Ang 83 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੮੩)

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੪ ਸਲੋਕਾ ਨਾਲਿ ॥sireeraag kee vaar mahalaa chauthhaa salokaa naal ||सिरीराग की वार महला ४ सलोका नालि ॥سِریِراگ کیِ وار مهلا ۴ سلوکا نال ۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਰਾਗਾ ਵਿਚਿ ਸ੍ਰੀਰਾਗੁ ਹੈ ਜੇ ਸਚਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥raagaa vich sreeraag hai je sach dhare piaar ||रागा विचि स्रीरागु है जे सचि धरे पिआरु ॥راگا وچ سریِراگ هَے جے سچِ دھرے پآر ۔۔

ਸਦਾ ਹਰਿ ਸਚੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਨਿਹਚਲ ਮਤਿ ਅਪਾਰੁ ॥sadhaa har sach man vasai nihachal mat apaar ||सदा हरि सचु मनि वसै निहचल मति अपारु ॥سدا هر سچ منِ وسَے نهچل متِ اپار ۔۔

ਰਤਨੁ ਅਮੋਲਕੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥ratan amolak paiaa gur kaa sabadh beechaar ||रतनु अमोलकु पाइआ गुर का सबदु बीचारु ॥رتن امولک پاایا گُر کا سبد بیِچار ۔۔

ਜਿਹਵਾ ਸਚੀ ਮਨੁ ਸਚਾ ਸਚਾ ਸਰੀਰ ਅਕਾਰੁ ॥jihavaa sachee man sachaa sachaa sareer akaar ||जिहवा सची मनु सचा सचा सरीर अकारु ॥جِهوا سچیِ من سچا سچا سریِر اکار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸਦਾ ਸਚੁ ਵਾਪਾਰੁ ॥੧॥naanak sachai satigur seviaai sadhaa sach vaapaar ||1||नानक सचै सतिगुरि सेविऐ सदा सचु वापारु ॥१॥نانک سچَے ستگر سےواَے سدا سچ واپار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਹੋਰੁ ਬਿਰਹਾ ਸਭ ਧਾਤੁ ਹੈ ਜਬ ਲਗੁ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥hor birahaa sabh dhaat hai jab lag saahib preet na hoi ||होरु बिरहा सभ धातु है जब लगु साहिब प्रीति न होइ ॥هور برها سبھ دھات هَے جب لگ ساهب پریِت ن هوِا ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿਆ ਵੇਖਣੁ ਸੁਨਣੁ ਨ ਹੋਇ ॥eih man maiaa mohiaa vekhan sunan na hoi ||इहु मनु माइआ मोहिआ वेखणु सुनणु न होइ ॥ِاهُ من ماایا موهآ وےکھݨ سُنݨ ن هوا ۔۔

ਸਹ ਦੇਖੇ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਊਪਜੈ ਅੰਧਾ ਕਿਆ ਕਰੇਇ ॥seh dhekhe bin preet na uoopajai a(n)dhaa kiaa karei ||सह देखे बिनु प्रीति न ऊपजै अंधा किआ करेइ ॥سه دےکھے بن پریِت ن اُوپجَے اںدھا کآ کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਨਿ ਅਖੀ ਲੀਤੀਆ ਸੋਈ ਸਚਾ ਦੇਇ ॥੨॥naanak jin akhee leeteeaa soiee sachaa dhei ||2||नानक जिनि अखी लीतीआ सोई सचा देइ ॥२॥نانک جن اکھیِ لیِتیِآ سوای سچا دےا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਇਕੋ ਕਰਤਾ ਇਕੁ ਇਕੋ ਦੀਬਾਣੁ ਹਰਿ ॥har iko karataa ik iko dheebaan har ||हरि इको करता इकु इको दीबाणु हरि ॥هر اکو کرتا اک اکو دیِباݨ هرِ ۔۔

ਹਰਿ ਇਕਸੈ ਦਾ ਹੈ ਅਮਰੁ ਇਕੋ ਹਰਿ ਚਿਤਿ ਧਰਿ ॥har ikasai dhaa hai amar iko har chit dhar ||हरि इकसै दा है अमरु इको हरि चिति धरि ॥هر اکسَے دا هَے امر اکو هرِ چتِ دھرِ ۔۔

ਹਰਿ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ਡਰੁ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਦੂਰਿ ਕਰਿ ॥har tis bin koiee naeh ddar bhram bhau dhoor kar ||हरि तिसु बिनु कोई नाहि डरु भ्रमु भउ दूरि करि ॥هر تس بن کوای ناه ڈر بھرم بھاُ دُور کرِ ۔۔

ਹਰਿ ਤਿਸੈ ਨੋ ਸਾਲਾਹਿ ਜਿ ਤੁਧੁ ਰਖੈ ਬਾਹਰਿ ਘਰਿ ॥har tisai no saalaeh j tudh rakhai baahar ghar ||हरि तिसै नो सालाहि जि तुधु रखै बाहरि घरि ॥هر تسَے نو سالاه ج تُدھ رکھَے باهرِ گھرِ ۔۔

ਹਰਿ ਜਿਸ ਨੋ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਸੋ ਹਰਿ ਜਪਿ ਭਉ ਬਿਖਮੁ ਤਰਿ ॥੧॥har jis no hoi dhiaal so har jap bhau bikham tar ||1||हरि जिस नो होइ दइआलु सो हरि जपि भउ बिखमु तरि ॥१॥هر جس نو هوا دایال سو هرِ جپِ بھا بکھم ترِ ۔۔۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਦਾਤੀ ਸਾਹਿਬ ਸੰਦੀਆ ਕਿਆ ਚਲੈ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ॥dhaatee saahib sa(n)dheeaa kiaa chalai tis naal ||दाती साहिब संदीआ किआ चलै तिसु नालि ॥داتیِ ساهب سںدیِآ کآ چلَے تس نال ۔۔

ਇਕ ਜਾਗੰਦੇ ਨਾ ਲਹੰਨਿ ਇਕਨਾ ਸੁਤਿਆ ਦੇਇ ਉਠਾਲਿ ॥੧॥eik jaaga(n)dhe naa laha(n)n ikanaa sutiaa dhei uThaal ||1||इक जागंदे ना लहंनि इकना सुतिआ देइ उठालि ॥१॥ِاک جاگںدے نا لهنّ اکنا سُتآ دےا اُٹھال ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਿਦਕੁ ਸਬੂਰੀ ਸਾਦਿਕਾ ਸਬਰੁ ਤੋਸਾ ਮਲਾਇਕਾਂ ॥sidhak sabooree saadhikaa sabar tosaa malaikaa(n) ||सिदकु सबूरी सादिका सबरु तोसा मलाइकाँ ॥سِدک سبُوریِ سادکا سبر توسا ملااکاں ۔۔

ਦੀਦਾਰੁ ਪੂਰੇ ਪਾਇਸਾ ਥਾਉ ਨਾਹੀ ਖਾਇਕਾ ॥੨॥dheedhaar poore paisaa thaau naahee khaikaa ||2||दीदारु पूरे पाइसा थाउ नाही खाइका ॥२॥دیِدار پُورے پااسا تھاا ناهیِ کھااکا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਭ ਆਪੇ ਤੁਧੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਆਪਿ ਕਾਰੈ ਲਾਈ ॥sabh aape tudh upai kai aap kaarai laiee ||सभ आपे तुधु उपाइ कै आपि कारै लाई ॥سبھ آپے تُدھ اُپاا کَے آپ کارَے لاای ۔۔

ਤੂੰ ਆਪੇ ਵੇਖਿ ਵਿਗਸਦਾ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ॥too(n) aape vekh vigasadhaa aapanee vaddiaaiee ||तूँ आपे वेखि विगसदा आपणी वडिआई ॥تُوں آپے وےکھ وگسدا آپݨیِ وڈآای ۔۔

ਹਰਿ ਤੁਧਹੁ ਬਾਹਰਿ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ਤੂੰ ਸਚਾ ਸਾਈ ॥har tudhahu baahar kichh naahee too(n) sachaa saiee ||हरि तुधहु बाहरि किछु नाही तूँ सचा साई ॥هر تُدھهُ باهرِ کچھ ناهیِ تُوں سچا ساای ۔۔

ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਸਭਨੀ ਹੀ ਥਾਈ ॥too(n) aape aap varatadhaa sabhanee hee thaiee ||तूँ आपे आपि वरतदा सभनी ही थाई ॥تُوں آپے آپ ورتدا سبھنیِ هیِ تھاای ۔۔

ਹਰਿ ਤਿਸੈ ਧਿਆਵਹੁ ਸੰਤ ਜਨਹੁ ਜੋ ਲਏ ਛਡਾਈ ॥੨॥har tisai dhiaavahu sa(n)t janahu jo le chhaddaiee ||2||हरि तिसै धिआवहु संत जनहु जो लए छडाई ॥२॥هر تسَے دھآوهُ سںت جنهُ جو لاے چھڈاای ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਫਕੜ ਜਾਤੀ ਫਕੜੁ ਨਾਉ ॥fakaR jaatee fakaR naau ||फकड़ जाती फकड़ु नाउ ॥پھکڑ جاتیِ پھکڑ ناا ۔۔

ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਇਕਾ ਛਾਉ ॥sabhanaa jeeaa ikaa chhaau ||सभना जीआ इका छाउ ॥سبھنا جیِآ اکا چھاا ۔۔

ਆਪਹੁ ਜੇ ਕੋ ਭਲਾ ਕਹਾਏ ॥aapahu je ko bhalaa kahaae ||आपहु जे को भला कहाए ॥آپهُ جے کو بھلا کهااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਪੈ ਜਾ ਪਤਿ ਲੇਖੈ ਪਾਏ ॥੧॥naanak taa par jaapai jaa pat lekhai paae ||1||नानक ता परु जापै जा पति लेखै पाए ॥१॥نانک تا پر جاپَے جا پت لےکھَے پااے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਜਿਸੁ ਪਿਆਰੇ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਮਰਿ ਚਲੀਐ ॥jis piaare siau neh tis aagai mar chaleeaai ||जिसु पिआरे सिउ नेहु तिसु आगै मरि चलीऐ ॥جِس پآرے سا نےهُ تس آگَے مر چلیِاَے ۔۔

ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰਿ ਤਾ ਕੈ ਪਾਛੈ ਜੀਵਣਾ ॥੨॥dhirag jeevan sa(n)saar taa kai paachhai jeevanaa ||2||धृगु जीवणु संसारि ता कै पाछै जीवणा ॥२॥دھِرگ جیِوݨ سںسار تا کَے پاچھَے جیِوݨا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੁਧੁ ਆਪੇ ਧਰਤੀ ਸਾਜੀਐ ਚੰਦੁ ਸੂਰਜੁ ਦੁਇ ਦੀਵੇ ॥tudh aape dharatee saajeeaai cha(n)dh sooraj dhui dheeve ||तुधु आपे धरती साजीऐ चंदु सूरजु दुइ दीवे ॥تُدھ آپے دھرتیِ ساجیِاَے چںد سُورج دُا دیِوے ۔۔

ਦਸ ਚਾਰਿ ਹਟ ਤੁਧੁ ਸਾਜਿਆ ਵਾਪਾਰੁ ਕਰੀਵੇ ॥dhas chaar haT tudh saajiaa vaapaar kareeve ||दस चारि हट तुधु साजिआ वापारु करीवे ॥دس چار هٹ تُدھ ساجآ واپار کریِوے ۔۔

ਇਕਨਾ ਨੋ ਹਰਿ ਲਾਭੁ ਦੇਇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਥੀਵੇ ॥eikanaa no har laabh dhei jo gurmukh theeve ||इकना नो हरि लाभु देइ जो गुरमुखि थीवे ॥ِاکنا نو هر لابھ دےا جو گُرمکھ تھیِوے ۔۔

ਤਿਨ ਜਮਕਾਲੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਜਿਨ ਸਚੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੇ ॥tin jamakaal na viaapiee jin sach a(n)mrit peeve ||तिन जमकालु न विआपई जिन सचु अंमृतु पीवे ॥تٍن جمکال ن وآپای جن سچ اںمرت پیِوے ۔۔

ਓਇ ਆਪਿ ਛੁਟੇ ਪਰਵਾਰ ਸਿਉ ਤਿਨ ਪਿਛੈ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਛੁਟੀਵੇ ॥੩॥oi aap chhuTe paravaar siau tin pichhai sabh jagat chhuTeeve ||3||ओइ आपि छुटे परवार सिउ तिन पिछै सभु जगतु छुटीवे ॥३॥اوِا آپ چھُٹے پروار سا تن پچھَے سبھ جگت چھُٹیِوے ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕੁਦਰਤਿ ਕਰਿ ਕੈ ਵਸਿਆ ਸੋਇ ॥kudharat kar kai vasiaa soi ||कुदरति करि कै वसिआ सोइ ॥کُدرت کر کَے وسِآ سوا ۔۔