Ang 851 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੫੧)

ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁਲੇ ਜਨਮਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥manmukh agiaanee a(n)dhule janam mareh fir aavai jaae ||मनमुख अगिआनी अंधुले जनमि मरहि फिरि आवै जाए ॥منمکھ اگآنیِ اںدھلے جنم مره پھرِ آوَے جااے ۔۔

ਕਾਰਜ ਸਿਧਿ ਨ ਹੋਵਨੀ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਏ ॥kaaraj sidh na hovanee a(n)t giaa pachhutaae ||कारज सिधि न होवनी अंति गइआ पछुताए ॥کارج سدھ ن هوونیِ اںت گایا پچھتااے ۔۔

ਜਿਸੁ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੋ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ॥jis karam hovai tis satigur milai so har har naam dhiaae ||जिसु करमु होवै तिसु सतिगुरु मिलै सो हरि हरि नामु धिआए ॥جِس کرم هووَے تس ستگر ملَے سو هرِ هرِ نام دھآاے ۔۔

ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਜਨ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਨਿੑ ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਬਲਿ ਜਾਏ ॥੧॥naam rate jan sadhaa sukh paini(h) jan naanak tin bal jaae ||1||नामि रते जन सदा सुखु पाइनि्ि जन नानक तिन बलि जाए ॥१॥نام رتے جن سدا سُکھ پاانھ جن نانک تن بل جااے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਜਗਿ ਮੋਹਣੀ ਜਿਨਿ ਮੋਹਿਆ ਸੰਸਾਰੁ ॥aasaa manasaa jag mohanee jin mohiaa sa(n)saar ||आसा मनसा जगि मोहणी जिनि मोहिआ संसारु ॥آسا منسا جگ موهݨیِ جنِ موهآ سںسار ۔۔

ਸਭੁ ਕੋ ਜਮ ਕੇ ਚੀਰੇ ਵਿਚਿ ਹੈ ਜੇਤਾ ਸਭੁ ਆਕਾਰੁ ॥sabh ko jam ke cheere vich hai jetaa sabh aakaar ||सभु को जम के चीरे विचि है जेता सभु आकारु ॥سبھ کو جم کے چیِرے وچ هَے جےتا سبھ آکار ۔۔

ਹੁਕਮੀ ਹੀ ਜਮੁ ਲਗਦਾ ਸੋ ਉਬਰੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥hukamee hee jam lagadhaa so ubarai jis bakhasai karataar ||हुकमी ही जमु लगदा सो उबरै जिसु बखसै करतारु ॥هُکمیِ هیِ جم لگدا سو اُبرَے جس بکھسَے کرتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਹੁ ਮਨੁ ਤਾਂ ਤਰੈ ਜਾ ਛੋਡੈ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥naanak gur parasaadhee eh man taa(n) tarai jaa chhoddai aha(n)kaar ||नानक गुर परसादी एहु मनु ताँ तरै जा छोडै अहंकारु ॥نانک گُر پرسادیِ اےهُ من تاں ترَے جا چھوڈَے اهںکار ۔۔

ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਮਾਰੇ ਨਿਰਾਸੁ ਹੋਇ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥੨॥aasaa manasaa maare niraas hoi gur sabadhee veechaar ||2||आसा मनसा मारे निरासु होइ गुर सबदी वीचारु ॥२॥آسا منسا مارے نراس هوا گُر سبدیِ ویِچار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਥੈ ਜਾਈਐ ਜਗਤ ਮਹਿ ਤਿਥੈ ਹਰਿ ਸਾਈ ॥jithai jaieeaai jagat meh tithai har saiee ||जिथै जाईऐ जगत महि तिथै हरि साई ॥جِتھَے جاایاَے جگت مهِ تتھَے هر ساای ۔۔

ਅਗੈ ਸਭੁ ਆਪੇ ਵਰਤਦਾ ਹਰਿ ਸਚਾ ਨਿਆਈ ॥agai sabh aape varatadhaa har sachaa niaaiee ||अगै सभु आपे वरतदा हरि सचा निआई ॥اگَے سبھ آپے ورتدا هر سچا نآای ۔۔

ਕੂੜਿਆਰਾ ਕੇ ਮੁਹ ਫਿਟਕੀਅਹਿ ਸਚੁ ਭਗਤਿ ਵਡਿਆਈ ॥kooRiaaraa ke muh fiTake'eeh sach bhagat vaddiaaiee ||कूड़िआरा के मुह फिटकीअहि सचु भगति वडिआई ॥کُوڑآرا کے مُه پھٹکیِاه سچ بھگت وڈآای ۔۔

ਸਚੁ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚਾ ਨਿਆਉ ਹੈ ਸਿਰਿ ਨਿੰਦਕ ਛਾਈ ॥sach saahib sachaa niaau hai sir ni(n)dhak chhaiee ||सचु साहिबु सचा निआउ है सिरि निंदक छाई ॥سچ ساهب سچا نآا هَے سر نںدک چھاای ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥੫॥jan naanak sach araadhiaa gurmukh sukh paiee ||5||जन नानक सचु अराधिआ गुरमुखि सुखु पाई ॥५॥جن نانک سچ ارادھآ گُرمکھ سُکھ پاای ۔۔۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਜੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬਖਸ ਕਰੇਇ ॥poorai bhaag satigur paieeaai je har prabh bakhas karei ||पूरै भागि सतिगुरु पाईऐ जे हरि प्रभु बखस करेइ ॥پُورَے بھاگ ستگر پاایاَے جے هرِ پربھ بکھس کرےا ۔۔

ਓਪਾਵਾ ਸਿਰਿ ਓਪਾਉ ਹੈ ਨਾਉ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥opaavaa sir opaau hai naau paraapat hoi ||ओपावा सिरि ओपाउ है नाउ परापति होइ ॥اوپاوا سر اوپاا هَے ناا پراپت هوا ۔۔

ਅੰਦਰੁ ਸੀਤਲੁ ਸਾਂਤਿ ਹੈ ਹਿਰਦੈ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥a(n)dhar seetal saa(n)t hai hiradhai sadhaa sukh hoi ||अंदरु सीतलु साँति है हिरदै सदा सुखु होइ ॥اںدر سیِتل ساںت هَے هردَے سدا سُکھ هوا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਖਾਣਾ ਪੈਨੑਣਾ ਨਾਨਕ ਨਾਇ ਵਡਿਆਈ ਹੋਇ ॥੧॥a(n)mrit khaanaa pain(h)naa naanak nai vaddiaaiee hoi ||1||अंमृतु खाणा पैन्नणा नानक नाइ वडिआई होइ ॥१॥اںمرت کھاݨا پَےنھݨا نانک ناا وڈآای هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਏ ਮਨ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਪਾਇਹਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥e man gur kee sikh sun paieh gunee nidhaan ||ए मन गुर की सिख सुणि पाइहि गुणी निधानु ॥اے من گُر کیِ سکھ سُݨ پااه گُݨیِ ندھان ۔۔

ਸੁਖਦਾਤਾ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥sukhadhaataa terai man vasai haumai jai abhimaan ||सुखदाता तेरै मनि वसै हउमै जाइ अभिमानु ॥سُکھداتا تےرَے من وسَے هامَے جاا ابھِمان ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥੨॥naanak nadharee paieeaai a(n)mrit gunee nidhaan ||2||नानक नदरी पाईऐ अंमृतु गुणी निधानु ॥२॥نانک ندریِ پاایاَے اںمرت گُݨیِ ندھان ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਤਨੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਸਾਹ ਰਾਜੇ ਖਾਨ ਉਮਰਾਵ ਸਿਕਦਾਰ ਹਹਿ ਤਿਤਨੇ ਸਭਿ ਹਰਿ ਕੇ ਕੀਏ ॥jitane paatisaeh saeh raaje khaan umaraav sikadhaar heh titane sabh har ke ke'ee ||जितने पातिसाह साह राजे खान उमराव सिकदार हहि तितने सभि हरि के कीए ॥جِتنے پاتساه ساه راجے کھان اُمراو سکدار ههِ تتنے سبھ هرِ کے کیِاے ۔۔

ਜੋ ਕਿਛੁ ਹਰਿ ਕਰਾਵੈ ਸੁ ਓਇ ਕਰਹਿ ਸਭਿ ਹਰਿ ਕੇ ਅਰਥੀਏ ॥jo kichh har karaavai su oi kareh sabh har ke arathe'ee ||जो किछु हरि करावै सु ओइ करहि सभि हरि के अरथीए ॥جو کچھ هر کراوَے سُ اوِا کره سبھِ هرِ کے ارتھیِاے ۔۔

ਸੋ ਐਸਾ ਹਰਿ ਸਭਨਾ ਕਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਵਲਿ ਹੈ ਤਿਨਿ ਸਭਿ ਵਰਨ ਚਾਰੇ ਖਾਣੀ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਗੋਲੇ ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣ ਕਉ ਦੀਏ ॥so aaisaa har sabhanaa kaa prabh satigur kai val hai tin sabh varan chaare khaanee sabh sirasaT gole kar satigur agai kaar kamaavan kau dhe'ee ||सो ऐसा हरि सभना का प्रभु सतिगुर कै वलि है तिनि सभि वरन चारे खाणी सभ सृसटि गोले करि सतिगुर अगै कार कमावण कउ दीए ॥سو اَےسا هر سبھنا کا پربھ ستِگر کَے ولِ هَے تنِ سبھِ ورن چارے کھاݨیِ سبھ سرسٹ گولے کرِ ستِگر اگَے کار کماوݨ کا دیِاے ۔۔

ਹਰਿ ਸੇਵੇ ਕੀ ਐਸੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖਹੁ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਜਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਕਾਇਆ ਨਗਰੀ ਦੁਸਮਨ ਦੂਤ ਸਭਿ ਮਾਰਿ ਕਢੀਏ ॥har seve kee aaisee vaddiaaiee dhekhahu har sa(n)tahu jin vichahu kaiaa nagaree dhusaman dhoot sabh maar kadde'ee ||हरि सेवे की ऐसी वडिआई देखहु हरि संतहु जिनि विचहु काइआ नगरी दुसमन दूत सभि मारि कढीए ॥هر سےوے کیِ اَےسیِ وڈِآای دےکھهُ هرِ سںتهُ جنِ وچهُ کاایا نگریِ دُسمن دُوت سبھِ مار کڈھیِاے ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਰਪਾਲੁ ਹੋਆ ਭਗਤ ਜਨਾ ਉਪਰਿ ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਹਰਿ ਆਪਿ ਰਖਿ ਲੀਏ ॥੬॥har har kirapaal hoaa bhagat janaa upar har aapanee kirapaa kar har aap rakh le'ee ||6||हरि हरि किरपालु होआ भगत जना उपरि हरि आपणी किरपा करि हरि आपि रखि लीए ॥६॥هر هرِ کرپال هوآ بھگت جنا اُپر هرِ آپݨیِ کرپا کرِ هرِ آپ رکھِ لیِاے ۔۔۶۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਧਿਆਨੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥a(n)dhar kapaT sadhaa dhukh hai manmukh dhiaan na laagai ||अंदरि कपटु सदा दुखु है मनमुख धिआनु न लागै ॥اںدر کپٹ سدا دُکھ هَے منمکھ دھآن ن لاگَے ۔۔

ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਦੁਖੁ ਵਰਤੈ ਦੁਖੁ ਆਗੈ ॥dhukh vich kaar kamaavanee dhukh varatai dhukh aagai ||दुख विचि कार कमावणी दुखु वरतै दुखु आगै ॥دُکھ وچ کار کماوݨیِ دُکھ ورتَے دُکھ آگَے ۔۔

ਕਰਮੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੀਐ ਤਾ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥karamee satigur bheTeeaai taa sach naam liv laagai ||करमी सतिगुरु भेटीऐ ता सचि नामि लिव लागै ॥کرمیِ ستگر بھےٹیِاَے تا سچِ نام لو لاگَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਅੰਦਰਹੁ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥੧॥naanak sahaje sukh hoi a(n)dharahu bhram bhau bhaagai ||1||नानक सहजे सुखु होइ अंदरहु भ्रमु भउ भागै ॥१॥نانک سهجے سُکھ هوا اںدرهُ بھرم بھا بھاگَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਹੈ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥gurmukh sadhaa har ra(n)g hai har kaa naau man bhaiaa ||गुरमुखि सदा हरि रंगु है हरि का नाउ मनि भाइआ ॥گُرمکھ سدا هر رںگ هَے هرِ کا ناا منِ بھاایا ۔۔