Ang 755 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੫੫)

ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧੦raag soohee mahalaa teejaa ghar dasvaaरागु सूही महला ३ घरु १०راگ سُوهیِ مهلا ۳ گھر ۱۰

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਦੁਨੀਆ ਨ ਸਾਲਾਹਿ ਜੋ ਮਰਿ ਵੰਞਸੀ ॥dhuneeaa na saalaeh jo mar va(n)n(j)see ||दुनीआ न सालाहि जो मरि वंञसी ॥دُنیِآ ن سالاه جو مر وںنجسیِ ۔۔

ਲੋਕਾ ਨ ਸਾਲਾਹਿ ਜੋ ਮਰਿ ਖਾਕੁ ਥੀਈ ॥੧॥lokaa na saalaeh jo mar khaak theeiee ||1||लोका न सालाहि जो मरि खाकु थीई ॥१॥لوکا ن سالاه جو مر کھاک تھیِای ۔۔۱۔۔

ਵਾਹੁ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਵਾਹੁ ॥vaahu mere saahibaa vaahu ||वाहु मेरे साहिबा वाहु ॥واهُ مےرے ساهبا واهُ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ ਸਚਾ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gurmukh sadhaa salaaheeaai sachaa veparavaahu ||1|| rahaau ||गुरमुखि सदा सलाहीऐ सचा वेपरवाहु ॥१॥ रहाउ ॥گُرمکھ سدا سلاهیِاَے سچا وےپرواهُ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਦੁਨੀਆ ਕੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਮਨਮੁਖ ਦਝਿ ਮਰੰਨਿ ॥dhuneeaa keree dhosatee manmukh dhajh mara(n)n ||दुनीआ केरी दोसती मनमुख दझि मरंनि ॥دُنیِآ کےریِ دوستیِ منمکھ دجھ مرنّ ۔۔

ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਵੇਲਾ ਨ ਲਾਹੰਨਿ ॥੨॥jam pur badhe maare'eh velaa na laaha(n)n ||2||जम पुरि बधे मारीअहि वेला न लाहंनि ॥२॥جم پُر بدھے ماریِاه وےلا ن لاهنّ ۔۔۲۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਕਾਰਥਾ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਲਗੰਨਿ ॥gurmukh janam sakaarathaa sachai sabadh laga(n)n ||गुरमुखि जनमु सकारथा सचै सबदि लगंनि ॥گُرمکھ جنم سکارتھا سچَے سبد لگنّ ۔۔

ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪ੍ਰਗਾਸਿਆ ਸਹਜੇ ਸੁਖਿ ਰਹੰਨਿ ॥੩॥aatam raam pragaasiaa sahaje sukh raha(n)n ||3||आतम रामु प्रगासिआ सहजे सुखि रहंनि ॥३॥آتم رام پرگاسآ سهجے سُکھ رهنّ ۔۔۳۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਰਚੰਨਿ ॥gur kaa sabadh visaariaa dhoojai bhai racha(n)n ||गुर का सबदु विसारिआ दूजै भाइ रचंनि ॥گُر کا سبد وسارآ دُوجَے بھاا رچنّ ۔۔

ਤਿਸਨਾ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਫਿਰੰਨਿ ॥੪॥tisanaa bhukh na utarai anadhin jalat fira(n)n ||4||तिसना भुख न उतरै अनदिनु जलत फिरंनि ॥४॥تِسنا بھُکھ ن اُترَے اندن جلت پھرنّ ۔۔۴۔۔

ਦੁਸਟਾ ਨਾਲਿ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲਿ ਸੰਤਾ ਵੈਰੁ ਕਰੰਨਿ ॥dhusaTaa naal dhosatee naal sa(n)taa vair kara(n)n ||दुसटा नालि दोसती नालि संता वैरु करंनि ॥دُسٹا نال دوستیِ نال سںتا وَےر کرنّ ۔۔

ਆਪਿ ਡੁਬੇ ਕੁਟੰਬ ਸਿਉ ਸਗਲੇ ਕੁਲ ਡੋਬੰਨਿ ॥੫॥aap ddube kuTa(n)b siau sagale kul ddoba(n)n ||5||आपि डुबे कुटंब सिउ सगले कुल डोबंनि ॥५॥آپ ڈُبے کُٹںب سا سگلے کُل ڈوبنّ ۔۔۵۔۔

ਨਿੰਦਾ ਭਲੀ ਕਿਸੈ ਕੀ ਨਾਹੀ ਮਨਮੁਖ ਮੁਗਧ ਕਰੰਨਿ ॥ni(n)dhaa bhalee kisai kee naahee manmukh mugadh kara(n)n ||निंदा भली किसै की नाही मनमुख मुगध करंनि ॥نِںدا بھلیِ کسَے کیِ ناهیِ منمکھ مُگدھ کرنّ ۔۔

ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਤਿਨ ਨਿੰਦਕਾ ਨਰਕੇ ਘੋਰਿ ਪਵੰਨਿ ॥੬॥muh kaale tin ni(n)dhakaa narake ghor pava(n)n ||6||मुह काले तिन निंदका नरके घोरि पवंनि ॥६॥مُه کالے تن نںدکا نرکے گھور پونّ ۔۔۶۔۔

ਏ ਮਨ ਜੈਸਾ ਸੇਵਹਿ ਤੈਸਾ ਹੋਵਹਿ ਤੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥e man jaisaa seveh taisaa hoveh tehe karam kamai ||ए मन जैसा सेवहि तैसा होवहि तेहे करम कमाइ ॥اے من جَےسا سےوه تَےسا هووه تےهے کرم کماا ۔۔

ਆਪਿ ਬੀਜਿ ਆਪੇ ਹੀ ਖਾਵਣਾ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥੭॥aap beej aape hee khaavanaa kahanaa kichhoo na jai ||7||आपि बीजि आपे ही खावणा कहणा किछू न जाइ ॥७॥آپ بیِج آپے هیِ کھاوݨا کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔۷۔۔

ਮਹਾ ਪੁਰਖਾ ਕਾ ਬੋਲਣਾ ਹੋਵੈ ਕਿਤੈ ਪਰਥਾਇ ॥mahaa purakhaa kaa bolanaa hovai kitai parathai ||महा पुरखा का बोलणा होवै कितै परथाइ ॥مها پُرکھا کا بولݨا هووَے کتَے پرتھاا ۔۔

ਓਇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਭਰਪੂਰ ਹਹਿ ਓਨਾ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਇ ॥੮॥oi a(n)mirat bhare bharapoor heh onaa til na tamai ||8||ओइ अंमृत भरे भरपूर हहि ओना तिलु न तमाइ ॥८॥اوِا اںمرت بھرے بھرپُور ههِ اونا تل ن تماا ۔۔۸۔۔

ਗੁਣਕਾਰੀ ਗੁਣ ਸੰਘਰੈ ਅਵਰਾ ਉਪਦੇਸੇਨਿ ॥gunakaaree gun sa(n)gharai avaraa upadhesen ||गुणकारी गुण संघरै अवरा उपदेसेनि ॥گُݨکاریِ گُݨ سںگھرَے اورا اُپدےسےن ۔۔

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿ ਓਨਾ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਲਏਨਿ ॥੯॥se vaddabhaagee j onaa mil rahe anadhin naam len ||9||से वडभागी जि ओना मिलि रहे अनदिनु नामु लएनि ॥९॥سے وڈبھاگیِ ج اونا مل رهے اندن نام لاےن ۔۔۹۔۔

ਦੇਸੀ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ॥dhesee rijak sa(n)baeh jin upaiee medhanee ||देसी रिजकु संबाहि जिनि उपाई मेदनी ॥دےسیِ رجک سںباه جن اُپاای مےدنیِ ۔۔

ਏਕੋ ਹੈ ਦਾਤਾਰੁ ਸਚਾ ਆਪਿ ਧਣੀ ॥੧੦॥eko hai dhaataar sachaa aap dhanee ||10||एको है दातारु सचा आपि धणी ॥१०॥اےکو هَے داتار سچا آپ دھݨیِ ۔۔۱۰۔۔

ਸੋ ਸਚੁ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥so sach terai naal hai gurmukh nadhar nihaal ||सो सचु तेरै नालि है गुरमुखि नदरि निहालि ॥سو سچ تےرَے نال هَے گُرمکھ ندر نهال ۔۔

ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਸਮਾਲਿ ॥੧੧॥aape bakhase mel le so prabh sadhaa samaal ||11||आपे बखसे मेलि लए सो प्रभु सदा समालि ॥११॥آپے بکھسے مےل لاے سو پربھ سدا سمال ۔۔۱۱۔۔

ਮਨੁ ਮੈਲਾ ਸਚੁ ਨਿਰਮਲਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮਿਲਿਆ ਜਾਇ ॥man mailaa sach niramalaa kiau kar miliaa jai ||मनु मैला सचु निरमला किउ करि मिलिआ जाइ ॥من مَےلا سچ نرملا کا کر ملِآ جاِا ۔۔

ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਲੇ ਤਾ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇ ॥੧੨॥prabh mele taa mil rahai haumai sabadh jalai ||12||प्रभु मेले ता मिलि रहै हउमै सबदि जलाइ ॥१२॥پربھ مےلے تا مل رهَے هامَے سبد جلاا ۔۔۱۲۔۔

ਸੋ ਸਹੁ ਸਚਾ ਵੀਸਰੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰਿ ॥so sahu sachaa veesarai dhirag jeevan sa(n)saar ||सो सहु सचा वीसरै धृगु जीवणु संसारि ॥سو سهُ سچا ویِسرَے دھرگ جیِوݨ سںسار ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਨਾ ਵੀਸਰੈ ਗੁਰਮਤੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧੩॥nadhar kare naa veesarai gurmatee veechaar ||13||नदरि करे ना वीसरै गुरमती वीचारि ॥१३॥ندر کرے نا ویِسرَے گُرمتیِ ویِچار ۔۔۱۳۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਤਾ ਮਿਲਿ ਰਹਾ ਸਾਚੁ ਰਖਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥satigur mele taa mil rahaa saach rakhaa ur dhaar ||सतिगुरु मेले ता मिलि रहा साचु रखा उर धारि ॥ستگر مےلے تا ملِ رها ساچ رکھا اُر دھار ۔۔

ਮਿਲਿਆ ਹੋਇ ਨ ਵੀਛੁੜੈ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥੧੪॥miliaa hoi na veechhuRai gur kai het piaar ||14||मिलिआ होइ न वीछुड़ै गुर कै हेति पिआरि ॥१४॥مِلآ هوا ن ویِچھڑَے گُر کَے هےت پآر ۔۔۱۴۔۔

ਪਿਰੁ ਸਾਲਾਹੀ ਆਪਣਾ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥pir saalaahee aapanaa gur kai sabadh veechaar ||पिरु सालाही आपणा गुर कै सबदि वीचारि ॥پِر سالاهیِ آپݨا گُر کَے سبد ویِچار ۔۔

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥੧੫॥mil preetam sukh paiaa sobhaava(n)tee naar ||15||मिलि प्रीतम सुखु पाइआ सोभावंती नारि ॥१५॥مِل پریِتم سُکھ پاایا سوبھاوںتیِ نار ۔۔۱۵۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮਨੁ ਨ ਭਿਜਈ ਅਤਿ ਮੈਲੇ ਚਿਤਿ ਕਠੋਰ ॥manmukh man na bhijiee at maile chit kaThor ||मनमुख मनु न भिजई अति मैले चिति कठोर ॥منمکھ من ن بھجای ات مَےلے چتِ کٹھور ۔۔

ਸਪੈ ਦੁਧੁ ਪੀਆਈਐ ਅੰਦਰਿ ਵਿਸੁ ਨਿਕੋਰ ॥੧੬॥sapai dhudh peeaaieeaai a(n)dhar vis nikor ||16||सपै दुधु पीआईऐ अंदरि विसु निकोर ॥१६॥سپَے دُدھ پیِآایاَے اںدر وس نکور ۔۔۱۶۔۔

ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥aap kare kis aakheeaai aape bakhasanahaar ||आपि करे किसु आखीऐ आपे बखसणहारु ॥آپ کرے کس آکھیِاَے آپے بکھسݨهار ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮੈਲੁ ਉਤਰੈ ਤਾ ਸਚੁ ਬਣਿਆ ਸੀਗਾਰੁ ॥੧੭॥gur sabadhee mail utarai taa sach baniaa seegaar ||17||गुर सबदी मैलु उतरै ता सचु बणिआ सीगारु ॥१७॥گُر سبدیِ مَےل اُترَے تا سچ بݨآ سیِگار ۔۔۱۷۔۔