Ang 787 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੮੭)

ਸੂਹੈ ਵੇਸਿ ਪਿਰੁ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਮਨਮੁਖਿ ਦਝਿ ਮੁਈ ਗਾਵਾਰਿ ॥soohai ves pir kinai na paio manmukh dhajh muiee gaavaar ||सूहै वेसि पिरु किनै न पाइओ मनमुखि दझि मुई गावारि ॥سُوهَے وےس پر کنَے ن پاااو منمکھ دجھ مُای گاوار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸੂਹਾ ਵੇਸੁ ਗਇਆ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ॥satigur miliaai soohaa ves giaa haumai vichahu maar ||सतिगुरि मिलिऐ सूहा वेसु गइआ हउमै विचहु मारि ॥ستگر ملِاَے سُوها وےس گایا هامَے وچهُ مار ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਤਾ ਲਾਲੁ ਹੋਆ ਰਸਨਾ ਰਤੀ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ॥man tan rataa laal hoaa rasanaa ratee gun saar ||मनु तनु रता लालु होआ रसना रती गुण सारि ॥من تن رتا لال هوآ رسنا رتیِ گُݨ سار ۔۔

ਸਦਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਸਬਦੁ ਮਨਿ ਭੈ ਭਾਇ ਕਰੇ ਸੀਗਾਰੁ ॥sadhaa sohaagan sabadh man bhai bhai kare seegaar ||सदा सोहागणि सबदु मनि भै भाइ करे सीगारु ॥سدا سوهاگݨ سبد من بھَے بھاا کرے سیِگار ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਮੀ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ ਪਿਰੁ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧॥naanak karamee mahal paiaa pir raakhiaa ur dhaar ||1||नानक करमी महलु पाइआ पिरु राखिआ उर धारि ॥१॥نانک کرمیِ مهل پاایا پر راکھآ اُر دھار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮੁੰਧੇ ਸੂਹਾ ਪਰਹਰਹੁ ਲਾਲੁ ਕਰਹੁ ਸੀਗਾਰੁ ॥mu(n)dhe soohaa paraharahu laal karahu seegaar ||मुँधे सूहा परहरहु लालु करहु सीगारु ॥مُںدھے سُوها پرهرهُ لال کرهُ سیِگار ۔۔

ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਵੀਸਰੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥aavan jaanaa veesarai gur sabadhee veechaar ||आवण जाणा वीसरै गुर सबदी वीचारु ॥آوݨ جاݨا ویِسرَے گُر سبدیِ ویِچار ۔۔

ਮੁੰਧ ਸੁਹਾਵੀ ਸੋਹਣੀ ਜਿਸੁ ਘਰਿ ਸਹਜਿ ਭਤਾਰੁ ॥mu(n)dh suhaavee sohanee jis ghar sahaj bhataar ||मुँध सुहावी सोहणी जिसु घरि सहजि भतारु ॥مُںدھ سُهاویِ سوهݨیِ جس گھر سهجِ بھتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾ ਧਨ ਰਾਵੀਐ ਰਾਵੇ ਰਾਵਣਹਾਰੁ ॥੨॥naanak saa dhan raaveeaai raave raavanahaar ||2||नानक सा धन रावीऐ रावे रावणहारु ॥२॥نانک سا دھن راویِاَے راوے راوݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਮੋਹੁ ਕੂੜੁ ਕੁਟੰਬੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖੁ ਮੁਗਧੁ ਰਤਾ ॥moh kooR kuTa(n)b hai manmukh mugadh rataa ||मोहु कूड़ु कुटंबु है मनमुखु मुगधु रता ॥موهُ کُوڑ کُٹںب هَے منمکھ مُگدھ رتا ۔۔

ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਕਰਿ ਮੁਏ ਕਿਛੁ ਸਾਥਿ ਨ ਲਿਤਾ ॥haumai meraa kar mue kichh saath na litaa ||हउमै मेरा करि मुए किछु साथि न लिता ॥هامَے مےرا کر مُاے کچھ ساتھ ن لتا ۔۔

ਸਿਰ ਉਪਰਿ ਜਮਕਾਲੁ ਨ ਸੁਝਈ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿਤਾ ॥sir upar jamakaal na sujhiee dhoojai bharamitaa ||सिर उपरि जमकालु न सुझई दूजै भरमिता ॥سِر اُپر جمکال ن سُجھای دُوجَے بھرمتا ۔۔

ਫਿਰਿ ਵੇਲਾ ਹਥਿ ਨ ਆਵਈ ਜਮਕਾਲਿ ਵਸਿ ਕਿਤਾ ॥fir velaa hath na aaviee jamakaal vas kitaa ||फिरि वेला हथि न आवई जमकालि वसि किता ॥پھِر وےلا هتھ ن آوای جمکال وسِ کتا ۔۔

ਜੇਹਾ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਓਨੁ ਸੇ ਕਰਮ ਕਮਿਤਾ ॥੫॥jehaa dhur likh paion se karam kamitaa ||5||जेहा धुरि लिखि पाइओनु से करम कमिता ॥५॥جےها دھُر لکھ پاااون سے کرم کمِتا ۔۔۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤੀਆ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਨਿ ਜੋ ਮੜਿਆ ਲਗਿ ਜਲੰਨਿੑ ॥sateeaa eh na aakheean jo maRiaa lag jala(n)ni(h) ||सतीआ एहि न आखीअनि जो मड़िआ लगि जलंनि्ि ॥ستیِآ اےه ن آکھیِان جو مڑآ لگِ جلµنھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤੀਆ ਜਾਣੀਅਨਿੑ ਜਿ ਬਿਰਹੇ ਚੋਟ ਮਰੰਨਿੑ ॥੧॥naanak sateeaa jaaneeani(h) j birahe choT mara(n)ni(h) ||1||नानक सतीआ जाणीअनि्ि जि बिरहे चोट मरंनि्ि ॥१॥نانک ستیِآ جاݨیِانھ ج برهے چوٹ مرنّھ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਭੀ ਸੋ ਸਤੀਆ ਜਾਣੀਅਨਿ ਸੀਲ ਸੰਤੋਖਿ ਰਹੰਨਿੑ ॥bhee so sateeaa jaaneean seel sa(n)tokh raha(n)ni(h) ||भी सो सतीआ जाणीअनि सील संतोखि रहंनि्ि ॥بھیِ سو ستیِآ جاݨیِان سیِل سںتوکھ رهنّھ ۔۔

ਸੇਵਨਿ ਸਾਈ ਆਪਣਾ ਨਿਤ ਉਠਿ ਸੰਮੑਾਲੰਨਿੑ ॥੨॥sevan saiee aapanaa nit uTh sa(n)m(h)aala(n)ni(h) ||2||सेवनि साई आपणा नित उठि संम्मालंनि्ि ॥२॥سےون ساای آپݨا نت اُٹھ سںمھالµنھ ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕੰਤਾ ਨਾਲਿ ਮਹੇਲੀਆ ਸੇਤੀ ਅਗਿ ਜਲਾਹਿ ॥ka(n)taa naal maheleeaa setee ag jalaeh ||कंता नालि महेलीआ सेती अगि जलाहि ॥کںتا نال مهےلیِآ سےتیِ اگ جلاه ۔۔

ਜੇ ਜਾਣਹਿ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਤਾ ਤਨਿ ਦੁਖ ਸਹਾਹਿ ॥je jaaneh pir aapanaa taa tan dhukh sahaeh ||जे जाणहि पिरु आपणा ता तनि दुख सहाहि ॥جے جاݨه پر آپݨا تا تن دُکھ سهاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਕੰਤ ਨ ਜਾਣਨੀ ਸੇ ਕਿਉ ਅਗਿ ਜਲਾਹਿ ॥naanak ka(n)t na jaananee se kiau ag jalaeh ||नानक कंत न जाणनी से किउ अगि जलाहि ॥نانک کںت ن جاݨنیِ سے کا اگ جلاه ۔۔

ਭਾਵੈ ਜੀਵਉ ਕੈ ਮਰਉ ਦੂਰਹੁ ਹੀ ਭਜਿ ਜਾਹਿ ॥੩॥bhaavai jeevau kai marau dhoorahu hee bhaj jaeh ||3||भावै जीवउ कै मरउ दूरहु ही भजि जाहि ॥३॥بھاوَے جیِوا کَے مرا دُورهُ هیِ بھج جاه ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੁਧੁ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਨਾਲਿ ਉਪਾਇਆ ਲੇਖੁ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿਆ ॥tudh dhukh sukh naal upaiaa lekh karatai likhiaa ||तुधु दुखु सुखु नालि उपाइआ लेखु करतै लिखिआ ॥تُدھ دُکھ سُکھ نال اُپاایا لےکھ کرتَے لکھآ ۔۔

ਨਾਵੈ ਜੇਵਡ ਹੋਰ ਦਾਤਿ ਨਾਹੀ ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰਿਖਿਆ ॥naavai jevadd hor dhaat naahee tis roop na rikhiaa ||नावै जेवड होर दाति नाही तिसु रूपु न रिखिआ ॥ناوَے جےوڈ هور دات ناهیِ تس رُوپ ن رکھآ ۔۔

ਨਾਮੁ ਅਖੁਟੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ॥naam akhuT nidhaan hai gurmukh man vasiaa ||नामु अखुटु निधानु है गुरमुखि मनि वसिआ ॥نام اکھٹ ندھان هَے گُرمکھ من وسِآ ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਨਾਮੁ ਦੇਵਸੀ ਫਿਰਿ ਲੇਖੁ ਨ ਲਿਖਿਆ ॥kar kirapaa naam dhevasee fir lekh na likhiaa ||करि किरपा नामु देवसी फिरि लेखु न लिखिआ ॥کر کرپا نام دےوسیِ پھرِ لےکھ ن لکھِآ ۔۔

ਸੇਵਕ ਭਾਇ ਸੇ ਜਨ ਮਿਲੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਜਪੁ ਜਪਿਆ ॥੬॥sevak bhai se jan mile jin har jap japiaa ||6||सेवक भाइ से जन मिले जिन हरि जपु जपिआ ॥६॥سےوک بھاا سے جن ملے جن هر جپ جپِآ ۔۔۶۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोकु म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਜਿਨੀ ਚਲਣੁ ਜਾਣਿਆ ਸੇ ਕਿਉ ਕਰਹਿ ਵਿਥਾਰ ॥jinee chalan jaaniaa se kiau kareh vithaar ||जिनी चलणु जाणिआ से किउ करहि विथार ॥جٍنیِ چلݨ جاݨآ سے کا کره وتھار ۔۔

ਚਲਣ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰ ॥੧॥chalan saar na jaananee kaaj savaaranahaar ||1||चलण सार न जाणनी काज सवारणहार ॥१॥چلݨ سار ن جاݨنیِ کاج سوارݨهار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਰਾਤਿ ਕਾਰਣਿ ਧਨੁ ਸੰਚੀਐ ਭਲਕੇ ਚਲਣੁ ਹੋਇ ॥raat kaaran dhan sa(n)cheeaai bhalake chalan hoi ||राति कारणि धनु संचीऐ भलके चलणु होइ ॥رات کارݨ دھن سںچیِاَے بھلکے چلݨ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਲਿ ਨ ਚਲਈ ਫਿਰਿ ਪਛੁਤਾਵਾ ਹੋਇ ॥੨॥naanak naal na chaliee fir pachhutaavaa hoi ||2||नानक नालि न चलई फिरि पछुतावा होइ ॥२॥نانک نال ن چلای پھر پچھتاوا هوا ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਬਧਾ ਚਟੀ ਜੋ ਭਰੇ ਨਾ ਗੁਣੁ ਨਾ ਉਪਕਾਰੁ ॥badhaa chaTee jo bhare naa gun naa upakaar ||बधा चटी जो भरे ना गुणु ना उपकारु ॥بدھا چٹیِ جو بھرے نا گُݨ نا اُپکار ۔۔

ਸੇਤੀ ਖੁਸੀ ਸਵਾਰੀਐ ਨਾਨਕ ਕਾਰਜੁ ਸਾਰੁ ॥੩॥setee khusee savaareeaai naanak kaaraj saar ||3||सेती खुसी सवारीऐ नानक कारजु सारु ॥३॥سےتیِ کھُسیِ سواریِاَے نانک کارج سار ۔۔۳۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਮਨਹਠਿ ਤਰਫ ਨ ਜਿਪਈ ਜੇ ਬਹੁਤਾ ਘਾਲੇ ॥manahaTh taraf na jipiee je bahutaa ghaale ||मनहठि तरफ न जिपई जे बहुता घाले ॥منهٹھ ترپھ ن جپای جے بهُتا گھالے ۔۔

ਤਰਫ ਜਿਣੈ ਸਤ ਭਾਉ ਦੇ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੇ ॥੪॥taraf jinai sat bhaau dhe jan naanak sabadh veechaare ||4||तरफ जिणै सत भाउ दे जन नानक सबदु वीचारे ॥४॥ترپھ جݨَے ست بھاا دے جن نانک سبد ویِچارے ۔۔۴۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕਰਤੈ ਕਾਰਣੁ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਸੋ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥karatai kaaran jin keeaa so jaanai soiee ||करतै कारणु जिनि कीआ सो जाणै सोई ॥کرتَے کارݨ جن کیِآ سو جاݨَے سوای ۔۔

ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਈਅਨੁ ਆਪੇ ਫੁਨਿ ਗੋਈ ॥aape sirasaT upaieean aape fun goiee ||आपे सृसटि उपाईअनु आपे फुनि गोई ॥آپے سرسٹ اُپاایان آپے پھُن گوای ۔۔