Ang 786 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੮੬)

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹੁਕਮੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਬਹੁ ਭਿਤਿ ਸੰਸਾਰਾ ॥hukamee sirasaT saajeean bahu bhit sa(n)saaraa ||हुकमी सृसटि साजीअनु बहु भिति संसारा ॥هُکمیِ سرسٹ ساجیِان بهُ بھت سںسارا ۔۔

ਤੇਰਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਪੀ ਕੇਤੜਾ ਸਚੇ ਅਲਖ ਅਪਾਰਾ ॥teraa hukam na jaapee ketaRaa sache alakh apaaraa ||तेरा हुकमु न जापी केतड़ा सचे अलख अपारा ॥تےرا هُکم ن جاپیِ کےتڑا سچے الکھ اپارا ۔۔

ਇਕਨਾ ਨੋ ਤੂ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੀਚਾਰਾ ॥eikanaa no too mel laih gur sabadh beechaaraa ||इकना नो तू मेलि लैहि गुर सबदि बीचारा ॥ِاکنا نو تُو مےل لَےه گُر سبد بیِچارا ۔۔

ਸਚਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲੇ ਹਉਮੈ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰਾ ॥sach rate se niramale haumai taj vikaaraa ||सचि रते से निरमले हउमै तजि विकारा ॥سچ رتے سے نرملے هامَے تجِ وکارا ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਹਿ ਸੋ ਤੁਧੁ ਮਿਲੈ ਸੋਈ ਸਚਿਆਰਾ ॥੨॥jis too meleh so tudh milai soiee sachiaaraa ||2||जिसु तू मेलहि सो तुधु मिलै सोई सचिआरा ॥२॥جِس تُو مےله سو تُدھ ملَے سوای سچآرا ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸੂਹਵੀਏ ਸੂਹਾ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ਹੈ ਜਿਨ ਦੁਰਮਤਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ॥soohave'ee soohaa sabh sa(n)saar hai jin dhuramat dhoojaa bhaau ||सूहवीए सूहा सभु संसारु है जिन दुरमति दूजा भाउ ॥سُوهویِاے سُوها سبھ سںسار هَے جن دُرمت دُوجا بھاا ۔۔

ਖਿਨ ਮਹਿ ਝੂਠੁ ਸਭੁ ਬਿਨਸਿ ਜਾਇ ਜਿਉ ਟਿਕੈ ਨ ਬਿਰਖ ਕੀ ਛਾਉ ॥khin meh jhooTh sabh binas jai jiau Tikai na birakh kee chhaau ||खिन महि झूठु सभु बिनसि जाइ जिउ टिकै न बिरख की छाउ ॥کھٍن مهِ جھُوٹھ سبھ بنس جاا جا ٹکَے ن برکھ کیِ چھااُ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਾਲੋ ਲਾਲੁ ਹੈ ਜਿਉ ਰੰਗਿ ਮਜੀਠ ਸਚੜਾਉ ॥gurmukh laalo laal hai jiau ra(n)g majeeTh sachaRaau ||गुरमुखि लालो लालु है जिउ रंगि मजीठ सचड़ाउ ॥گُرمکھ لالو لال هَے جا رںگ مجیِٹھ سچڑاا ۔۔

ਉਲਟੀ ਸਕਤਿ ਸਿਵੈ ਘਰਿ ਆਈ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਉ ॥aulaTee sakat sivai ghar aaiee man vasiaa har a(n)mirat naau ||उलटी सकति सिवै घरि आई मनि वसिआ हरि अंमृत नाउ ॥اُلٹیِ سکت سوَے گھر آای منِ وسِآ هرِ اںمرت ناا ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਤੁ ਮਿਲਿਐ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥੧॥naanak balihaaree gur aapane jit miliaai har gun gaau ||1||नानक बलिहारी गुर आपणे जितु मिलिऐ हरि गुण गाउ ॥१॥نانک بلهاریِ گُر آپݨے جت ملِاَے هرِ گُݨ گاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸੂਹਾ ਰੰਗੁ ਵਿਕਾਰੁ ਹੈ ਕੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥soohaa ra(n)g vikaar hai ka(n)t na paiaa jai ||सूहा रंगु विकारु है कंतु न पाइआ जाइ ॥سُوها رںگ وکار هَے کںت ن پاایا جاا ۔۔

ਇਸੁ ਲਹਦੇ ਬਿਲਮ ਨ ਹੋਵਈ ਰੰਡ ਬੈਠੀ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥eis lahadhe bilam na hoviee ra(n)dd baiThee dhoojai bhai ||इसु लहदे बिलम न होवई रंड बैठी दूजै भाइ ॥ِاس لهدے بلم ن هووای رںڈ بَےٹھیِ دُوجَے بھاا ۔۔

ਮੁੰਧ ਇਆਣੀ ਦੁੰਮਣੀ ਸੂਹੈ ਵੇਸਿ ਲੋੁਭਾਇ ॥mu(n)dh iaanee dhu(n)manee soohai ves luobhai ||मुँध इआणी दुँमणी सूहै वेसि लुोभाइ ॥مُںدھ اآݨیِ دُںمݨیِ سُوهَے وےس لُوبھاا ۔۔

ਸਬਦਿ ਸਚੈ ਰੰਗੁ ਲਾਲੁ ਕਰਿ ਭੈ ਭਾਇ ਸੀਗਾਰੁ ਬਣਾਇ ॥sabadh sachai ra(n)g laal kar bhai bhai seegaar banai ||सबदि सचै रंगु लालु करि भै भाइ सीगारु बणाइ ॥سبد سچَے رںگ لال کر بھَے بھاا سیِگار بݨاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਦਾ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿ ਚਲਨਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥੨॥naanak sadhaa sohaaganee j chalan satigur bhai ||2||नानक सदा सोहागणी जि चलनि सतिगुर भाइ ॥२॥نانک سدا سوهاگݨیِ ج چلن ستگر بھاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਆਪਿ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥aape aap upaian aap keemat paiee ||आपे आपि उपाइअनु आपि कीमति पाई ॥آپے آپ اُپااان آپ کیِمت پاای ۔۔

ਤਿਸ ਦਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪਈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥tis dhaa a(n)t na jaapiee gur sabadh bujhaiee ||तिस दा अंतु न जापई गुर सबदि बुझाई ॥تِس دا اںت ن جاپای گُر سبد بُجھاای ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਰਮਾਈ ॥maiaa moh gubaar hai dhoojai bharamaiee ||माइआ मोहु गुबारु है दूजै भरमाई ॥مااآ موهُ گُبار هَے دُوجَے بھرماای ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਠਉਰ ਨ ਪਾਇਨੑੀ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਈ ॥manmukh Thaur na pain(h)ee fir aavai jaiee ||मनमुख ठउर न पाइन्नी फिरि आवै जाई ॥منمکھ ٹھار ن پاانھیِ پھر آوَے جاای ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਸਭ ਚਲੈ ਰਜਾਈ ॥੩॥jo tis bhaavai so theeaai sabh chalai rajaiee ||3||जो तिसु भावै सो थीऐ सभ चलै रजाई ॥३॥جو تس بھاوَے سو تھیِاَے سبھ چلَے رجاای ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸੂਹੈ ਵੇਸਿ ਕਾਮਣਿ ਕੁਲਖਣੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਛੋਡਿ ਪਰ ਪੁਰਖ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥soohai ves kaaman kulakhanee jo prabh chhodd par purakh dhare piaar ||सूहै वेसि कामणि कुलखणी जो प्रभ छोडि पर पुरख धरे पिआरु ॥سُوهَے وےس کامݨ کُلکھݨیِ جو پربھ چھوڈ پر پُرکھ دھرے پآر ۔۔

ਓਸੁ ਸੀਲੁ ਨ ਸੰਜਮੁ ਸਦਾ ਝੂਠੁ ਬੋਲੈ ਮਨਮੁਖਿ ਕਰਮ ਖੁਆਰੁ ॥os seel na sa(n)jam sadhaa jhooTh bolai manmukh karam khuaar ||ओसु सीलु न संजमु सदा झूठु बोलै मनमुखि करम खुआरु ॥اوس سیِل ن سںجم سدا جھُوٹھ بولَے منمکھ کرم کھُآر ۔۔

ਜਿਸੁ ਪੂਰਬਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਭਤਾਰੁ ॥jis poorab hovai likhiaa tis satigur milai bhataar ||जिसु पूरबि होवै लिखिआ तिसु सतिगुरु मिलै भतारु ॥جِس پُورب هووَے لکھآ تس ستِگر ملَے بھتار ۔۔

ਸੂਹਾ ਵੇਸੁ ਸਭੁ ਉਤਾਰਿ ਧਰੇ ਗਲਿ ਪਹਿਰੈ ਖਿਮਾ ਸੀਗਾਰੁ ॥soohaa ves sabh utaar dhare gal pahirai khimaa seegaar ||सूहा वेसु सभु उतारि धरे गलि पहिरै खिमा सीगारु ॥سُوها وےس سبھ اُتار دھرے گل پهِرَے کھما سیِگار ۔۔

ਪੇਈਐ ਸਾਹੁਰੈ ਬਹੁ ਸੋਭਾ ਪਾਏ ਤਿਸੁ ਪੂਜ ਕਰੇ ਸਭੁ ਸੈਸਾਰੁ ॥peieeaai saahurai bahu sobhaa paae tis pooj kare sabh saisaar ||पेईऐ साहुरै बहु सोभा पाए तिसु पूज करे सभु सैसारु ॥پےایاَے ساهُرَے بهُ سوبھا پااے تس پُوج کرے سبھ سَےسار ۔۔

ਓਹ ਰਲਾਈ ਕਿਸੈ ਦੀ ਨਾ ਰਲੈ ਜਿਸੁ ਰਾਵੇ ਸਿਰਜਨਹਾਰੁ ॥oh ralaiee kisai dhee naa ralai jis raave sirajanahaar ||ओह रलाई किसै दी ना रलै जिसु रावे सिरजनहारु ॥اوه رلاای کسَے دیِ نا رلَے جس راوے سرجنهار ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸੁਹਾਗਣੀ ਜਿਸੁ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੁਰਖੁ ਭਰਤਾਰੁ ॥੧॥naanak gurmukh sadhaa suhaaganee jis avinaasee purakh bharataar ||1||नानक गुरमुखि सदा सुहागणी जिसु अविनासी पुरखु भरतारु ॥१॥نانک گُرمکھ سدا سُهاگݨیِ جس اوناسیِ پُرکھ بھرتار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸੂਹਾ ਰੰਗੁ ਸੁਪਨੈ ਨਿਸੀ ਬਿਨੁ ਤਾਗੇ ਗਲਿ ਹਾਰੁ ॥soohaa ra(n)g supanai nisee bin taage gal haar ||सूहा रंगु सुपनै निसी बिनु तागे गलि हारु ॥سُوها رںگ سُپنَے نسیِ بن تاگے گل هار ۔۔

ਸਚਾ ਰੰਗੁ ਮਜੀਠ ਕਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਚਾਰੁ ॥sachaa ra(n)g majeeTh kaa gurmukh braham beechaar ||सचा रंगु मजीठ का गुरमुखि ब्रहम बीचारु ॥سچا رںگ مجیِٹھ کا گُرمکھ برهم بیِچار ۔۔

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰੇਮ ਮਹਾ ਰਸੀ ਸਭਿ ਬੁਰਿਆਈਆ ਛਾਰੁ ॥੨॥naanak prem mahaa rasee sabh buriaaieeaa chhaar ||2||नानक प्रेम महा रसी सभि बुरिआईआ छारु ॥२॥نانک پرےم مها رسیِ سبھ بُرآایآ چھار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਇਹੁ ਜਗੁ ਆਪਿ ਉਪਾਇਓਨੁ ਕਰਿ ਚੋਜ ਵਿਡਾਨੁ ॥eih jag aap upaion kar choj viddaan ||इहु जगु आपि उपाइओनु करि चोज विडानु ॥ِاهُ جگ آپ اُپاااون کر چوج وڈان ۔۔

ਪੰਚ ਧਾਤੁ ਵਿਚਿ ਪਾਈਅਨੁ ਮੋਹੁ ਝੂਠੁ ਗੁਮਾਨੁ ॥pa(n)ch dhaat vich paieean moh jhooTh gumaan ||पंच धातु विचि पाईअनु मोहु झूठु गुमानु ॥پںچ دھات وچ پاایان موهُ جھُوٹھ گُمان ۔۔

ਆਵੈ ਜਾਇ ਭਵਾਈਐ ਮਨਮੁਖੁ ਅਗਿਆਨੁ ॥aavai jai bhavaieeaai manmukh agiaan ||आवै जाइ भवाईऐ मनमुखु अगिआनु ॥آوَے جاا بھواایاَے منمکھ اگآن ۔۔

ਇਕਨਾ ਆਪਿ ਬੁਝਾਇਓਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਗਿਆਨੁ ॥eikanaa aap bujhaion gurmukh har giaan ||इकना आपि बुझाइओनु गुरमुखि हरि गिआनु ॥ِاکنا آپ بُجھاااون گُرمکھ هر گآن ۔۔

ਭਗਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸਿਓਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥੪॥bhagat khajaanaa bakhasion har naam nidhaan ||4||भगति खजाना बखसिओनु हरि नामु निधानु ॥४॥بھگت کھجانا بکھساون هر نام ندھان ۔۔۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸੂਹਵੀਏ ਸੂਹਾ ਵੇਸੁ ਛਡਿ ਤੂ ਤਾ ਪਿਰ ਲਗੀ ਪਿਆਰੁ ॥soohave'ee soohaa ves chhadd too taa pir lagee piaar ||सूहवीए सूहा वेसु छडि तू ता पिर लगी पिआरु ॥سُوهویِاے سُوها وےس چھڈ تُو تا پر لگیِ پآر ۔۔