Ang 735 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੩੫)

ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੭soohee mahalaa chauthhaa ghar satvaaसूही महला ४ घरु ७سُوهیِ مهلا ۴ گھر ۷

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਤੇਰੇ ਕਵਨ ਕਵਨ ਗੁਣ ਕਹਿ ਕਹਿ ਗਾਵਾ ਤੂ ਸਾਹਿਬ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨਾ ॥tere kavan kavan gun keh keh gaavaa too saahib gunee nidhaanaa ||तेरे कवन कवन गुण कहि कहि गावा तू साहिब गुणी निधाना ॥تےرے کون کون گُݨ کهِ کهِ گاوا تُو ساهب گُݨیِ ندھانا ۔۔

ਤੁਮਰੀ ਮਹਿਮਾ ਬਰਨਿ ਨ ਸਾਕਉ ਤੂੰ ਠਾਕੁਰ ਊਚ ਭਗਵਾਨਾ ॥੧॥tumaree mahimaa baran na saakau too(n) Thaakur uooch bhagavaanaa ||1||तुमरी महिमा बरनि न साकउ तूँ ठाकुर ऊच भगवाना ॥१॥تُمریِ مهِما برن ن ساکا تُوں ٹھاکر اُوچ بھگوانا ۔۔۱۔۔

ਮੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਰ ਸੋਈ ॥mai har har naam dhar soiee ||मै हरि हरि नामु धर सोई ॥مَے هر هرِ نام دھر سوای ۔۔

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਾਖੁ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jiau bhaavai tiau raakh mere saahib mai tujh bin avar na koiee ||1|| rahaau ||जिउ भावै तिउ राखु मेरे साहिब मै तुझ बिनु अवरु न कोई ॥१॥ रहाउ ॥جِا بھاوَے تا راکھ مےرے ساهب مَے تُجھ بن اور ن کوای ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਮੈ ਤਾਣੁ ਦੀਬਾਣੁ ਤੂਹੈ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਮੈ ਤੁਧੁ ਆਗੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥mai taan dheebaan toohai mere suaamee mai tudh aagai aradhaas ||मै ताणु दीबाणु तूहै मेरे सुआमी मै तुधु आगै अरदासि ॥مَے تاݨ دیِباݨ تُوهَے مےرے سُآمیِ مَے تُدھ آگَے ارداس ۔۔

ਮੈ ਹੋਰੁ ਥਾਉ ਨਾਹੀ ਜਿਸੁ ਪਹਿ ਕਰਉ ਬੇਨੰਤੀ ਮੇਰਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਤੁਝ ਹੀ ਪਾਸਿ ॥੨॥mai hor thaau naahee jis peh karau bena(n)tee meraa dhukh sukh tujh hee paas ||2||मै होरु थाउ नाही जिसु पहि करउ बेनंती मेरा दुखु सुखु तुझ ही पासि ॥२॥مَے هور تھاا ناهیِ جس پهِ کرا بےنµتیِ مےرا دُکھ سُکھ تُجھ هیِ پاس ۔۔۲۔۔

ਵਿਚੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਿ ਕਾਸਟ ਅਗਨਿ ਧਰੀਜੈ ॥viche dharatee viche paanee vich kaasaT agan dhareejai ||विचे धरती विचे पाणी विचि कासट अगनि धरीजै ॥وِچے دھرتیِ وچے پاݨیِ وچ کاسٹ اگن دھریِجَے ۔۔

ਬਕਰੀ ਸਿੰਘੁ ਇਕਤੈ ਥਾਇ ਰਾਖੇ ਮਨ ਹਰਿ ਜਪਿ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਦੂਰਿ ਕੀਜੈ ॥੩॥bakaree si(n)gh ikatai thai raakhe man har jap bhram bhau dhoor keejai ||3||बकरी सिंघु इकतै थाइ राखे मन हरि जपि भ्रमु भउ दूरि कीजै ॥३॥بکریِ سںگھ اکتَے تھاا راکھے من هر جپِ بھرم بھا دُور کیِجَے ۔۔۳۔۔

ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖਹੁ ਸੰਤਹੁ ਹਰਿ ਨਿਮਾਣਿਆ ਮਾਣੁ ਦੇਵਾਏ ॥har kee vaddiaaiee dhekhahu sa(n)tahu har nimaaniaa maan dhevaae ||हरि की वडिआई देखहु संतहु हरि निमाणिआ माणु देवाए ॥هر کیِ وڈِآای دےکھهُ سںتهُ هرِ نماݨآ ماݨ دےوااے ۔۔

ਜਿਉ ਧਰਤੀ ਚਰਣ ਤਲੇ ਤੇ ਊਪਰਿ ਆਵੈ ਤਿਉ ਨਾਨਕ ਸਾਧ ਜਨਾ ਜਗਤੁ ਆਣਿ ਸਭੁ ਪੈਰੀ ਪਾਏ ॥੪॥੧॥੧੨॥jiau dharatee charan tale te uoopar aavai tiau naanak saadh janaa jagat aan sabh pairee paae ||4||1||12||जिउ धरती चरण तले ते ऊपरि आवै तिउ नानक साध जना जगतु आणि सभु पैरी पाए ॥४॥१॥१२॥جِا دھرتیِ چرݨ تلے تے اُوپر آوَے تا نانک سادھ جنا جگت آݨ سبھ پَےریِ پااے ۔۔۴۔۔۱۔۔۱۲۔۔

ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥soohee mahalaa chauthhaa ||सूही महला ४ ॥سُوهیِ مهلا ۴ ۔۔

ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਜਾਣਹਿ ਕਿਆ ਤੁਧੁ ਪਹਿ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈਐ ॥too(n) karataa sabh kichh aape jaaneh kiaa tudh peh aakh sunaieeaai ||तूँ करता सभु किछु आपे जाणहि किआ तुधु पहि आखि सुणाईऐ ॥تُوں کرتا سبھ کچھ آپے جاݨه کآ تُدھ پهِ آکھ سُݨاایاَے ۔۔

ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਤੁਧੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਜੇਹਾ ਕੋ ਕਰੇ ਤੇਹਾ ਕੋ ਪਾਈਐ ॥੧॥buraa bhalaa tudh sabh kichh soojhai jehaa ko kare tehaa ko paieeaai ||1||बुरा भला तुधु सभु किछु सूझै जेहा को करे तेहा को पाईऐ ॥१॥بُرا بھلا تُدھ سبھ کچھ سُوجھَے جےها کو کرے تےها کو پاایاَے ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਤੂੰ ਅੰਤਰ ਕੀ ਬਿਧਿ ਜਾਣਹਿ ॥mere saahib too(n) a(n)tar kee bidh jaaneh ||मेरे साहिब तूँ अंतर की बिधि जाणहि ॥مےرے ساهب تُوں اںتر کیِ بدھ جاݨه ۔۔

ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਤੁਧੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਬੁਲਾਵਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥buraa bhalaa tudh sabh kichh soojhai tudh bhaavai tivai bulaaveh ||1|| rahaau ||बुरा भला तुधु सभु किछु सूझै तुधु भावै तिवै बुलावहि ॥१॥ रहाउ ॥بُرا بھلا تُدھ سبھ کچھ سُوجھَے تُدھ بھاوَے توَے بُلاوه ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਸਭੁ ਮੋਹੁ ਮਾਇਆ ਸਰੀਰੁ ਹਰਿ ਕੀਆ ਵਿਚਿ ਦੇਹੀ ਮਾਨੁਖ ਭਗਤਿ ਕਰਾਈ ॥sabh moh maiaa sareer har keeaa vich dhehee maanukh bhagat karaiee ||सभु मोहु माइआ सरीरु हरि कीआ विचि देही मानुख भगति कराई ॥سبھ موهُ ماایا سریِر هر کیِآ وچِ دےهیِ مانکھ بھگت کراای ۔۔

ਇਕਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਸੁਖੁ ਦੇਵਹਿ ਇਕਿ ਮਨਮੁਖਿ ਧੰਧੁ ਪਿਟਾਈ ॥੨॥eikanaa satigur mel sukh dheveh ik manmukh dha(n)dh piTaiee ||2||इकना सतिगुरु मेलि सुखु देवहि इकि मनमुखि धंधु पिटाई ॥२॥ِاکنا ستگر مےل سُکھ دےوه اکِ منمکھ دھںدھ پٹاای ۔۔۲۔۔

ਸਭੁ ਕੋ ਤੇਰਾ ਤੂੰ ਸਭਨਾ ਕਾ ਮੇਰੇ ਕਰਤੇ ਤੁਧੁ ਸਭਨਾ ਸਿਰਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ॥sabh ko teraa too(n) sabhanaa kaa mere karate tudh sabhanaa sir likhiaa lekh ||सभु को तेरा तूँ सभना का मेरे करते तुधु सभना सिरि लिखिआ लेखु ॥سبھ کو تےرا تُوں سبھنا کا مےرے کرتے تُدھ سبھنا سر لکھِآ لےکھ ۔۔

ਜੇਹੀ ਤੂੰ ਨਦਰਿ ਕਰਹਿ ਤੇਹਾ ਕੋ ਹੋਵੈ ਬਿਨੁ ਨਦਰੀ ਨਾਹੀ ਕੋ ਭੇਖੁ ॥੩॥jehee too(n) nadhar kareh tehaa ko hovai bin nadharee naahee ko bhekh ||3||जेही तूँ नदरि करहि तेहा को होवै बिनु नदरी नाही को भेखु ॥३॥جےهیِ تُوں ندر کره تےها کو هووَے بن ندریِ ناهیِ کو بھےکھ ۔۔۳۔۔

ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੂੰਹੈ ਜਾਣਹਿ ਸਭ ਤੁਧਨੋ ਨਿਤ ਧਿਆਏ ॥teree vaddiaaiee too(n)hai jaaneh sabh tudhano nit dhiaae ||तेरी वडिआई तूँहै जाणहि सभ तुधनो नित धिआए ॥تےریِ وڈآای تُوںهَے جاݨه سبھ تُدھنو نت دھآاے ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸ ਨੋ ਤੂੰ ਮੇਲਹਿ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸੋ ਥਾਇ ਪਾਏ ॥੪॥੨॥੧੩॥jis no tudh bhaavai tis no too(n) meleh jan naanak so thai paae ||4||2||13||जिस नो तुधु भावै तिस नो तूँ मेलहि जन नानक सो थाइ पाए ॥४॥२॥१३॥جِس نو تُدھ بھاوَے تس نو تُوں مےله جن نانک سو تھاا پااے ۔۔۴۔۔۲۔۔۱۳۔۔

ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੪ ॥soohee mahalaa chauthhaa ||सूही महला ४ ॥سُوهیِ مهلا ۴ ۔۔

ਜਿਨ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਵਸਿਆ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਤਿਨ ਕੇ ਸਭਿ ਰੋਗ ਗਵਾਏ ॥jin kai a(n)tar vasiaa meraa har har tin ke sabh rog gavaae ||जिन कै अंतरि वसिआ मेरा हरि हरि तिन के सभि रोग गवाए ॥جٍن کَے اںتر وسآ مےرا هرِ هرِ تن کے سبھِ روگ گوااے ۔۔

ਤੇ ਮੁਕਤ ਭਏ ਜਿਨ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨ ਪਵਿਤੁ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਏ ॥੧॥te mukat bhe jin har naam dhiaaiaa tin pavit param padh paae ||1||ते मुकत भए जिन हरि नामु धिआइआ तिन पवितु परम पदु पाए ॥१॥تے مُکت بھاے جن هر نام دھآایا تن پوِت پرم پد پااے ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਰਾਮ ਹਰਿ ਜਨ ਆਰੋਗ ਭਏ ॥mere raam har jan aarog bhe ||मेरे राम हरि जन आरोग भए ॥مےرے رام هر جن آروگ بھاے ۔۔

ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਜਿਨਾ ਜਪਿਆ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਤਿਨ ਕੇ ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਗਏ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur bachanee jinaa japiaa meraa har har tin ke haumai rog ge ||1|| rahaau ||गुर बचनी जिना जपिआ मेरा हरि हरि तिन के हउमै रोग गए ॥१॥ रहाउ ॥گُر بچنیِ جنا جپآ مےرا هرِ هرِ تن کے هامَے روگ گاے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹਾਦੇਉ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਰੋਗੀ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਾਰ ਕਮਾਈ ॥brahamaa bisan mahaadheau trai gun rogee vich haumai kaar kamaiee ||ब्रहमा बिसनु महादेउ त्रै गुण रोगी विचि हउमै कार कमाई ॥برهما بسن مهادےا ترَے گُݨ روگیِ وچ هامَے کار کماای ۔۔

ਜਿਨਿ ਕੀਏ ਤਿਸਹਿ ਨ ਚੇਤਹਿ ਬਪੁੜੇ ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੨॥jin ke'ee tiseh na cheteh bapuRe har gurmukh sojhee paiee ||2||जिनि कीए तिसहि न चेतहि बपुड़े हरि गुरमुखि सोझी पाई ॥२॥جٍن کیِاے تسه ن چےته بپڑے هر گُرمکھ سوجھیِ پاای ۔۔۲۔۔

ਹਉਮੈ ਰੋਗਿ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਬਿਆਪਿਆ ਤਿਨ ਕਉ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ॥haumai rog sabh jagat biaapiaa tin kau janam maran dhukh bhaaree ||हउमै रोगि सभु जगतु बिआपिआ तिन कउ जनम मरण दुखु भारी ॥هامَے روگ سبھ جگت بآپآ تن کاُ جنم مرݨ دُکھ بھاریِ ۔۔