Ang 852 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੫੨)

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੇਖਣੁ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥gurmukh vekhan bolanaa naam japat sukh paiaa ||गुरमुखि वेखणु बोलणा नामु जपत सुखु पाइआ ॥گُرمکھ وےکھݨ بولݨا نام جپت سُکھ پاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਪ੍ਰਗਾਸਿਆ ਤਿਮਰ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥੨॥naanak gurmukh giaan pragaasiaa timar agiaan a(n)dher chukaiaa ||2||नानक गुरमुखि गिआनु प्रगासिआ तिमर अगिआनु अंधेरु चुकाइआ ॥२॥نانک گُرمکھ گآن پرگاسآ تمر اگآن اںدھےر چُکاایا ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੇ ਮਰਹਿ ਗਵਾਰ ॥manmukh maile mareh gavaar ||मनमुख मैले मरहि गवार ॥منمکھ مَےلے مره گوار ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਰਮਲ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥gurmukh niramal har raakhiaa ur dhaar ||गुरमुखि निरमल हरि राखिआ उर धारि ॥گُرمکھ نرمل هر راکھآ اُر دھار ۔۔

ਭਨਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸੁਣਹੁ ਜਨ ਭਾਈ ॥bhanat naanak sunahu jan bhaiee ||भनति नानकु सुणहु जन भाई ॥بھنت نانک سُݨهُ جن بھاای ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਹਉਮੈ ਮਲੁ ਜਾਈ ॥satigur sevih haumai mal jaiee ||सतिगुरु सेविहु हउमै मलु जाई ॥ستگر سےوهُ هامَے مل جاای ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਸੰਸਾ ਦੂਖੁ ਵਿਆਪੇ ਸਿਰਿ ਧੰਧਾ ਨਿਤ ਮਾਰ ॥a(n)dhar sa(n)saa dhookh viaape sir dha(n)dhaa nit maar ||अंदरि संसा दूखु विआपे सिरि धंधा नित मार ॥اںدر سںسا دُوکھ وآپے سر دھںدھا نت مار ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸੂਤੇ ਕਬਹੁ ਨ ਜਾਗਹਿ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰ ॥dhoojai bhai soote kabahu na jaageh maiaa moh piaar ||दूजै भाइ सूते कबहु न जागहि माइआ मोह पिआर ॥دُوجَے بھاا سُوتے کبهُ ن جاگه ماایا موه پآر ۔۔

ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਸਬਦੁ ਨ ਵੀਚਾਰਹਿ ਇਹੁ ਮਨਮੁਖ ਕਾ ਬੀਚਾਰ ॥naam na cheteh sabadh na veechaareh ih manmukh kaa beechaar ||नामु न चेतहि सबदु न वीचारहि इहु मनमुख का बीचार ॥نام ن چےته سبد ن ویِچاره اهُ منمکھ کا بیِچار ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਭਾਇਆ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੩॥har naam na bhaiaa birathaa janam gavaiaa naanak jam maar kare khuaar ||3||हरि नामु न भाइआ बिरथा जनमु गवाइआ नानक जमु मारि करे खुआर ॥३॥هر نام ن بھاایا برتھا جنم گواایا نانک جم مار کرے کھُآر ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਸਚੁ ਬਖਸੀਅਨੁ ਸੋ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ॥jis no har bhagat sach bakhaseean so sachaa saahu ||जिस नो हरि भगति सचु बखसीअनु सो सचा साहु ॥جِس نو هر بھگت سچ بکھسیِان سو سچا ساهُ ۔۔

ਤਿਸ ਕੀ ਮੁਹਤਾਜੀ ਲੋਕੁ ਕਢਦਾ ਹੋਰਤੁ ਹਟਿ ਨ ਵਥੁ ਨ ਵੇਸਾਹੁ ॥tis kee muhataajee lok kaddadhaa horat haT na vath na vesaahu ||तिस की मुहताजी लोकु कढदा होरतु हटि न वथु न वेसाहु ॥تِس کیِ مُهتاجیِ لوک کڈھدا هورت هٹ ن وتھ ن وےساهُ ۔۔

ਭਗਤ ਜਨਾ ਕਉ ਸਨਮੁਖੁ ਹੋਵੈ ਸੁ ਹਰਿ ਰਾਸਿ ਲਏ ਵੇਮੁਖ ਭਸੁ ਪਾਹੁ ॥bhagat janaa kau sanamukh hovai su har raas le vemukh bhas paahu ||भगत जना कउ सनमुखु होवै सु हरि रासि लए वेमुख भसु पाहु ॥بھگت جنا کا سنمکھ هووَے سُ هر راس لاے وےمکھ بھس پاهُ ۔۔

ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕੇ ਵਾਪਾਰੀ ਹਰਿ ਭਗਤ ਹਹਿ ਜਮੁ ਜਾਗਾਤੀ ਤਿਨਾ ਨੇੜਿ ਨ ਜਾਹੁ ॥har ke naam ke vaapaaree har bhagat heh jam jaagaatee tinaa neR na jaahu ||हरि के नाम के वापारी हरि भगत हहि जमु जागाती तिना नेड़ि न जाहु ॥هر کے نام کے واپاریِ هرِ بھگت ههِ جم جاگاتیِ تنا نےڑ ن جاهُ ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਲਦਿਆ ਸਦਾ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ॥੭॥jan naanak har naam dhan ladhiaa sadhaa veparavaahu ||7||जन नानकि हरि नाम धनु लदिआ सदा वेपरवाहु ॥७॥جن نانک هر نام دھن لدِآ سدا وےپرواهُ ۔۔۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਭਗਤੀ ਹਰਿ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਹੋਰੁ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥eis jug meh bhagatee har dhan khaTiaa hor sabh jagat bharam bhulaiaa ||इसु जुग महि भगती हरि धनु खटिआ होरु सभु जगतु भरमि भुलाइआ ॥ِاس جُگ مهِ بھگتیِ هر دھن کھٹِآ هور سبھ جگت بھرم بھُلاایا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥gur parasaadhee naam man vasiaa anadhin naam dhiaaiaa ||गुर परसादी नामु मनि वसिआ अनदिनु नामु धिआइआ ॥گُر پرسادیِ نام من وسِآ اندن نام دھآایا ۔۔

ਬਿਖਿਆ ਮਾਹਿ ਉਦਾਸ ਹੈ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥bikhiaa maeh udhaas hai haumai sabadh jalaiaa ||बिखिआ माहि उदास है हउमै सबदि जलाइआ ॥بِکھآ ماه اُداس هَے هامَے سبد جلاایا ۔۔

ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਲ ਉਧਰੇ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥aap tariaa kul udhare dha(n)n janedhee maiaa ||आपि तरिआ कुल उधरे धंनु जणेदी माइआ ॥آپ ترآ کُل اُدھرے دھنّ جݨےدیِ ماایا ۔۔

ਸਦਾ ਸਹਜੁ ਸੁਖੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇਆ ॥sadhaa sahaj sukh man vasiaa sache siau liv laiaa ||सदा सहजु सुखु मनि वसिआ सचे सिउ लिव लाइआ ॥سدا سهج سُکھ من وسِآ سچے سا لو لاایا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹਾਦੇਉ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਭੁਲੇ ਹਉਮੈ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇਆ ॥brahamaa bisan mahaadheau trai gun bhule haumai moh vadhaiaa ||ब्रहमा बिसनु महादेउ त्रै गुण भुले हउमै मोहु वधाइआ ॥برهما بسن مهادےا ترَے گُݨ بھُلے هامَے موهُ ودھاایا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਪੜਿ ਪੜਿ ਮੋਨੀ ਭੁਲੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥pa(n)ddit paR paR monee bhule dhoojai bhai chit laiaa ||पंडित पड़ि पड़ि मोनी भुले दूजै भाइ चितु लाइआ ॥پںڈت پڑ پڑِ مونیِ بھُلے دُوجَے بھاا چت لاایا ۔۔

ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੁਲੇ ਵਿਣੁ ਗੁਰ ਤਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥jogee ja(n)gam sa(n)niaasee bhule vin gur tat na paiaa ||जोगी जंगम संनिआसी भुले विणु गुर ततु न पाइआ ॥جوگیِ جںگم سنّآسیِ بھُلے وݨ گُر تت ن پاایا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਦੁਖੀਏ ਸਦਾ ਭ੍ਰਮਿ ਭੁਲੇ ਤਿਨੑੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥manmukh dhukhe'ee sadhaa bhram bhule tin(h)ee birathaa janam gavaiaa ||मनमुख दुखीए सदा भ्रमि भुले तिन्नी बिरथा जनमु गवाइआ ॥منمکھ دُکھیِاے سدا بھرم بھُلے تنھیِ برتھا جنم گواایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇਈ ਜਨ ਸਮਧੇ ਜਿ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧॥naanak naam rate seiee jan samadhe j aape bakhas milaiaa ||1||नानक नामि रते सेई जन समधे जि आपे बखसि मिलाइआ ॥१॥نانک نام رتے سےای جن سمدھے ج آپے بکھس ملاایا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਸਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ॥naanak so saalaaheeaai jis vas sabh kichh hoi ||नानक सो सालाहीऐ जिसु वसि सभु किछु होइ ॥نانک سو سالاهیِاَے جس وس سبھ کچھ هوا ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਸਰੇਵਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀਹੋ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥tiseh sarevahu praaneeho tis bin avar na koi ||तिसहि सरेवहु प्राणीहो तिसु बिनु अवरु न कोइ ॥تِسه سرےوهُ پراݨیِهو تس بن اور ن کوِا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਤਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੨॥gurmukh a(n)tar man vasai sadhaa sadhaa sukh hoi ||2||गुरमुखि अंतरि मनि वसै सदा सदा सुखु होइ ॥२॥گُرمکھ اںتر من وسَے سدا سدا سُکھ هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਨ ਖਟਿਓ ਸੇ ਦੇਵਾਲੀਏ ਜੁਗ ਮਾਹਿ ॥jinee gurmukh har naam dhan na khaTio se dhevaale'ee jug maeh ||जिनी गुरमुखि हरि नाम धनु न खटिओ से देवालीए जुग माहि ॥جٍنیِ گُرمکھ هر نام دھن ن کھٹِاو سے دےوالیِاے جُگ ماه ۔۔

ਓਇ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰਹਿ ਸਭ ਜਗਤ ਮਹਿ ਕੋਈ ਮੁਹਿ ਥੁਕ ਨ ਤਿਨ ਕਉ ਪਾਹਿ ॥oi ma(n)gadhe fireh sabh jagat meh koiee muh thuk na tin kau paeh ||ओइ मंगदे फिरहि सभ जगत महि कोई मुहि थुक न तिन कउ पाहि ॥اوِا مںگدے پھره سبھ جگت مهِ کوای مُه تھُک ن تن کا پاه ۔۔

ਪਰਾਈ ਬਖੀਲੀ ਕਰਹਿ ਆਪਣੀ ਪਰਤੀਤਿ ਖੋਵਨਿ ਸਗਵਾ ਭੀ ਆਪੁ ਲਖਾਹਿ ॥paraiee bakheelee kareh aapanee parateet khovan sagavaa bhee aap lakhaeh ||पराई बखीली करहि आपणी परतीति खोवनि सगवा भी आपु लखाहि ॥پراای بکھیِلیِ کره آپݨیِ پرتیِت کھوون سگوا بھیِ آپ لکھاه ۔۔

ਜਿਸੁ ਧਨ ਕਾਰਣਿ ਚੁਗਲੀ ਕਰਹਿ ਸੋ ਧਨੁ ਚੁਗਲੀ ਹਥਿ ਨ ਆਵੈ ਓਇ ਭਾਵੈ ਤਿਥੈ ਜਾਹਿ ॥jis dhan kaaran chugalee kareh so dhan chugalee hath na aavai oi bhaavai tithai jaeh ||जिसु धन कारणि चुगली करहि सो धनु चुगली हथि न आवै ओइ भावै तिथै जाहि ॥جِس دھن کارݨ چُگلیِ کره سو دھن چُگلیِ هتھ ن آوَے اوِا بھاوَے تتھَے جاه ۔۔