਰਿ ਕਰਿ ਬਵਰੇ ॥aasan pavan dhoor kar bavare ||आसनु पवन दूरि करि बवरे ॥آسن پون دُور کر بورے ۔۔

ਛੋਡਿ ਕਪਟੁ ਨਿਤ ਹਰਿ ਭਜੁ ਬਵਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥chhodd kapaT nit har bhaj bavare ||1|| rahaau ||छोडि कपटु नित हरि भजु बवरे ॥१॥ रहाउ ॥چھوڈ کپٹ نت هر بھج بورے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਿਹ ਤੂ ਜਾਚਹਿ ਸੋ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਭੋਗੀ ॥jeh too jaacheh so tirabhavan bhogee ||जिह तू जाचहि सो तृभवन भोगी ॥جِه تُو جاچه سو تربھون بھوگیِ ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਕੇਸੌ ਜਗਿ ਜੋਗੀ ॥੨॥੮॥keh kabeer kesau jag jogee ||2||8||कहि कबीर केसौ जगि जोगी ॥२॥८॥کهِ کبیِر کےسَو جگ جوگیِ ۔۔۲۔۔۸۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ॥bilaaval ||बिलावलु ॥بِلاول ۔۔

ਇਨਿੑ ਮਾਇਆ ਜਗਦੀਸ ਗੁਸਾਈ ਤੁਮੑਰੇ ਚਰਨ ਬਿਸਾਰੇ ॥eini(h) maiaa jagadhees gusaiee tum(h)re charan bisaare ||इनि्ि माइआ जगदीस गुसाई तुम्मरे चरन बिसारे ॥ِانھ ماایا جگدیِس گُساای تُمھرے چرن بسارے ۔۔

ਕਿੰਚਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਉਪਜੈ ਜਨ ਕਉ ਜਨ ਕਹਾ ਕਰਹਿ ਬੇਚਾਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ki(n)chat preet na upajai jan kau jan kahaa kareh bechaare ||1|| rahaau ||किंचत प्रीति न उपजै जन कउ जन कहा करहि बेचारे ॥१॥ रहाउ ॥کِںچت پریِت ن اُپجَے جن کا جن کها کره بےچارے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਧ੍ਰਿਗੁ ਤਨੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧਨੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਇਹ ਮਾਇਆ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਮਤਿ ਬੁਧਿ ਫੰਨੀ ॥dhirag tan dhirag dhan dhirag ieh maiaa dhirag dhirag mat budh fa(n)nee ||धृगु तनु धृगु धनु धृगु इह माइआ धृगु धृगु मति बुधि फंनी ॥دھِرگ تن دھرگ دھن دھرگ ِاه ماایا دھرگ دھرگ مت بُدھ پھنّیِ ۔۔

ਇਸ ਮਾਇਆ ਕਉ ਦ੍ਰਿੜੁ ਕਰਿ ਰਾਖਹੁ ਬਾਂਧੇ ਆਪ ਬਚੰਨੀ ॥੧॥eis maiaa kau dhiraR kar raakhahu baa(n)dhe aap bacha(n)nee ||1||इस माइआ कउ दृड़ु करि राखहु बाँधे आप बचंनी ॥१॥ِاس مااآ کا درڑ کر راکھهُ باںدھے آپ بچنّیِ ۔۔۱۔۔

ਕਿਆ ਖੇਤੀ ਕਿਆ ਲੇਵਾ ਦੇਈ ਪਰਪੰਚ ਝੂਠੁ ਗੁਮਾਨਾ ॥kiaa khetee kiaa levaa dheiee parapa(n)ch jhooTh gumaanaa ||किआ खेती किआ लेवा देई परपंच झूठु गुमाना ॥کِآ کھےتیِ کآ لےوا دےای پرپںچ جھُوٹھ گُمانا ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਤੇ ਅੰਤਿ ਬਿਗੂਤੇ ਆਇਆ ਕਾਲੁ ਨਿਦਾਨਾ ॥੨॥੯॥keh kabeer te a(n)t bigoote aaiaa kaal nidhaanaa ||2||9||कहि कबीर ते अंति बिगूते आइआ कालु निदाना ॥२॥९॥کهِ کبیِر تے اںت بگُوتے آایا کال ندانا ۔۔۲۔۔۹۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ॥bilaaval ||बिलावलु ॥بِلاول ۔۔

ਸਰੀਰ ਸਰੋਵਰ ਭੀਤਰੇ ਆਛੈ ਕਮਲ ਅਨੂਪ ॥sareer sarovar bheetare aachhai kamal anoop ||सरीर सरोवर भीतरे आछै कमल अनूप ॥سریِر سروور بھیِترے آچھَے کمل انُوپ ۔۔

ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਪੁਰਖੋਤਮੋ ਜਾ ਕੈ ਰੇਖ ਨ ਰੂਪ ॥੧॥param jot purakhotamo jaa kai rekh na roop ||1||परम जोति पुरखोतमो जा कै रेख न रूप ॥१॥پرم جوت پُرکھوتمو جا کَے رےکھ ن رُوپ ۔۔۱۔۔

ਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਭਜੁ ਭ੍ਰਮੁ ਤਜਹੁ ਜਗਜੀਵਨ ਰਾਮ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥re man har bhaj bhram tajahu jagajeevan raam ||1|| rahaau ||रे मन हरि भजु भ्रमु तजहु जगजीवन राम ॥१॥ रहाउ ॥رے من هر بھج بھرم تجهُ جگجیِون رام ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਵਤ ਕਛੂ ਨ ਦੀਸਈ ਨਹ ਦੀਸੈ ਜਾਤ ॥aavat kachhoo na dheesiee neh dheesai jaat ||आवत कछू न दीसई नह दीसै जात ॥آوت کچھُو ن دیِسای نه دیِسَے جات ۔۔

ਜਹ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਤਹੀ ਜੈਸੇ ਪੁਰਿਵਨ ਪਾਤ ॥੨॥jeh upajai binasai tahee jaise purivan paat ||2||जह उपजै बिनसै तही जैसे पुरिवन पात ॥२॥جه اُپجَے بنسَے تهیِ جَےسے پُرون پات ۔۔۲۔۔

ਮਿਥਿਆ ਕਰਿ ਮਾਇਆ ਤਜੀ ਸੁਖ ਸਹਜ ਬੀਚਾਰਿ ॥mithiaa kar maiaa tajee sukh sahaj beechaar ||मिथिआ करि माइआ तजी सुख सहज बीचारि ॥مِتھآ کر ماایا تجیِ سُکھ سهج بیِچار ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਮਨ ਮੰਝਿ ਮੁਰਾਰਿ ॥੩॥੧੦॥keh kabeer sevaa karahu man ma(n)jh muraar ||3||10||कहि कबीर सेवा करहु मन मंझि मुरारि ॥३॥१०॥کهِ کبیِر سےوا کرهُ من مںجھ مُرار ۔۔۳۔۔۱۰۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ॥bilaaval ||बिलावलु ॥بِلاول ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭ੍ਰਮੁ ਗਇਆ ਗੋਬਿਦ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥janam maran kaa bhram giaa gobidh liv laagee ||जनम मरन का भ्रमु गइआ गोबिद लिव लागी ॥جنم مرن کا بھرم گایا گوبد لو لاگیِ ۔۔

ਜੀਵਤ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਿਆ ਗੁਰ ਸਾਖੀ ਜਾਗੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jeevat su(n)n samaaniaa gur saakhee jaagee ||1|| rahaau ||जीवत सुँनि समानिआ गुर साखी जागी ॥१॥ रहाउ ॥جیِوت سُنّ سمانآ گُر ساکھیِ جاگیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਾਸੀ ਤੇ ਧੁਨਿ ਊਪਜੈ ਧੁਨਿ ਕਾਸੀ ਜਾਈ ॥kaasee te dhun uoopajai dhun kaasee jaiee ||कासी ते धुनि ऊपजै धुनि कासी जाई ॥کاسیِ تے دھُن اُوپجَے دھُن کاسیِ جاای ۔۔

ਕਾਸੀ ਫੂਟੀ ਪੰਡਿਤਾ ਧੁਨਿ ਕਹਾਂ ਸਮਾਈ ॥੧॥kaasee fooTee pa(n)dditaa dhun kahaa(n) samaiee ||1||कासी फूटी पंडिता धुनि कहाँ समाई ॥१॥کاسیِ پھُوٹیِ پںڈتا دھُن کهاں سماای ۔۔۱۔۔

ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਸੰਧਿ ਮੈ ਪੇਖਿਆ ਘਟ ਹੂ ਘਟ ਜਾਗੀ ॥tirakuTee sa(n)dh mai pekhiaa ghaT hoo ghaT jaagee ||तृकुटी संधि मै पेखिआ घट हू घट जागी ॥تِرکٹیِ سںدھ مَے پےکھآ گھٹ هُو گھٹ جاگیِ ۔۔

ਐਸੀ ਬੁਧਿ ਸਮਾਚਰੀ ਘਟ ਮਾਹਿ ਤਿਆਗੀ ॥੨॥aaisee budh samaacharee ghaT maeh tiaagee ||2||ऐसी बुधि समाचरी घट माहि तिआगी ॥२॥اَےسیِ بُدھ سماچریِ گھٹ ماه تآگیِ ۔۔۲۔۔

ਆਪੁ ਆਪ ਤੇ ਜਾਨਿਆ ਤੇਜ ਤੇਜੁ ਸਮਾਨਾ ॥aap aap te jaaniaa tej tej samaanaa ||आपु आप ते जानिआ तेज तेजु समाना ॥آپ آپ تے جانآ تےج تےج سمانا ۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਅਬ ਜਾਨਿਆ ਗੋਬਿਦ ਮਨੁ ਮਾਨਾ ॥੩॥੧੧॥kahu kabeer ab jaaniaa gobidh man maanaa ||3||11||कहु कबीर अब जानिआ गोबिद मनु माना ॥३॥११॥کهُ کبیِر اب جانآ گوبد من مانا ۔۔۳۔۔۱۱۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ॥bilaaval ||बिलावलु ॥بِلاول ۔۔

ਚਰਨ ਕਮਲ ਜਾ ਕੈ ਰਿਦੈ ਬਸਹਿ ਸੋ ਜਨੁ ਕਿਉ ਡੋਲੈ ਦੇਵ ॥charan kamal jaa kai ridhai baseh so jan kiau ddolai dhev ||चरन कमल जा कै रिदै बसहि सो जनु किउ डोलै देव ॥چرن کمل جا کَے ردَے بسه سو جن کا ڈولَے دےو ۔۔

ਮਾਨੌ ਸਭ ਸੁਖ ਨਉ ਨਿਧਿ ਤਾ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸਹਜਿ ਜਸੁ ਬੋਲੈ ਦੇਵ ॥ ਰਹਾਉ ॥maanau sabh sukh nau nidh taa kai sahaj sahaj jas bolai dhev || rahaau ||मानौ सभ सुख नउ निधि ता कै सहजि सहजि जसु बोलै देव ॥ रहाउ ॥مانَو سبھ سُکھ نا ندھ تا کَے سهجِ سهجِ جس بولَے دےو ۔۔ رهاا ۔۔

ਤਬ ਇਹ ਮਤਿ ਜਉ ਸਭ ਮਹਿ ਪੇਖੈ ਕੁਟਿਲ ਗਾਂਠਿ ਜਬ ਖੋਲੈ ਦੇਵ ॥tab ieh mat jau sabh meh pekhai kuTil gaa(n)Th jab kholai dhev ||तब इह मति जउ सभ महि पेखै कुटिल गाँठि जब खोलै देव ॥تب اه مت جا سبھ مهِ پےکھَے کُٹل گاںٹھ جب کھولَے دےو ۔۔

ਬਾਰੰ ਬਾਰ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਟਕੈ ਲੈ ਨਰਜਾ ਮਨੁ ਤੋਲੈ ਦੇਵ ॥੧॥baara(n) baar maiaa te aTakai lai narajaa man tolai dhev ||1||बारं बार माइआ ते अटकै लै नरजा मनु तोलै देव ॥१॥بارں بار مااآ تے اٹکَے لَے نرجا من تولَے دےو ۔۔۱۔۔

ਜਹ ਉਹੁ ਜਾਇ ਤਹੀ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ਮਾਇਆ ਤਾਸੁ ਨ ਝੋਲੈ ਦੇਵ ॥jeh uh jai tahee sukh paavai maiaa taas na jholai dhev ||जह उहु जाइ तही सुखु पावै माइआ तासु न झोलै देव ॥جه اُهُ جاا تهیِ سُکھ پاوَے ماایا تاس ن جھولَے دےو ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਰਾਮ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕੀਓ ਲੈ ਦੇਵ ॥੨॥੧੨॥keh kabeer meraa man maaniaa raam preet keeo lai dhev ||2||12||कहि कबीर मेरा मनु मानिआ राम प्रीति कीओ लै देव ॥२॥१२॥کهِ کبیِر مےرا من مانآ رام پریِت کیِاو لَے دےو ۔۔۲۔۔۱۲۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇਵ ਜੀ ਕੀbilaaval baanee bhagat naamadhev jee keeबिलावलु बाणी भगत नामदेव जी कीبِلاول باݨیِ بھگت نامدےو جیِ کیِ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਮੋ ਕਉ ਗੁਰ ਕੀਨਾ ॥safal janam mo kau gur keenaa ||सफल जनमु मो कउ गुर कीना ॥سپھل جنم مو کا گُر کیٍنا ۔۔