Ang 662 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੬੨)

ਜਿਨਿ ਮਨੁ ਰਾਖਿਆ ਅਗਨੀ ਪਾਇ ॥jin man raakhiaa aganee pai ||जिनि मनु राखिआ अगनी पाइ ॥جٍن من راکھآ اگنیِ پاا ۔۔

ਵਾਜੈ ਪਵਣੁ ਆਖੈ ਸਭ ਜਾਇ ॥੨॥vaajai pavan aakhai sabh jai ||2||वाजै पवणु आखै सभ जाइ ॥२॥واجَے پوݨ آکھَے سبھ جاا ۔۔۲۔۔

ਜੇਤਾ ਮੋਹੁ ਪਰੀਤਿ ਸੁਆਦ ॥jetaa moh pareet suaadh ||जेता मोहु परीति सुआद ॥جےتا موهُ پریِت سُآد ۔۔

ਸਭਾ ਕਾਲਖ ਦਾਗਾ ਦਾਗ ॥sabhaa kaalakh dhaagaa dhaag ||सभा कालख दागा दाग ॥سبھا کالکھ داگا داگ ۔۔

ਦਾਗ ਦੋਸ ਮੁਹਿ ਚਲਿਆ ਲਾਇ ॥dhaag dhos muh chaliaa lai ||दाग दोस मुहि चलिआ लाइ ॥داگ دوس مُه چلآ لاا ۔۔

ਦਰਗਹ ਬੈਸਣ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥੩॥dharageh baisan naahee jai ||3||दरगह बैसण नाही जाइ ॥३॥درگه بَےسݨ ناهیِ جاا ۔۔۳۔۔

ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਆਖਣੁ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ॥karam milai aakhan teraa naau ||करमि मिलै आखणु तेरा नाउ ॥کرم ملَے آکھݨ تےرا ناا ۔۔

ਜਿਤੁ ਲਗਿ ਤਰਣਾ ਹੋਰੁ ਨਹੀ ਥਾਉ ॥jit lag taranaa hor nahee thaau ||जितु लगि तरणा होरु नही थाउ ॥جِت لگ ترݨا هور نهیِ تھاا ۔۔

ਜੇ ਕੋ ਡੂਬੈ ਫਿਰਿ ਹੋਵੈ ਸਾਰ ॥je ko ddoobai fir hovai saar ||जे को डूबै फिरि होवै सार ॥جے کو ڈُوبَے پھر هووَے سار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਦਾਤਾਰ ॥੪॥੩॥੫॥naanak saachaa sarab dhaataar ||4||3||5||नानक साचा सरब दातार ॥४॥३॥५॥نانک ساچا سرب داتار ۔۔۴۔۔۳۔۔۵۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥dhanaasaree mahalaa pehilaa ||धनासरी महला १ ॥دھناسریِ مهلا ۱ ۔۔

ਚੋਰੁ ਸਲਾਹੇ ਚੀਤੁ ਨ ਭੀਜੈ ॥chor salaahe cheet na bheejai ||चोरु सलाहे चीतु न भीजै ॥چور سلاهے چیِت ن بھیِجَے ۔۔

ਜੇ ਬਦੀ ਕਰੇ ਤਾ ਤਸੂ ਨ ਛੀਜੈ ॥je badhee kare taa tasoo na chheejai ||जे बदी करे ता तसू न छीजै ॥جے بدیِ کرے تا تسُو ن چھیِجَے ۔۔

ਚੋਰ ਕੀ ਹਾਮਾ ਭਰੇ ਨ ਕੋਇ ॥chor kee haamaa bhare na koi ||चोर की हामा भरे न कोइ ॥چور کیِ هاما بھرے ن کوا ۔۔

ਚੋਰੁ ਕੀਆ ਚੰਗਾ ਕਿਉ ਹੋਇ ॥੧॥chor keeaa cha(n)gaa kiau hoi ||1||चोरु कीआ चंगा किउ होइ ॥१॥چور کیِآ چںگا کا هوا ۔۔۱۔۔

ਸੁਣਿ ਮਨ ਅੰਧੇ ਕੁਤੇ ਕੂੜਿਆਰ ॥sun man a(n)dhe kute kooRiaar ||सुणि मन अंधे कुते कूड़िआर ॥سُݨ من اںدھے کُتے کُوڑآر ۔۔

ਬਿਨੁ ਬੋਲੇ ਬੂਝੀਐ ਸਚਿਆਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥bin bole boojheeaai sachiaar ||1|| rahaau ||बिनु बोले बूझीऐ सचिआर ॥१॥ रहाउ ॥بٍن بولے بُوجھیِاَے سچآر ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਚੋਰੁ ਸੁਆਲਿਉ ਚੋਰੁ ਸਿਆਣਾ ॥chor suaaliau chor siaanaa ||चोरु सुआलिउ चोरु सिआणा ॥چور سُآلا چور سآݨا ۔۔

ਖੋਟੇ ਕਾ ਮੁਲੁ ਏਕੁ ਦੁਗਾਣਾ ॥khoTe kaa mul ek dhugaanaa ||खोटे का मुलु एकु दुगाणा ॥کھوٹے کا مُل اےک دُگاݨا ۔۔

ਜੇ ਸਾਥਿ ਰਖੀਐ ਦੀਜੈ ਰਲਾਇ ॥je saath rakheeaai dheejai ralai ||जे साथि रखीऐ दीजै रलाइ ॥جے ساتھ رکھیِاَے دیِجَے رلاا ۔۔

ਜਾ ਪਰਖੀਐ ਖੋਟਾ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥੨॥jaa parakheeaai khoTaa hoi jai ||2||जा परखीऐ खोटा होइ जाइ ॥२॥جا پرکھیِاَے کھوٹا هوا جاا ۔۔۲۔۔

ਜੈਸਾ ਕਰੇ ਸੁ ਤੈਸਾ ਪਾਵੈ ॥jaisaa kare su taisaa paavai ||जैसा करे सु तैसा पावै ॥جَےسا کرے سُ تَےسا پاوَے ۔۔

ਆਪਿ ਬੀਜਿ ਆਪੇ ਹੀ ਖਾਵੈ ॥aap beej aape hee khaavai ||आपि बीजि आपे ही खावै ॥آپ بیِج آپے هیِ کھاوَے ۔۔

ਜੇ ਵਡਿਆਈਆ ਆਪੇ ਖਾਇ ॥je vaddiaaieeaa aape khai ||जे वडिआईआ आपे खाइ ॥جے وڈآایآ آپے کھاا ۔۔

ਜੇਹੀ ਸੁਰਤਿ ਤੇਹੈ ਰਾਹਿ ਜਾਇ ॥੩॥jehee surat tehai raeh jai ||3||जेही सुरति तेहै राहि जाइ ॥३॥جےهیِ سُرت تےهَے راه جاا ۔۔۳۔۔

ਜੇ ਸਉ ਕੂੜੀਆ ਕੂੜੁ ਕਬਾੜੁ ॥je sau kooReeaa kooR kabaaR ||जे सउ कूड़ीआ कूड़ु कबाड़ु ॥جے سا کُوڑیِآ کُوڑ کباڑ ۔۔

ਭਾਵੈ ਸਭੁ ਆਖਉ ਸੰਸਾਰੁ ॥bhaavai sabh aakhau sa(n)saar ||भावै सभु आखउ संसारु ॥بھاوَے سبھ آکھا سںسار ۔۔

ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਅਧੀ ਪਰਵਾਣੁ ॥tudh bhaavai adhee paravaan ||तुधु भावै अधी परवाणु ॥تُدھ بھاوَے ادھیِ پرواݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਾਣੈ ਜਾਣੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥੪॥੪॥੬॥naanak jaanai jaan sujaan ||4||4||6||नानक जाणै जाणु सुजाणु ॥४॥४॥६॥نانک جاݨَے جاݨ سُجاݨ ۔۔۴۔۔۴۔۔۶۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥dhanaasaree mahalaa pehilaa ||धनासरी महला १ ॥دھناسریِ مهلا ۱ ۔۔

ਕਾਇਆ ਕਾਗਦੁ ਮਨੁ ਪਰਵਾਣਾ ॥kaiaa kaagadh man paravaanaa ||काइआ कागदु मनु परवाणा ॥کااآ کاگد من پرواݨا ۔۔

ਸਿਰ ਕੇ ਲੇਖ ਨ ਪੜੈ ਇਆਣਾ ॥sir ke lekh na paRai iaanaa ||सिर के लेख न पड़ै इआणा ॥سِر کے لےکھ ن پڑَے اآݨا ۔۔

ਦਰਗਹ ਘੜੀਅਹਿ ਤੀਨੇ ਲੇਖ ॥dharageh ghaRe'eh teene lekh ||दरगह घड़ीअहि तीने लेख ॥درگه گھڑیِاه تیٍنے لےکھ ۔۔

ਖੋਟਾ ਕਾਮਿ ਨ ਆਵੈ ਵੇਖੁ ॥੧॥khoTaa kaam na aavai vekh ||1||खोटा कामि न आवै वेखु ॥१॥کھوٹا کام ن آوَے وےکھ ۔۔۱۔۔

ਨਾਨਕ ਜੇ ਵਿਚਿ ਰੁਪਾ ਹੋਇ ॥naanak je vich rupaa hoi ||नानक जे विचि रुपा होइ ॥نانک جے وچ رُپا هوا ۔۔

ਖਰਾ ਖਰਾ ਆਖੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥kharaa kharaa aakhai sabh koi ||1|| rahaau ||खरा खरा आखै सभु कोइ ॥१॥ रहाउ ॥کھرا کھرا آکھَے سبھ کوا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕਾਦੀ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਮਲੁ ਖਾਇ ॥kaadhee kooR bol mal khai ||कादी कूड़ु बोलि मलु खाइ ॥کادیِ کُوڑ بول مل کھاا ۔۔

ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਨਾਵੈ ਜੀਆ ਘਾਇ ॥braahaman naavai jeeaa ghai ||ब्राहमणु नावै जीआ घाइ ॥براهمݨ ناوَے جیِآ گھاا ۔۔

ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਨ ਜਾਣੈ ਅੰਧੁ ॥jogee jugat na jaanai a(n)dh ||जोगी जुगति न जाणै अंधु ॥جوگیِ جُگت ن جاݨَے اںدھ ۔۔

ਤੀਨੇ ਓਜਾੜੇ ਕਾ ਬੰਧੁ ॥੨॥teene ojaaRe kaa ba(n)dh ||2||तीने ओजाड़े का बंधु ॥२॥تیٍنے اوجاڑے کا بںدھ ۔۔۲۔۔

ਸੋ ਜੋਗੀ ਜੋ ਜੁਗਤਿ ਪਛਾਣੈ ॥so jogee jo jugat pachhaanai ||सो जोगी जो जुगति पछाणै ॥سو جوگیِ جو جُگت پچھاݨَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ॥gur parasaadhee eko jaanai ||गुर परसादी एको जाणै ॥گُر پرسادیِ اےکو جاݨَے ۔۔

ਕਾਜੀ ਸੋ ਜੋ ਉਲਟੀ ਕਰੈ ॥kaajee so jo ulaTee karai ||काजी सो जो उलटी करै ॥کاجیِ سو جو اُلٹیِ کرَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ॥gur parasaadhee jeevat marai ||गुर परसादी जीवतु मरै ॥گُر پرسادیِ جیِوت مرَے ۔۔

ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੈ ॥so braahaman jo braham beechaarai ||सो ब्राहमणु जो ब्रहमु बीचारै ॥سو براهمݨ جو برهم بیِچارَے ۔۔

ਆਪਿ ਤਰੈ ਸਗਲੇ ਕੁਲ ਤਾਰੈ ॥੩॥aap tarai sagale kul taarai ||3||आपि तरै सगले कुल तारै ॥३॥آپ ترَے سگلے کُل تارَے ۔۔۳۔۔

ਦਾਨਸਬੰਦੁ ਸੋਈ ਦਿਲਿ ਧੋਵੈ ॥dhaanasaba(n)dh soiee dhil dhovai ||दानसबंदु सोई दिलि धोवै ॥دانسبںد سوای دل دھووَے ۔۔

ਮੁਸਲਮਾਣੁ ਸੋਈ ਮਲੁ ਖੋਵੈ ॥musalamaan soiee mal khovai ||मुसलमाणु सोई मलु खोवै ॥مُسلماݨ سوای مل کھووَے ۔۔

ਪੜਿਆ ਬੂਝੈ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ॥paRiaa boojhai so paravaan ||पड़िआ बूझै सो परवाणु ॥پڑآ بُوجھَے سو پرواݨ ۔۔

ਜਿਸੁ ਸਿਰਿ ਦਰਗਹ ਕਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੪॥੫॥੭॥jis sir dharageh kaa neesaan ||4||5||7||जिसु सिरि दरगह का नीसाणु ॥४॥५॥७॥جِس سر درگه کا نیِساݨ ۔۔۴۔۔۵۔۔۷۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੩dhanaasaree mahalaa pehilaa ghar teejaaधनासरी महला १ घरु ३دھناسریِ مهلا ۱ گھر ۳

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਕਾਲੁ ਨਾਹੀ ਜੋਗੁ ਨਾਹੀ ਨਾਹੀ ਸਤ ਕਾ ਢਬੁ ॥kaal naahee jog naahee naahee sat kaa ddab ||कालु नाही जोगु नाही नाही सत का ढबु ॥کال ناهیِ جوگ ناهیِ ناهیِ ست کا ڈھب ۔۔

ਥਾਨਸਟ ਜਗ ਭਰਿਸਟ ਹੋਏ ਡੂਬਤਾ ਇਵ ਜਗੁ ॥੧॥thaanasaT jag bharisaT hoe ddoobataa iv jag ||1||थानसट जग भरिसट होए डूबता इव जगु ॥१॥تھانسٹ جگ بھرسٹ هواے ڈُوبتا او جگ ۔۔۱۔۔

ਕਲ ਮਹਿ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਾਰੁ ॥kal meh raam naam saar ||कल महि राम नामु सारु ॥کل مهِ رام نام سار ۔۔

ਅਖੀ ਤ ਮੀਟਹਿ ਨਾਕ ਪਕੜਹਿ ਠਗਣ ਕਉ ਸੰਸਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥akhee ta meeTeh naak pakaReh Thagan kau sa(n)saar ||1|| rahaau ||अखी त मीटहि नाक पकड़हि ठगण कउ संसारु ॥१॥ रहाउ ॥اکھیِ ت میِٹه ناک پکڑه ٹھگݨ کا سںسار ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਂਟ ਸੇਤੀ ਨਾਕੁ ਪਕੜਹਿ ਸੂਝਤੇ ਤਿਨਿ ਲੋਅ ॥aa(n)T setee naak pakaReh soojhate tin loa ||आँट सेती नाकु पकड़हि सूझते तिनि लोअ ॥آںٹ سےتیِ ناک پکڑه سُوجھتے تن لوا ۔۔