Ang 789 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੮੯)

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਸਾਲਾਹੀ ਸਦਾ ਸਦਾ ਤਨੁ ਮਨੁ ਸਉਪਿ ਸਰੀਰੁ ॥har saalaahee sadhaa sadhaa tan man saup sareer ||हरि सालाही सदा सदा तनु मनु सउपि सरीरु ॥هر سالاهیِ سدا سدا تن من ساپ سریِر ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਸਚਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੁ ॥gur sabadhee sach paiaa sachaa gahir ga(n)bheer ||गुर सबदी सचु पाइआ सचा गहिर गंभीरु ॥گُر سبدیِ سچ پاایا سچا گهِر گںبھیِر ۔۔

ਮਨਿ ਤਨਿ ਹਿਰਦੈ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਹਰਿ ਹੀਰਾ ਹੀਰੁ ॥man tan hiradhai rav rahiaa har heeraa heer ||मनि तनि हिरदै रवि रहिआ हरि हीरा हीरु ॥من تنِ هردَے روِ رهِآ هرِ هیِرا هیِر ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਣ ਕਾ ਦੁਖੁ ਗਇਆ ਫਿਰਿ ਪਵੈ ਨ ਫੀਰੁ ॥janam maran kaa dhukh giaa fir pavai na feer ||जनम मरण का दुखु गइआ फिरि पवै न फीरु ॥جنم مرݨ کا دُکھ گایا پھر پوَے ن پھیِر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿ ਤੂ ਹਰਿ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥੧੦॥naanak naam salaeh too har gunee gaheer ||10||नानक नामु सलाहि तू हरि गुणी गहीरु ॥१०॥نانک نام سلاه تُو هر گُݨیِ گهیِر ۔۔۱۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਤਨੁ ਜਾਲਿ ਜਿਨਿ ਜਲਿਐ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥naanak ih tan jaal jin jaliaai naam visaariaa ||नानक इहु तनु जालि जिनि जलिऐ नामु विसारिआ ॥نانک اهُ تن جال جن جلِاَے نام وسارآ ۔۔

ਪਉਦੀ ਜਾਇ ਪਰਾਲਿ ਪਿਛੈ ਹਥੁ ਨ ਅੰਬੜੈ ਤਿਤੁ ਨਿਵੰਧੈ ਤਾਲਿ ॥੧॥paudhee jai paraal pichhai hath na a(n)baRai tit niva(n)dhai taal ||1||पउदी जाइ परालि पिछै हथु न अंबड़ै तितु निवंधै तालि ॥१॥پادیِ جاا پرال پچھَے هتھ ن اںبڑَے تت نوںدھَے تال ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨ ਕੇ ਕੰਮ ਫਿਟਿਆ ਗਣਤ ਨ ਆਵਹੀ ॥naanak man ke ka(n)m fiTiaa ganat na aavahee ||नानक मन के कंम फिटिआ गणत न आवही ॥نانک من کے کںم پھٹآ گݨت ن آوهیِ ۔۔

ਕਿਤੀ ਲਹਾ ਸਹੰਮ ਜਾ ਬਖਸੇ ਤਾ ਧਕਾ ਨਹੀ ॥੨॥kitee lahaa saha(n)m jaa bakhase taa dhakaa nahee ||2||किती लहा सहंम जा बखसे ता धका नही ॥२॥کِتیِ لها سهںم جا بکھسے تا دھکا نهیِ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚਾ ਅਮਰੁ ਚਲਾਇਓਨੁ ਕਰਿ ਸਚੁ ਫੁਰਮਾਣੁ ॥sachaa amar chalaion kar sach furamaan ||सचा अमरु चलाइओनु करि सचु फुरमाणु ॥سچا امر چلاااون کر سچ پھُرماݨ ۔۔

ਸਦਾ ਨਿਹਚਲੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸੋ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥sadhaa nihachal rav rahiaa so purakh sujaan ||सदा निहचलु रवि रहिआ सो पुरखु सुजाणु ॥سدا نهچل رو رهِآ سو پُرکھ سُجاݨ ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸੇਵੀਐ ਸਚੁ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣੁ ॥gur parasaadhee seveeaai sach sabadh neesaan ||गुर परसादी सेवीऐ सचु सबदि नीसाणु ॥گُر پرسادیِ سےویِاَے سچ سبد نیِساݨ ۔۔

ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ਬਣਾਇਆ ਰੰਗੁ ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਣੁ ॥pooraa thaaT banaiaa ra(n)g gurmat maan ||पूरा थाटु बणाइआ रंगु गुरमति माणु ॥پُورا تھاٹ بݨاایا رںگ گُرمت ماݨ ۔۔

ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਅਲਖੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਜਾਣੁ ॥੧੧॥agam agochar alakh hai gurmukh har jaan ||11||अगम अगोचरु अलखु है गुरमुखि हरि जाणु ॥११॥اگم اگوچر الکھ هَے گُرمکھ هر جاݨ ۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਦਰਾ ਮਾਲ ਕਾ ਭੀਤਰਿ ਧਰਿਆ ਆਣਿ ॥naanak badharaa maal kaa bheetar dhariaa aan ||नानक बदरा माल का भीतरि धरिआ आणि ॥نانک بدرا مال کا بھیِتر دھرآ آݨ ۔۔

ਖੋਟੇ ਖਰੇ ਪਰਖੀਅਨਿ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਦੀਬਾਣਿ ॥੧॥khoTe khare parakheean saahib kai dheebaan ||1||खोटे खरे परखीअनि साहिब कै दीबाणि ॥१॥کھوٹے کھرے پرکھیِان ساهب کَے دیِباݨ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਵਣ ਚਲੇ ਤੀਰਥੀ ਮਨਿ ਖੋਟੈ ਤਨਿ ਚੋਰ ॥naavan chale teerathee man khoTai tan chor ||नावण चले तीरथी मनि खोटै तनि चोर ॥ناوݨ چلے تیِرتھیِ من کھوٹَے تنِ چور ۔۔

ਇਕੁ ਭਾਉ ਲਥੀ ਨਾਤਿਆ ਦੁਇ ਭਾ ਚੜੀਅਸੁ ਹੋਰ ॥eik bhaau lathee naatiaa dhui bhaa chaReeas hor ||इकु भाउ लथी नातिआ दुइ भा चड़ीअसु होर ॥ِاک بھاا لتھیِ ناتآ دُا بھا چڑیِاس هور ۔۔

ਬਾਹਰਿ ਧੋਤੀ ਤੂਮੜੀ ਅੰਦਰਿ ਵਿਸੁ ਨਿਕੋਰ ॥baahar dhotee toomaRee a(n)dhar vis nikor ||बाहरि धोती तूमड़ी अंदरि विसु निकोर ॥باهر دھوتیِ تُومڑیِ اںدر وس نکور ۔۔

ਸਾਧ ਭਲੇ ਅਣਨਾਤਿਆ ਚੋਰ ਸਿ ਚੋਰਾ ਚੋਰ ॥੨॥saadh bhale ananaatiaa chor s choraa chor ||2||साध भले अणनातिआ चोर सि चोरा चोर ॥२॥سادھ بھلے اݨناتآ چور س چورا چور ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਚਲਾਇਦਾ ਜਗੁ ਧੰਧੈ ਲਾਇਆ ॥aape hukam chalaidhaa jag dha(n)dhai laiaa ||आपे हुकमु चलाइदा जगु धंधै लाइआ ॥آپے هُکم چلاادا جگ دھںدھَے لاایا ۔۔

ਇਕਿ ਆਪੇ ਹੀ ਆਪਿ ਲਾਇਅਨੁ ਗੁਰ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥eik aape hee aap laian gur te sukh paiaa ||इकि आपे ही आपि लाइअनु गुर ते सुखु पाइआ ॥ِاک آپے هیِ آپ لااان گُر تے سُکھ پاایا ۔۔

ਦਹ ਦਿਸ ਇਹੁ ਮਨੁ ਧਾਵਦਾ ਗੁਰਿ ਠਾਕਿ ਰਹਾਇਆ ॥dheh dhis ih man dhaavadhaa gur Thaak rahaiaa ||दह दिस इहु मनु धावदा गुरि ठाकि रहाइआ ॥ده دس اهُ من دھاودا گُر ٹھاک رهاایا ۔۔

ਨਾਵੈ ਨੋ ਸਭ ਲੋਚਦੀ ਗੁਰਮਤੀ ਪਾਇਆ ॥naavai no sabh lochadhee gurmatee paiaa ||नावै नो सभ लोचदी गुरमती पाइआ ॥ناوَے نو سبھ لوچدیِ گُرمتیِ پااآ ۔۔

ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਮੇਟਿ ਨ ਸਕੀਐ ਜੋ ਹਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੧੨॥dhur likhiaa meT na sakeeaai jo har likh paiaa ||12||धुरि लिखिआ मेटि न सकीऐ जो हरि लिखि पाइआ ॥१२॥دھُر لکھآ مےٹ ن سکیِاَے جو هرِ لکھِ پاایا ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਦੁਇ ਦੀਵੇ ਚਉਦਹ ਹਟਨਾਲੇ ॥dhui dheeve chaudheh haTanaale ||दुइ दीवे चउदह हटनाले ॥دُا دیِوے چاده هٹنالے ۔۔

ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਤੇਤੇ ਵਣਜਾਰੇ ॥jete jeea tete vanajaare ||जेते जीअ तेते वणजारे ॥جےتے جیِا تےتے وݨجارے ۔۔

ਖੁਲੑੇ ਹਟ ਹੋਆ ਵਾਪਾਰੁ ॥khul(h)e haT hoaa vaapaar ||खुल्ले हट होआ वापारु ॥کھُلھے هٹ هوآ واپار ۔۔

ਜੋ ਪਹੁਚੈ ਸੋ ਚਲਣਹਾਰੁ ॥jo pahuchai so chalanahaar ||जो पहुचै सो चलणहारु ॥جو پهُچَے سو چلݨهار ۔۔

ਧਰਮੁ ਦਲਾਲੁ ਪਾਏ ਨੀਸਾਣੁ ॥dharam dhalaal paae neesaan ||धरमु दलालु पाए नीसाणु ॥دھرم دلال پااے نیِساݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਲਾਹਾ ਪਰਵਾਣੁ ॥naanak naam laahaa paravaan ||नानक नामु लाहा परवाणु ॥نانک نام لاها پرواݨ ۔۔

ਘਰਿ ਆਏ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ ॥ghar aae vajee vaadhaiee ||घरि आए वजी वाधाई ॥گھر آاے وجیِ وادھاای ۔۔

ਸਚ ਨਾਮ ਕੀ ਮਿਲੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥sach naam kee milee vaddiaaiee ||1||सच नाम की मिली वडिआई ॥१॥سچ نام کیِ ملیِ وڈآای ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਰਾਤੀ ਹੋਵਨਿ ਕਾਲੀਆ ਸੁਪੇਦਾ ਸੇ ਵੰਨ ॥raatee hovan kaaleeaa supedhaa se va(n)n ||राती होवनि कालीआ सुपेदा से वंन ॥راتیِ هوون کالیِآ سُپےدا سے ونّ ۔۔

ਦਿਹੁ ਬਗਾ ਤਪੈ ਘਣਾ ਕਾਲਿਆ ਕਾਲੇ ਵੰਨ ॥dhih bagaa tapai ghanaa kaaliaa kaale va(n)n ||दिहु बगा तपै घणा कालिआ काले वंन ॥دِهُ بگا تپَے گھݨا کالآ کالے ونّ ۔۔

ਅੰਧੇ ਅਕਲੀ ਬਾਹਰੇ ਮੂਰਖ ਅੰਧ ਗਿਆਨੁ ॥a(n)dhe akalee baahare moorakh a(n)dh giaan ||अंधे अकली बाहरे मूरख अंध गिआनु ॥اںدھے اکلیِ باهرے مُورکھ اںدھ گآن ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਬਾਹਰੇ ਕਬਹਿ ਨ ਪਾਵਹਿ ਮਾਨੁ ॥੨॥naanak nadharee baahare kabeh na paaveh maan ||2||नानक नदरी बाहरे कबहि न पावहि मानु ॥२॥نانک ندریِ باهرے کبه ن پاوه مان ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਰਚਾਇਆ ਹਰਿ ਸਚੈ ਆਪੇ ॥kaiaa koT rachaiaa har sachai aape ||काइआ कोटु रचाइआ हरि सचै आपे ॥کااآ کوٹ رچاایا هر سچَے آپے ۔۔

ਇਕਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇਅਨੁ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਵਿਆਪੇ ॥eik dhoojai bhai khuaaian haumai vich viaape ||इकि दूजै भाइ खुआइअनु हउमै विचि विआपे ॥ِاک دُوجَے بھاا کھُآاان هامَے وچ وآپے ۔۔

ਇਹੁ ਮਾਨਸ ਜਨਮੁ ਦੁਲੰਭੁ ਸਾ ਮਨਮੁਖ ਸੰਤਾਪੇ ॥eih maanas janam dhula(n)bh saa manmukh sa(n)taape ||इहु मानस जनमु दुलंभु सा मनमुख संतापे ॥ِاهُ مانس جنم دُلµبھ سا منمکھ سںتاپے ۔۔

ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਬੁਝਸੀ ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਥਾਪੇ ॥jis aap bujhaae so bujhasee jis satigur thaape ||जिसु आपि बुझाए सो बुझसी जिसु सतिगुरु थापे ॥جِس آپ بُجھااے سو بُجھسیِ جس ستگر تھاپے ۔۔

ਸਭੁ ਜਗੁ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਓਨੁ ਸਭ ਵਰਤੈ ਆਪੇ ॥੧੩॥sabh jag khel rachaion sabh varatai aape ||13||सभु जगु खेलु रचाइओनु सभ वरतै आपे ॥१३॥سبھ جگ کھےل رچاااون سبھ ورتَے آپے ۔۔۱۳۔۔