Ang 722 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੭੨੨)

ਮੇਰੈ ਕੰਤ ਨ ਭਾਵੈ ਚੋਲੜਾ ਪਿਆਰੇ ਕਿਉ ਧਨ ਸੇਜੈ ਜਾਏ ॥੧॥merai ka(n)t na bhaavai cholaRaa piaare kiau dhan sejai jaae ||1||मेरै कंत न भावै चोलड़ा पिआरे किउ धन सेजै जाए ॥१॥مےرَے کںت ن بھاوَے چولڑا پآرے کا دھن سےجَے جااے ۔۔۱۔۔

ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ਮਿਹਰਵਾਨਾ ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ॥ha(n)au kurabaanai jaau miharavaanaa ha(n)au kurabaanai jaau ||हंउ कुरबानै जाउ मिहरवाना हंउ कुरबानै जाउ ॥هںا کُربانَے جاا مهروانا هںا کُربانَے جاا ۔۔

ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ਤਿਨਾ ਕੈ ਲੈਨਿ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ॥ha(n)au kurabaanai jaau tinaa kai lain jo teraa naau ||हंउ कुरबानै जाउ तिना कै लैनि जो तेरा नाउ ॥هںا کُربانَے جاا تنا کَے لَےن جو تےرا ناا ۔۔

ਲੈਨਿ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ਤਿਨਾ ਕੈ ਹੰਉ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥lain jo teraa naau tinaa kai ha(n)au sadh kurabaanai jaau ||1|| rahaau ||लैनि जो तेरा नाउ तिना कै हंउ सद कुरबानै जाउ ॥१॥ रहाउ ॥لَےن جو تےرا ناا تنا کَے هںا سد کُربانَے جاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਾਇਆ ਰੰਙਣਿ ਜੇ ਥੀਐ ਪਿਆਰੇ ਪਾਈਐ ਨਾਉ ਮਜੀਠ ॥kaiaa ra(n)n(g)n je theeaai piaare paieeaai naau majeeTh ||काइआ रंङणि जे थीऐ पिआरे पाईऐ नाउ मजीठ ॥کااآ رںنگݨ جے تھیِاَے پآرے پاایاَے ناا مجیِٹھ ۔۔

ਰੰਙਣ ਵਾਲਾ ਜੇ ਰੰਙੈ ਸਾਹਿਬੁ ਐਸਾ ਰੰਗੁ ਨ ਡੀਠ ॥੨॥ra(n)n(g)n vaalaa je ra(n)n(g)ai saahib aaisaa ra(n)g na ddeeTh ||2||रंङण वाला जे रंङै साहिबु ऐसा रंगु न डीठ ॥२॥رںنگݨ والا جے رںنگَے ساهب اَےسا رںگ ن ڈیِٹھ ۔۔۲۔۔

ਜਿਨ ਕੇ ਚੋਲੇ ਰਤੜੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਤੁ ਤਿਨਾ ਕੈ ਪਾਸਿ ॥jin ke chole rataRe piaare ka(n)t tinaa kai paas ||जिन के चोले रतड़े पिआरे कंतु तिना कै पासि ॥جٍن کے چولے رتڑے پآرے کںت تنا کَے پاس ۔۔

ਧੂੜਿ ਤਿਨਾ ਕੀ ਜੇ ਮਿਲੈ ਜੀ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥੩॥dhooR tinaa kee je milai jee kahu naanak kee aradhaas ||3||धूड़ि तिना की जे मिलै जी कहु नानक की अरदासि ॥३॥دھُوڑ تنا کیِ جے ملَے جیِ کهُ نانک کیِ ارداس ۔۔۳۔۔

ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਆਪੇ ਰੰਗੇ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥aape saaje aape ra(n)ge aape nadhar karei ||आपे साजे आपे रंगे आपे नदरि करेइ ॥آپے ساجے آپے رںگے آپے ندر کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਾਮਣਿ ਕੰਤੈ ਭਾਵੈ ਆਪੇ ਹੀ ਰਾਵੇਇ ॥੪॥੧॥੩॥naanak kaaman ka(n)tai bhaavai aape hee raavei ||4||1||3||नानक कामणि कंतै भावै आपे ही रावेइ ॥४॥१॥३॥نانک کامݨ کںتَے بھاوَے آپے هیِ راوےا ۔۔۴۔۔۱۔۔۳۔۔

ਤਿਲੰਗ ਮਃ ੧ ॥tila(n)g mahalaa pehilaa ||तिलंग म: १ ॥تِلµگ مÚ ۱ ۔۔

ਇਆਨੜੀਏ ਮਾਨੜਾ ਕਾਇ ਕਰੇਹਿ ॥eiaanaRe'e maanaRaa kai kareh ||इआनड़ीए मानड़ा काइ करेहि ॥ایانڑیِاے مانڑا کاا کرےه ۔۔

ਆਪਨੜੈ ਘਰਿ ਹਰਿ ਰੰਗੋ ਕੀ ਨ ਮਾਣੇਹਿ ॥aapanaRai ghar har ra(n)go kee na maaneh ||आपनड़ै घरि हरि रंगो की न माणेहि ॥آپنڑَے گھر هرِ رںگو کیِ ن ماݨےه ۔۔

ਸਹੁ ਨੇੜੈ ਧਨ ਕੰਮਲੀਏ ਬਾਹਰੁ ਕਿਆ ਢੂਢੇਹਿ ॥sahu neRai dhan ka(n)male'ee baahar kiaa ddooddeh ||सहु नेड़ै धन कंमलीए बाहरु किआ ढूढेहि ॥سهُ نےڑَے دھن کںملیِاے باهر کآ ڈھُوڈھےه ۔۔

ਭੈ ਕੀਆ ਦੇਹਿ ਸਲਾਈਆ ਨੈਣੀ ਭਾਵ ਕਾ ਕਰਿ ਸੀਗਾਰੋ ॥bhai keeaa dheh salaieeaa nainee bhaav kaa kar seegaaro ||भै कीआ देहि सलाईआ नैणी भाव का करि सीगारो ॥بھَے کیِآ دےه سلاایآ نَےݨیِ بھاو کا کر سیِگارو ۔۔

ਤਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਜਾਣੀਐ ਲਾਗੀ ਜਾ ਸਹੁ ਧਰੇ ਪਿਆਰੋ ॥੧॥taa sohaagan jaaneeaai laagee jaa sahu dhare piaaro ||1||ता सोहागणि जाणीऐ लागी जा सहु धरे पिआरो ॥१॥تا سوهاگݨ جاݨیِاَے لاگیِ جا سهُ دھرے پآرو ۔۔۱۔۔

ਇਆਣੀ ਬਾਲੀ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜਾ ਧਨ ਕੰਤ ਨ ਭਾਵੈ ॥eiaanee baalee kiaa kare jaa dhan ka(n)t na bhaavai ||इआणी बाली किआ करे जा धन कंत न भावै ॥ایاݨیِ بالیِ کآ کرے جا دھن کںت ن بھاوَے ۔۔

ਕਰਣ ਪਲਾਹ ਕਰੇ ਬਹੁਤੇਰੇ ਸਾ ਧਨ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਵੈ ॥karan palaeh kare bahutere saa dhan mahal na paavai ||करण पलाह करे बहुतेरे सा धन महलु न पावै ॥کرݨ پلاه کرے بهُتےرے سا دھن مهل ن پاوَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੁ ਪਾਈਐ ਨਾਹੀ ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਧਾਵੈ ॥vin karamaa kichh paieeaai naahee je bahuteraa dhaavai ||विणु करमा किछु पाईऐ नाही जे बहुतेरा धावै ॥وِݨ کرما کچھ پاایاَے ناهیِ جے بهُتےرا دھاوَے ۔۔

ਲਬ ਲੋਭ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀ ਮਾਤੀ ਮਾਇਆ ਮਾਹਿ ਸਮਾਣੀ ॥lab lobh aha(n)kaar kee maatee maiaa maeh samaanee ||लब लोभ अहंकार की माती माइआ माहि समाणी ॥لب لوبھ اهںکار کیِ ماتیِ مااآ ماه سماݨیِ ۔۔

ਇਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ਨਾਹੀ ਭਈ ਕਾਮਣਿ ਇਆਣੀ ॥੨॥einee baatee sahu paieeaai naahee bhiee kaaman iaanee ||2||इनी बाती सहु पाईऐ नाही भई कामणि इआणी ॥२॥ِانیِ باتیِ سهُ پاایاَے ناهیِ بھای کامݨ ایاݨیِ ۔۔۲۔۔

ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਸੋਹਾਗਣੀ ਵਾਹੈ ਕਿਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ॥jai puchhahu sohaaganee vaahai kinee baatee sahu paieeaai ||जाइ पुछहु सोहागणी वाहै किनी बाती सहु पाईऐ ॥جاا پُچھهُ سوهاگݨیِ واهَے کنیِ باتیِ سهُ پاایاَے ۔۔

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰੇ ਸੋ ਭਲਾ ਕਰਿ ਮਾਨੀਐ ਹਿਕਮਤਿ ਹੁਕਮੁ ਚੁਕਾਈਐ ॥jo kichh kare so bhalaa kar maaneeaai hikamat hukam chukaieeaai ||जो किछु करे सो भला करि मानीऐ हिकमति हुकमु चुकाईऐ ॥جو کچھ کرے سو بھلا کر مانیِاَے هکمت هُکم چُکاایاَے ۔۔

ਜਾ ਕੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਤਉ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਈਐ ॥jaa kai prem padhaarath paieeaai tau charanee chit laieeaai ||जा कै प्रेमि पदारथु पाईऐ तउ चरणी चितु लाईऐ ॥جا کَے پرےم پدارتھ پاایاَے تا چرݨیِ چت لاایاَے ۔۔

ਸਹੁ ਕਹੈ ਸੋ ਕੀਜੈ ਤਨੁ ਮਨੋ ਦੀਜੈ ਐਸਾ ਪਰਮਲੁ ਲਾਈਐ ॥sahu kahai so keejai tan mano dheejai aaisaa paramal laieeaai ||सहु कहै सो कीजै तनु मनो दीजै ऐसा परमलु लाईऐ ॥سهُ کهَے سو کیِجَے تن منو دیِجَے اَےسا پرمل لاایاَے ۔۔

ਏਵ ਕਹਹਿ ਸੋਹਾਗਣੀ ਭੈਣੇ ਇਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ॥੩॥ev kaheh sohaaganee bhaine inee baatee sahu paieeaai ||3||एव कहहि सोहागणी भैणे इनी बाती सहु पाईऐ ॥३॥اےو کههِ سوهاگݨیِ بھَےݨے انیِ باتیِ سهُ پاایاَے ۔۔۳۔۔

ਆਪੁ ਗਵਾਈਐ ਤਾ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ਅਉਰੁ ਕੈਸੀ ਚਤੁਰਾਈ ॥aap gavaieeaai taa sahu paieeaai aaur kaisee chaturaiee ||आपु गवाईऐ ता सहु पाईऐ अउरु कैसी चतुराई ॥آپ گواایاَے تا سهُ پاایاَے اار کَےسیِ چتراای ۔۔

ਸਹੁ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਸੋ ਦਿਨੁ ਲੇਖੈ ਕਾਮਣਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਾਈ ॥sahu nadhar kar dhekhai so dhin lekhai kaaman nau nidh paiee ||सहु नदरि करि देखै सो दिनु लेखै कामणि नउ निधि पाई ॥سهُ ندر کر دےکھَے سو دن لےکھَے کامݨ نا ندھِ پاای ۔۔

ਆਪਣੇ ਕੰਤ ਪਿਆਰੀ ਸਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਨਾਨਕ ਸਾ ਸਭਰਾਈ ॥aapane ka(n)t piaaree saa sohaagan naanak saa sabharaiee ||आपणे कंत पिआरी सा सोहागणि नानक सा सभराई ॥آپݨے کںت پآریِ سا سوهاگݨ نانک سا سبھراای ۔۔

ਐਸੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਸਹਜ ਕੀ ਮਾਤੀ ਅਹਿਨਿਸਿ ਭਾਇ ਸਮਾਣੀ ॥aaisai ra(n)g raatee sahaj kee maatee ahinis bhai samaanee ||ऐसै रंगि राती सहज की माती अहिनिसि भाइ समाणी ॥اَےسَے رںگ راتیِ سهج کیِ ماتیِ اهٍنس بھاا سماݨیِ ۔۔

ਸੁੰਦਰਿ ਸਾਇ ਸਰੂਪ ਬਿਚਖਣਿ ਕਹੀਐ ਸਾ ਸਿਆਣੀ ॥੪॥੨॥੪॥su(n)dhar sai saroop bichakhan kaheeaai saa siaanee ||4||2||4||सुँदरि साइ सरूप बिचखणि कहीऐ सा सिआणी ॥४॥२॥४॥سُںدر ساا سرُوپ بچکھݨ کهیِاَے سا سآݨیِ ۔۔۴۔۔۲۔۔۴۔۔

ਤਿਲੰਗ ਮਹਲਾ ੧ ॥tila(n)g mahalaa pehilaa ||तिलंग महला १ ॥تِلµگ مهلا ۱ ۔۔

ਜੈਸੀ ਮੈ ਆਵੈ ਖਸਮ ਕੀ ਬਾਣੀ ਤੈਸੜਾ ਕਰੀ ਗਿਆਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥jaisee mai aavai khasam kee baanee taisaRaa karee giaan ve laalo ||जैसी मै आवै खसम की बाणी तैसड़ा करी गिआनु वे लालो ॥جَےسیِ مَے آوَے کھسم کیِ باݨیِ تَےسڑا کریِ گآن وے لالو ۔۔

ਪਾਪ ਕੀ ਜੰਞ ਲੈ ਕਾਬਲਹੁ ਧਾਇਆ ਜੋਰੀ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥paap kee ja(n)n(j) lai kaabalahu dhaiaa joree ma(n)gai dhaan ve laalo ||पाप की जंञ लै काबलहु धाइआ जोरी मंगै दानु वे लालो ॥پاپ کیِ جںنج لَے کابلهُ دھااآ جوریِ مںگَے دان وے لالو ۔۔

ਸਰਮੁ ਧਰਮੁ ਦੁਇ ਛਪਿ ਖਲੋਏ ਕੂੜੁ ਫਿਰੈ ਪਰਧਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥saram dharam dhui chhap khaloe kooR firai paradhaan ve laalo ||सरमु धरमु दुइ छपि खलोए कूड़ु फिरै परधानु वे लालो ॥سرم دھرم دُا چھپ کھلواے کُوڑ پھرَے پردھان وے لالو ۔۔

ਕਾਜੀਆ ਬਾਮਣਾ ਕੀ ਗਲ ਥਕੀ ਅਗਦੁ ਪੜੈ ਸੈਤਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥kaajeeaa baamanaa kee gal thakee agadh paRai saitaan ve laalo ||काजीआ बामणा की गल थकी अगदु पड़ै सैतानु वे लालो ॥کاجیِآ بامݨا کیِ گل تھکیِ اگد پڑَے سَےتان وے لالو ۔۔

ਮੁਸਲਮਾਨੀਆ ਪੜਹਿ ਕਤੇਬਾ ਕਸਟ ਮਹਿ ਕਰਹਿ ਖੁਦਾਇ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥musalamaaneeaa paReh katebaa kasaT meh kareh khudhai ve laalo ||मुसलमानीआ पड़हि कतेबा कसट महि करहि खुदाइ वे लालो ॥مُسلمانیِآ پڑه کتےبا کسٹ مهِ کره کھُداا وے لالو ۔۔

ਜਾਤਿ ਸਨਾਤੀ ਹੋਰਿ ਹਿਦਵਾਣੀਆ ਏਹਿ ਭੀ ਲੇਖੈ ਲਾਇ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥jaat sanaatee hor hidhavaaneeaa eh bhee lekhai lai ve laalo ||जाति सनाती होरि हिदवाणीआ एहि भी लेखै लाइ वे लालो ॥جات سناتیِ هور هدواݨیِآ اےه بھیِ لےکھَے لاا وے لالو ۔۔