Ang 794 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੯੪)

ਕਿਆ ਤੂ ਸੋਇਆ ਜਾਗੁ ਇਆਨਾ ॥kiaa too soiaa jaag iaanaa ||किआ तू सोइआ जागु इआना ॥کِآ تُو سواآ جاگ ایانا ۔۔

ਤੈ ਜੀਵਨੁ ਜਗਿ ਸਚੁ ਕਰਿ ਜਾਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥tai jeevan jag sach kar jaanaa ||1|| rahaau ||तै जीवनु जगि सचु करि जाना ॥१॥ रहाउ ॥تَے جیِون جگ سچ کرِ جانا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਿਨਿ ਜੀਉ ਦੀਆ ਸੁ ਰਿਜਕੁ ਅੰਬਰਾਵੈ ॥jin jeeau dheeaa su rijak a(n)baraavai ||जिनि जीउ दीआ सु रिजकु अंबरावै ॥جٍن جیِا دیِآ سُ رجک اںبراوَے ۔۔

ਸਭ ਘਟ ਭੀਤਰਿ ਹਾਟੁ ਚਲਾਵੈ ॥sabh ghaT bheetar haaT chalaavai ||सभ घट भीतरि हाटु चलावै ॥سبھ گھٹ بھیِتر هاٹ چلاوَے ۔۔

ਕਰਿ ਬੰਦਿਗੀ ਛਾਡਿ ਮੈ ਮੇਰਾ ॥kar ba(n)dhigee chhaadd mai meraa ||करि बंदिगी छाडि मै मेरा ॥کر بںدگیِ چھاڈ مَے مےرا ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਸਮੑਾਰਿ ਸਵੇਰਾ ॥੨॥hiradhai naam sam(h)aar saveraa ||2||हिरदै नामु सम्मारि सवेरा ॥२॥هِردَے نام سمھار سوےرا ۔۔۲۔۔

ਜਨਮੁ ਸਿਰਾਨੋ ਪੰਥੁ ਨ ਸਵਾਰਾ ॥janam siraano pa(n)th na savaaraa ||जनमु सिरानो पंथु न सवारा ॥جنم سرانو پںتھ ن سوارا ۔۔

ਸਾਂਝ ਪਰੀ ਦਹ ਦਿਸ ਅੰਧਿਆਰਾ ॥saa(n)jh paree dheh dhis a(n)dhiaaraa ||साँझ परी दह दिस अंधिआरा ॥ساںجھ پریِ ده دس اںدھآرا ۔۔

ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ ਨਿਦਾਨਿ ਦਿਵਾਨੇ ॥keh ravidhaas nidhaan dhivaane ||कहि रविदास निदानि दिवाने ॥کهِ روداس ندان دوانے ۔۔

ਚੇਤਸਿ ਨਾਹੀ ਦੁਨੀਆ ਫਨ ਖਾਨੇ ॥੩॥੨॥chetas naahee dhuneeaa fan khaane ||3||2||चेतसि नाही दुनीआ फन खाने ॥३॥२॥چےتس ناهیِ دُنیِآ پھن کھانے ۔۔۳۔۔۲۔۔

ਸੂਹੀ ॥soohee ||सूही ॥سُوهیِ ۔۔

ਊਚੇ ਮੰਦਰ ਸਾਲ ਰਸੋਈ ॥uooche ma(n)dhar saal rasoiee ||ऊचे मंदर साल रसोई ॥اُوچے مںدر سال رسوای ۔۔

ਏਕ ਘਰੀ ਫੁਨਿ ਰਹਨੁ ਨ ਹੋਈ ॥੧॥ek gharee fun rahan na hoiee ||1||एक घरी फुनि रहनु न होई ॥१॥اےک گھریِ پھُن رهن ن هوای ۔۔۱۔۔

ਇਹੁ ਤਨੁ ਐਸਾ ਜੈਸੇ ਘਾਸ ਕੀ ਟਾਟੀ ॥eih tan aaisaa jaise ghaas kee TaaTee ||इहु तनु ऐसा जैसे घास की टाटी ॥ِاهُ تن اَےسا جَےسے گھاس کیِ ٹاٹیِ ۔۔

ਜਲਿ ਗਇਓ ਘਾਸੁ ਰਲਿ ਗਇਓ ਮਾਟੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jal gio ghaas ral gio maaTee ||1|| rahaau ||जलि गइओ घासु रलि गइओ माटी ॥१॥ रहाउ ॥جل گِااو گھاس رلِ گِااو ماٹیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਭਾਈ ਬੰਧ ਕੁਟੰਬ ਸਹੇਰਾ ॥ ਓਇ ਭੀ ਲਾਗੇ ਕਾਢੁ ਸਵੇਰਾ ॥੨॥bhaiee ba(n)dh kuTa(n)b saheraa || oi bhee laage kaadd saveraa ||2||भाई बंध कुटंब सहेरा ॥ ओइ भी लागे काढु सवेरा ॥२॥بھاای بںدھ کُٹںب سهےرا ۔۔ اوِا بھیِ لاگے کاڈھ سوےرا ۔۔۲۔۔

ਘਰ ਕੀ ਨਾਰਿ ਉਰਹਿ ਤਨ ਲਾਗੀ ॥ghar kee naar ureh tan laagee ||घर की नारि उरहि तन लागी ॥گھر کیِ نار اُره تن لاگیِ ۔۔

ਉਹ ਤਉ ਭੂਤੁ ਭੂਤੁ ਕਰਿ ਭਾਗੀ ॥੩॥auh tau bhoot bhoot kar bhaagee ||3||उह तउ भूतु भूतु करि भागी ॥३॥اُه تا بھُوت بھُوت کر بھاگیِ ۔۔۳۔۔

ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ ਸਭੈ ਜਗੁ ਲੂਟਿਆ ॥keh ravidhaas sabhai jag looTiaa ||कहि रविदास सभै जगु लूटिआ ॥کهِ روداس سبھَے جگ لُوٹآ ۔۔

ਹਮ ਤਉ ਏਕ ਰਾਮੁ ਕਹਿ ਛੂਟਿਆ ॥੪॥੩॥ham tau ek raam keh chhooTiaa ||4||3||हम तउ एक रामु कहि छूटिआ ॥४॥३॥هم تا اےک رام کهِ چھُوٹآ ۔۔۴۔۔۳۔۔

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਬਾਣੀ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ ਕੀ ॥raag soohee baanee sekh fareedh jee kee ||रागु सूही बाणी सेख फरीद जी की ॥راگ سُوهیِ باݨیِ سےکھ پھریِد جیِ کیِ ۔۔

ਤਪਿ ਤਪਿ ਲੁਹਿ ਲੁਹਿ ਹਾਥ ਮਰੋਰਉ ॥tap tap luh luh haath marorau ||तपि तपि लुहि लुहि हाथ मरोरउ ॥تپ تپِ لُه لُه هاتھ مرورا ۔۔

ਬਾਵਲਿ ਹੋਈ ਸੋ ਸਹੁ ਲੋਰਉ ॥baaval hoiee so sahu lorau ||बावलि होई सो सहु लोरउ ॥باول هوای سو سهُ لورا ۔۔

ਤੈ ਸਹਿ ਮਨ ਮਹਿ ਕੀਆ ਰੋਸੁ ॥tai seh man meh keeaa ros ||तै सहि मन महि कीआ रोसु ॥تَے سهِ من مهِ کیِآ روس ۔۔

ਮੁਝੁ ਅਵਗਨ ਸਹ ਨਾਹੀ ਦੋਸੁ ॥੧॥mujh avagan seh naahee dhos ||1||मुझु अवगन सह नाही दोसु ॥१॥مُجھ اوگن سه ناهیِ دوس ۔۔۱۔۔

ਤੈ ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਮੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਨੀ ॥tai saahib kee mai saar na jaanee ||तै साहिब की मै सार न जानी ॥تَے ساهب کیِ مَے سار ن جانیِ ۔۔

ਜੋਬਨੁ ਖੋਇ ਪਾਛੈ ਪਛੁਤਾਨੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥joban khoi paachhai pachhutaanee ||1|| rahaau ||जोबनु खोइ पाछै पछुतानी ॥१॥ रहाउ ॥جوبن کھوا پاچھَے پچھتانیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਾਲੀ ਕੋਇਲ ਤੂ ਕਿਤ ਗੁਨ ਕਾਲੀ ॥kaalee koil too kit gun kaalee ||काली कोइल तू कित गुन काली ॥کالیِ کوال تُو کت گُن کالیِ ۔۔

ਅਪਨੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੇ ਹਉ ਬਿਰਹੈ ਜਾਲੀ ॥apane preetam ke hau birahai jaalee ||अपने प्रीतम के हउ बिरहै जाली ॥اپنے پریِتم کے ها برهَے جالیِ ۔۔

ਪਿਰਹਿ ਬਿਹੂਨ ਕਤਹਿ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥pireh bihoon kateh sukh paae ||पिरहि बिहून कतहि सुखु पाए ॥پِره بهٌ کته سُکھ پااے ۔۔

ਜਾ ਹੋਇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਾਏ ॥੨॥jaa hoi kirapaal taa prabhoo milaae ||2||जा होइ कृपालु ता प्रभू मिलाए ॥२॥جا هوا ک®پال تا پربھُو ملااے ۔۔۲۔۔

ਵਿਧਣ ਖੂਹੀ ਮੁੰਧ ਇਕੇਲੀ ॥vidhan khoohee mu(n)dh ikelee ||विधण खूही मुँध इकेली ॥وِدھݨ کھُوهیِ مُںدھ اکےلیِ ۔۔

ਨਾ ਕੋ ਸਾਥੀ ਨਾ ਕੋ ਬੇਲੀ ॥naa ko saathee naa ko belee ||ना को साथी ना को बेली ॥نا کو ساتھیِ نا کو بےلیِ ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਮੇਲੀ ॥kar kirapaa prabh saadhasa(n)g melee ||करि किरपा प्रभि साधसंगि मेली ॥کر کرپا پربھ سادھسںگ مےلیِ ۔۔

ਜਾ ਫਿਰਿ ਦੇਖਾ ਤਾ ਮੇਰਾ ਅਲਹੁ ਬੇਲੀ ॥੩॥jaa fir dhekhaa taa meraa alahu belee ||3||जा फिरि देखा ता मेरा अलहु बेली ॥३॥جا پھر دےکھا تا مےرا الهُ بےلیِ ۔۔۳۔۔

ਵਾਟ ਹਮਾਰੀ ਖਰੀ ਉਡੀਣੀ ॥vaaT hamaaree kharee uddeenee ||वाट हमारी खरी उडीणी ॥واٹ هماریِ کھریِ اُڈیِݨیِ ۔۔

ਖੰਨਿਅਹੁ ਤਿਖੀ ਬਹੁਤੁ ਪਿਈਣੀ ॥kha(n)niahu tikhee bahut pieenee ||खंनिअहु तिखी बहुतु पिईणी ॥کھنّاهُ تکھیِ بهُت پایݨیِ ۔۔

ਉਸੁ ਊਪਰਿ ਹੈ ਮਾਰਗੁ ਮੇਰਾ ॥aus uoopar hai maarag meraa ||उसु ऊपरि है मारगु मेरा ॥اُس اُوپر هَے مارگ مےرا ۔۔

ਸੇਖ ਫਰੀਦਾ ਪੰਥੁ ਸਮੑਾਰਿ ਸਵੇਰਾ ॥੪॥੧॥sekh fareedhaa pa(n)th sam(h)aar saveraa ||4||1||सेख फरीदा पंथु सम्मारि सवेरा ॥४॥१॥سےکھ پھریِدا پںتھ سمھار سوےرا ۔۔۴۔۔۱۔۔

ਸੂਹੀ ਲਲਿਤ ॥soohee lalit ||सूही ललित ॥سُوهیِ للت ۔۔

ਬੇੜਾ ਬੰਧਿ ਨ ਸਕਿਓ ਬੰਧਨ ਕੀ ਵੇਲਾ ॥beRaa ba(n)dh na sakio ba(n)dhan kee velaa ||बेड़ा बंधि न सकिओ बंधन की वेला ॥بےڑا بںدھ ن سکاو بںدھن کیِ وےلا ۔۔

ਭਰਿ ਸਰਵਰੁ ਜਬ ਊਛਲੈ ਤਬ ਤਰਣੁ ਦੁਹੇਲਾ ॥੧॥bhar saravar jab uoochhalai tab taran dhuhelaa ||1||भरि सरवरु जब ऊछलै तब तरणु दुहेला ॥१॥بھر سرور جب اُوچھلَے تب ترݨ دُهےلا ۔۔۱۔۔

ਹਥੁ ਨ ਲਾਇ ਕਸੁੰਭੜੈ ਜਲਿ ਜਾਸੀ ਢੋਲਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥hath na lai kasu(n)bhaRai jal jaasee ddolaa ||1|| rahaau ||हथु न लाइ कसुँभड़ै जलि जासी ढोला ॥१॥ रहाउ ॥هتھ ن لاا کسںبھڑَے جل جاسیِ ڈھولا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਇਕ ਆਪੀਨੑੈ ਪਤਲੀ ਸਹ ਕੇਰੇ ਬੋਲਾ ॥eik aapeen(h)ai patalee seh kere bolaa ||इक आपीन्नै पतली सह केरे बोला ॥ِاک آپیٍنھَے پتلیِ سه کےرے بولا ۔۔

ਦੁਧਾ ਥਣੀ ਨ ਆਵਈ ਫਿਰਿ ਹੋਇ ਨ ਮੇਲਾ ॥੨॥dhudhaa thanee na aaviee fir hoi na melaa ||2||दुधा थणी न आवई फिरि होइ न मेला ॥२॥دُدھا تھݨیِ ن آوای پھر هوا ن مےلا ۔۔۲۔۔

ਕਹੈ ਫਰੀਦੁ ਸਹੇਲੀਹੋ ਸਹੁ ਅਲਾਏਸੀ ॥kahai fareedh saheleeho sahu alaaesee ||कहै फरीदु सहेलीहो सहु अलाएसी ॥کهَے پھریِد سهےلیِهو سهُ الااےسیِ ۔۔

ਹੰਸੁ ਚਲਸੀ ਡੁੰਮਣਾ ਅਹਿ ਤਨੁ ਢੇਰੀ ਥੀਸੀ ॥੩॥੨॥ha(n)s chalasee ddu(n)manaa eh tan dderee theesee ||3||2||हंसु चलसी डुँमणा अहि तनु ढेरी थीसी ॥३॥२॥هںس چلسیِ ڈُںمݨا اهِ تن ڈھےریِ تھیِسیِ ۔۔۳۔۔۲۔۔