Ang 842 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੪੨)

ਤੂ ਸੁਖਦਾਤਾ ਲੈਹਿ ਮਿਲਾਇ ॥too sukhadhaataa laih milai ||तू सुखदाता लैहि मिलाइ ॥تُو سُکھداتا لَےه ملاا ۔۔

ਏਕਸ ਤੇ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥ekas te dhoojaa naahee koi ||एकस ते दूजा नाही कोइ ॥اےکس تے دُوجا ناهیِ کوا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥੯॥gurmukh boojhai sojhee hoi ||9||गुरमुखि बूझै सोझी होइ ॥९॥گُرمکھ بُوجھَے سوجھیِ هوا ۔۔۹۔۔

ਪੰਦ੍ਰਹ ਥਿਤਂੀ ਤੈ ਸਤ ਵਾਰ ॥pa(n)dhreh thita(n)ee tai sat vaar ||पंद्रह थितीं तै सत वार ॥پںدره تھتˆØیِ تَے ست وار ۔۔

ਮਾਹਾ ਰੁਤੀ ਆਵਹਿ ਵਾਰ ਵਾਰ ॥maahaa rutee aaveh vaar vaar ||माहा रुती आवहि वार वार ॥ماها رُتیِ آوه وار وار ۔۔

ਦਿਨਸੁ ਰੈਣਿ ਤਿਵੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥dhinas rain tivai sa(n)saar ||दिनसु रैणि तिवै संसारु ॥دٍنس رَےݨ توَے سںسار ۔۔

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਕੀਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥aavaa gaun keeaa karataar ||आवा गउणु कीआ करतारि ॥آوا گاݨ کیِآ کرتار ۔۔

ਨਿਹਚਲੁ ਸਾਚੁ ਰਹਿਆ ਕਲ ਧਾਰਿ ॥nihachal saach rahiaa kal dhaar ||निहचलु साचु रहिआ कल धारि ॥نِهچل ساچ رهِآ کل دھار ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧੦॥੧॥naanak gurmukh boojhai ko sabadh veechaar ||10||1||नानक गुरमुखि बूझै को सबदु वीचारि ॥१०॥१॥نانک گُرمکھ بُوجھَے کو سبد ویِچار ۔۔۱۰۔۔۱۔۔

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥bilaaval mahalaa teejaa ||बिलावलु महला ३ ॥بِلاول مهلا ۳ ۔۔

ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੇ ॥aadh purakh aape sirasaT saaje ||आदि पुरखु आपे सृसटि साजे ॥آد پُرکھ آپے سرسٹ ساجے ۔۔

ਜੀਅ ਜੰਤ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਾਜੇ ॥jeea ja(n)t maiaa moh paaje ||जीअ जंत माइआ मोहि पाजे ॥جیِا جںت مااآ موه پاجے ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਰਪੰਚਿ ਲਾਗੇ ॥dhoojai bhai parapa(n)ch laage ||दूजै भाइ परपंचि लागे ॥دُوجَے بھاا پرپںچ لاگے ۔۔

ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ਮਰਹਿ ਅਭਾਗੇ ॥aaveh jaaveh mareh abhaage ||आवहि जावहि मरहि अभागे ॥آوه جاوه مره ابھاگے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਭੇਟਿਐ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥satigur bheTiaai sojhee pai ||सतिगुरि भेटिऐ सोझी पाइ ॥ستگر بھےٹاَے سوجھیِ پاا ۔۔

ਪਰਪੰਚੁ ਚੂਕੈ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥parapa(n)ch chookai sach samai ||1||परपंचु चूकै सचि समाइ ॥१॥پرپںچ چُوکَے سچ سماا ۔۔۱۔۔

ਜਾ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ॥jaa kai masatak likhiaa lekh ||जा कै मसतकि लिखिआ लेखु ॥جا کَے مستک لکھآ لےکھ ۔۔

ਤਾ ਕੈ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥taa kai man vasiaa prabh ek ||1|| rahaau ||ता कै मनि वसिआ प्रभु एकु ॥१॥ रहाउ ॥تا کَے من وسِآ پربھ اےک ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਇ ਆਪੇ ਸਭੁ ਵੇਖੈ ॥sirasaT upai aape sabh vekhai ||सृसटि उपाइ आपे सभु वेखै ॥سِرسٹ اُپاا آپے سبھ وےکھَے ۔۔

ਕੋਇ ਨ ਮੇਟੈ ਤੇਰੈ ਲੇਖੈ ॥koi na meTai terai lekhai ||कोइ न मेटै तेरै लेखै ॥کوا ن مےٹَے تےرَے لےکھَے ۔۔

ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਜੇ ਕੋ ਕਹੈ ਕਹਾਏ ॥sidh saadhik je ko kahai kahaae ||सिध साधिक जे को कहै कहाए ॥سِدھ سادھک جے کو کهَے کهااے ۔۔

ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥bharame bhoolaa aavai jaae ||भरमे भूला आवै जाए ॥بھرمے بھُولا آوَے جااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੈ ਸੋ ਜਨੁ ਬੂਝੈ ॥satigur sevai so jan boojhai ||सतिगुरु सेवै सो जनु बूझै ॥ستگر سےوَے سو جن بُوجھَے ۔۔

ਹਉਮੈ ਮਾਰੇ ਤਾ ਦਰੁ ਸੂਝੈ ॥੨॥haumai maare taa dhar soojhai ||2||हउमै मारे ता दरु सूझै ॥२॥هامَے مارے تا در سُوجھَے ۔۔۲۔۔

ਏਕਸੁ ਤੇ ਸਭੁ ਦੂਜਾ ਹੂਆ ॥ekas te sabh dhoojaa hooaa ||एकसु ते सभु दूजा हूआ ॥اےکس تے سبھ دُوجا هُوآ ۔۔

ਏਕੋ ਵਰਤੈ ਅਵਰੁ ਨ ਬੀਆ ॥eko varatai avar na beeaa ||एको वरतै अवरु न बीआ ॥اےکو ورتَے اور ن بیِآ ۔۔

ਦੂਜੇ ਤੇ ਜੇ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ॥dhooje te je eko jaanai ||दूजे ते जे एको जाणै ॥دُوجے تے جے اےکو جاݨَے ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਹਰਿ ਦਰਿ ਨੀਸਾਣੈ ॥gur kai sabadh har dhar neesaanai ||गुर कै सबदि हरि दरि नीसाणै ॥گُر کَے سبد هر درِ نیِساݨَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਤਾ ਏਕੋ ਪਾਏ ॥satigur bheTe taa eko paae ||सतिगुरु भेटे ता एको पाए ॥ستگر بھےٹے تا اےکو پااے ۔۔

ਵਿਚਹੁ ਦੂਜਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥੩॥vichahu dhoojaa Thaak rahaae ||3||विचहु दूजा ठाकि रहाए ॥३॥وِچهُ دُوجا ٹھاک رهااے ۔۔۳۔۔

ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਿਬੁ ਡਾਢਾ ਹੋਇ ॥jis dhaa saahib ddaaddaa hoi ||जिस दा साहिबु डाढा होइ ॥جِس دا ساهب ڈاڈھا هوا ۔۔

ਤਿਸ ਨੋ ਮਾਰਿ ਨ ਸਾਕੈ ਕੋਇ ॥tis no maar na saakai koi ||तिस नो मारि न साकै कोइ ॥تِس نو مار ن ساکَے کوا ۔۔

ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਸੇਵਕੁ ਰਹੈ ਸਰਣਾਈ ॥saahib kee sevak rahai saranaiee ||साहिब की सेवकु रहै सरणाई ॥ساهب کیِ سےوک رهَے سرݨاای ۔۔

ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥aape bakhase dhe vaddiaaiee ||आपे बखसे दे वडिआई ॥آپے بکھسے دے وڈآای ۔۔

ਤਿਸ ਤੇ ਊਪਰਿ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥tis te uoopar naahee koi ||तिस ते ऊपरि नाही कोइ ॥تِس تے اُوپر ناهیِ کوا ۔۔

ਕਉਣੁ ਡਰੈ ਡਰੁ ਕਿਸ ਕਾ ਹੋਇ ॥੪॥kaun ddarai ddar kis kaa hoi ||4||कउणु डरै डरु किस का होइ ॥४॥کاݨ ڈرَے ڈر کس کا هوا ۔۔۴۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਸਰੀਰ ॥gurmatee saa(n)t vasai sareer ||गुरमती साँति वसै सरीर ॥گُرمتیِ ساںت وسَے سریِر ۔۔

ਸਬਦੁ ਚੀਨਿੑ ਫਿਰਿ ਲਗੈ ਨ ਪੀਰ ॥sabadh cheeni(h) fir lagai na peer ||सबदु चीनि्ि फिरि लगै न पीर ॥سبد چیٍنھ پھر لگَے ن پیِر ۔۔

ਆਵੈ ਨ ਜਾਇ ਨਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥aavai na jai naa dhukh paae ||आवै न जाइ ना दुखु पाए ॥آوَے ن جاا نا دُکھ پااے ۔۔

ਨਾਮੇ ਰਾਤੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਏ ॥naame raate sahaj samaae ||नामे राते सहजि समाए ॥نامے راتے سهج سمااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੇਖੈ ਹਦੂਰਿ ॥naanak gurmukh vekhai hadhoor ||नानक गुरमुखि वेखै हदूरि ॥نانک گُرمکھ وےکھَے هدُور ۔۔

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੫॥meraa prabh sadh rahiaa bharapoor ||5||मेरा प्रभु सद रहिआ भरपूरि ॥५॥مےرا پربھ سد رهِآ بھرپُور ۔۔۵۔۔

ਇਕਿ ਸੇਵਕ ਇਕਿ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ ॥eik sevak ik bharam bhulaae ||इकि सेवक इकि भरमि भुलाए ॥ِاک سےوک اک بھرم بھُلااے ۔۔

ਆਪੇ ਕਰੇ ਹਰਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ॥aape kare har aap karaae ||आपे करे हरि आपि कराए ॥آپے کرے هر آپ کرااے ۔۔

ਏਕੋ ਵਰਤੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥eko varatai avar na koi ||एको वरतै अवरु न कोइ ॥اےکو ورتَے اور ن کوا ۔۔

ਮਨਿ ਰੋਸੁ ਕੀਜੈ ਜੇ ਦੂਜਾ ਹੋਇ ॥man ros keejai je dhoojaa hoi ||मनि रोसु कीजै जे दूजा होइ ॥من روس کیِجَے جے دُوجا هوا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ॥satigur seve karanee saaree ||सतिगुरु सेवे करणी सारी ॥ستگر سےوے کرݨیِ ساریِ ۔۔

ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਸਾਚੇ ਵੀਚਾਰੀ ॥੬॥dhar saachai saache veechaaree ||6||दरि साचै साचे वीचारी ॥६॥در ساچَے ساچے ویِچاریِ ۔۔۶۔۔

ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸਭਿ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਏ ॥thitee vaar sabh sabadh suhaae ||थिती वार सभि सबदि सुहाए ॥تھِتیِ وار سبھ سبد سُهااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥satigur seve taa fal paae ||सतिगुरु सेवे ता फलु पाए ॥ستگر سےوے تا پھل پااے ۔۔

ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸਭਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥thitee vaar sabh aaveh jaeh ||थिती वार सभि आवहि जाहि ॥تھِتیِ وار سبھ آوه جاه ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਨਿਹਚਲੁ ਸਦਾ ਸਚਿ ਸਮਾਹਿ ॥gur sabadh nihachal sadhaa sach samaeh ||गुर सबदु निहचलु सदा सचि समाहि ॥گُر سبد نهچل سدا سچ سماه ۔۔

ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਤਾ ਜਾ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ॥thitee vaar taa jaa sach raate ||थिती वार ता जा सचि राते ॥تھِتیِ وار تا جا سچ راتے ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭਿ ਭਰਮਹਿ ਕਾਚੇ ॥੭॥bin naavai sabh bharameh kaache ||7||बिनु नावै सभि भरमहि काचे ॥७॥بٍن ناوَے سبھ بھرمه کاچے ۔۔۷۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮਰਹਿ ਮਰਿ ਬਿਗਤੀ ਜਾਹਿ ॥manmukh mareh mar bigatee jaeh ||मनमुख मरहि मरि बिगती जाहि ॥منمکھ مره مر بگتیِ جاه ۔۔

ਏਕੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਦੂਜੈ ਲੋਭਾਹਿ ॥ek na cheteh dhoojai lobhaeh ||एकु न चेतहि दूजै लोभाहि ॥اےک ن چےته دُوجَے لوبھاه ۔۔

ਅਚੇਤ ਪਿੰਡੀ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ ॥achet pi(n)ddee agiaan a(n)dhaar ||अचेत पिंडी अगिआन अंधारु ॥اچےت پںڈیِ اگآن اںدھار ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਕਿਉ ਪਾਏ ਪਾਰੁ ॥bin sabadhai kiau paae paar ||बिनु सबदै किउ पाए पारु ॥بٍن سبدَے کا پااے پار ۔۔

ਆਪਿ ਉਪਾਏ ਉਪਾਵਣਹਾਰੁ ॥aap upaae upaavanahaar ||आपि उपाए उपावणहारु ॥آپ اُپااے اُپاوݨهار ۔۔

ਆਪੇ ਕੀਤੋਨੁ ਗੁਰ ਵੀਚਾਰੁ ॥੮॥aape keeton gur veechaar ||8||आपे कीतोनु गुर वीचारु ॥८॥آپے کیِتون گُر ویِچار ۔۔۸۔۔

ਬਹੁਤੇ ਭੇਖ ਕਰਹਿ ਭੇਖਧਾਰੀ ॥bahute bhekh kareh bhekhadhaaree ||बहुते भेख करहि भेखधारी ॥بهُتے بھےکھ کره بھےکھدھاریِ ۔۔

ਭਵਿ ਭਵਿ ਭਰਮਹਿ ਕਾਚੀ ਸਾਰੀ ॥bhav bhav bharameh kaachee saaree ||भवि भवि भरमहि काची सारी ॥بھو بھوِ بھرمه کاچیِ ساریِ ۔۔

ਐਥੈ ਸੁਖੁ ਨ ਆਗੈ ਹੋਇ ॥aaithai sukh na aagai hoi ||ऐथै सुखु न आगै होइ ॥اَےتھَے سُکھ ن آگَے هوا ۔۔