Ang 661 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੬੧)

ਜਬ ਲਗੁ ਦੁਨੀਆ ਰਹੀਐ ਨਾਨਕ ਕਿਛੁ ਸੁਣੀਐ ਕਿਛੁ ਕਹੀਐ ॥jab lag dhuneeaa raheeaai naanak kichh suneeaai kichh kaheeaai ||जब लगु दुनीआ रहीऐ नानक किछु सुणीऐ किछु कहीऐ ॥جب لگ دُنیِآ رهیِاَے نانک کچھ سُݨیِاَے کچھ کهیِاَے ۔۔

ਭਾਲਿ ਰਹੇ ਹਮ ਰਹਣੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜੀਵਤਿਆ ਮਰਿ ਰਹੀਐ ॥੫॥੨॥bhaal rahe ham rahan na paiaa jeevatiaa mar raheeaai ||5||2||भालि रहे हम रहणु न पाइआ जीवतिआ मरि रहीऐ ॥५॥२॥بھال رهے هم رهݨ ن پاایا جیِوتآ مر رهیِاَے ۔۔۵۔۔۲۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ਦੂਜਾdhanaasaree mahalaa pehilaa ghar dhoojaaधनासरी महला १ घरु दूजाدھناسریِ مهلا ۱ گھر دُوجا

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਕਿਉ ਸਿਮਰੀ ਸਿਵਰਿਆ ਨਹੀ ਜਾਇ ॥kiau simaree sivariaa nahee jai ||किउ सिमरी सिवरिआ नही जाइ ॥کِا سمریِ سورآ نهیِ جاا ۔۔

ਤਪੈ ਹਿਆਉ ਜੀਅੜਾ ਬਿਲਲਾਇ ॥tapai hiaau jeeaRaa bilalai ||तपै हिआउ जीअड़ा बिललाइ ॥تپَے هآا جیِاڑا بللاا ۔۔

ਸਿਰਜਿ ਸਵਾਰੇ ਸਾਚਾ ਸੋਇ ॥siraj savaare saachaa soi ||सिरजि सवारे साचा सोइ ॥سِرج سوارے ساچا سوا ۔۔

ਤਿਸੁ ਵਿਸਰਿਐ ਚੰਗਾ ਕਿਉ ਹੋਇ ॥੧॥tis visariaai cha(n)gaa kiau hoi ||1||तिसु विसरिऐ चंगा किउ होइ ॥१॥تِس وسراَے چںگا کا هوا ۔۔۱۔۔

ਹਿਕਮਤਿ ਹੁਕਮਿ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥hikamat hukam na paiaa jai ||हिकमति हुकमि न पाइआ जाइ ॥هِکمت هُکم ن پاایا جاا ۔۔

ਕਿਉ ਕਰਿ ਸਾਚਿ ਮਿਲਉ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥kiau kar saach milau meree mai ||1|| rahaau ||किउ करि साचि मिलउ मेरी माइ ॥१॥ रहाउ ॥کِا کر ساچ ملا مےریِ ماا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਵਖਰੁ ਨਾਮੁ ਦੇਖਣ ਕੋਈ ਜਾਇ ॥vakhar naam dhekhan koiee jai ||वखरु नामु देखण कोई जाइ ॥وکھر نام دےکھݨ کوای جاا ۔۔

ਨਾ ਕੋ ਚਾਖੈ ਨਾ ਕੋ ਖਾਇ ॥naa ko chaakhai naa ko khai ||ना को चाखै ना को खाइ ॥نا کو چاکھَے نا کو کھاا ۔۔

ਲੋਕਿ ਪਤੀਣੈ ਨਾ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥lok pateenai naa pat hoi ||लोकि पतीणै ना पति होइ ॥لوک پتیِݨَے نا پت هوا ۔۔

ਤਾ ਪਤਿ ਰਹੈ ਰਾਖੈ ਜਾ ਸੋਇ ॥੨॥taa pat rahai raakhai jaa soi ||2||ता पति रहै राखै जा सोइ ॥२॥تا پت رهَے راکھَے جا سوا ۔۔۲۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥jeh dhekhaa teh rahiaa samai ||जह देखा तह रहिआ समाइ ॥جه دےکھا ته رهِآ سماا ۔۔

ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥tudh bin dhoojee naahee jai ||तुधु बिनु दूजी नाही जाइ ॥تُدھ بن دُوجیِ ناهیِ جاا ۔۔

ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਕੀਤੈ ਕਿਆ ਹੋਇ ॥je ko kare keetai kiaa hoi ||जे को करे कीतै किआ होइ ॥جے کو کرے کیِتَے کآ هوا ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਬਖਸੇ ਸਾਚਾ ਸੋਇ ॥੩॥jis no bakhase saachaa soi ||3||जिस नो बखसे साचा सोइ ॥३॥جِس نو بکھسے ساچا سوا ۔۔۳۔۔

ਹੁਣਿ ਉਠਿ ਚਲਣਾ ਮੁਹਤਿ ਕਿ ਤਾਲਿ ॥hun uTh chalanaa muhat k taal ||हुणि उठि चलणा मुहति कि तालि ॥هُݨ اُٹھ چلݨا مُهت ک تال ۔۔

ਕਿਆ ਮੁਹੁ ਦੇਸਾ ਗੁਣ ਨਹੀ ਨਾਲਿ ॥kiaa muh dhesaa gun nahee naal ||किआ मुहु देसा गुण नही नालि ॥کِآ مُهُ دےسا گُݨ نهیِ نال ۔۔

ਜੈਸੀ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤੈਸਾ ਹੋਇ ॥jaisee nadhar kare taisaa hoi ||जैसी नदरि करे तैसा होइ ॥جَےسیِ ندر کرے تَےسا هوا ۔۔

ਵਿਣੁ ਨਦਰੀ ਨਾਨਕ ਨਹੀ ਕੋਇ ॥੪॥੧॥੩॥vin nadharee naanak nahee koi ||4||1||3||विणु नदरी नानक नही कोइ ॥४॥१॥३॥وِݨ ندریِ نانک نهیِ کوا ۔۔۴۔۔۱۔۔۳۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥dhanaasaree mahalaa pehilaa ||धनासरी महला १ ॥دھناسریِ مهلا ۱ ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਇ ॥nadhar kare taa simariaa jai ||नदरि करे ता सिमरिआ जाइ ॥ندر کرے تا سمرآ جاا ۔۔

ਆਤਮਾ ਦ੍ਰਵੈ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥aatamaa dhravai rahai liv lai ||आतमा द्रवै रहै लिव लाइ ॥آتما دروَے رهَے لو لاا ۔۔

ਆਤਮਾ ਪਰਾਤਮਾ ਏਕੋ ਕਰੈ ॥aatamaa paraatamaa eko karai ||आतमा परातमा एको करै ॥آتما پراتما اےکو کرَے ۔۔

ਅੰਤਰ ਕੀ ਦੁਬਿਧਾ ਅੰਤਰਿ ਮਰੈ ॥੧॥a(n)tar kee dhubidhaa a(n)tar marai ||1||अंतर की दुबिधा अंतरि मरै ॥१॥اںتر کیِ دُبدھا اںتر مرَے ۔۔۱۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥gur parasaadhee paiaa jai ||गुर परसादी पाइआ जाइ ॥گُر پرسادیِ پااآ جاا ۔۔

ਹਰਿ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਗੈ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥har siau chit laagai fir kaal na khai ||1|| rahaau ||हरि सिउ चितु लागै फिरि कालु न खाइ ॥१॥ रहाउ ॥هر سا چت لاگَے پھرِ کال ن کھاِا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਚਿ ਸਿਮਰਿਐ ਹੋਵੈ ਪਰਗਾਸੁ ॥sach simariaai hovai paragaas ||सचि सिमरिऐ होवै परगासु ॥سچ سمراَے هووَے پرگاس ۔۔

ਤਾ ਤੇ ਬਿਖਿਆ ਮਹਿ ਰਹੈ ਉਦਾਸੁ ॥taa te bikhiaa meh rahai udhaas ||ता ते बिखिआ महि रहै उदासु ॥تا تے بکھآ مهِ رهَے اُداس ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਐਸੀ ਵਡਿਆਈ ॥satigur kee aaisee vaddiaaiee ||सतिगुर की ऐसी वडिआई ॥ستگر کیِ اَےسیِ وڈِآای ۔۔

ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਵਿਚੇ ਗਤਿ ਪਾਈ ॥੨॥putr kalatr viche gat paiee ||2||पुत्र कलत्र विचे गति पाई ॥२॥پُتر کلتر وچے گت پاای ۔۔۲۔۔

ਐਸੀ ਸੇਵਕੁ ਸੇਵਾ ਕਰੈ ॥aaisee sevak sevaa karai ||ऐसी सेवकु सेवा करै ॥اَےسیِ سےوک سےوا کرَے ۔۔

ਜਿਸ ਕਾ ਜੀਉ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਧਰੈ ॥jis kaa jeeau tis aagai dharai ||जिस का जीउ तिसु आगै धरै ॥جِس کا جیِا تس آگَے دھرَے ۔۔

ਸਾਹਿਬ ਭਾਵੈ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ॥saahib bhaavai so paravaan ||साहिब भावै सो परवाणु ॥ساهب بھاوَے سو پرواݨ ۔۔

ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਣੁ ॥੩॥so sevak dharageh paavai maan ||3||सो सेवकु दरगह पावै माणु ॥३॥سو سےوک درگه پاوَے ماݨ ۔۔۳۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਮੂਰਤਿ ਹਿਰਦੈ ਵਸਾਏ ॥satigur kee moorat hiradhai vasaae ||सतिगुर की मूरति हिरदै वसाए ॥ستگر کیِ مُورت هردَے وسااے ۔۔

ਜੋ ਇਛੈ ਸੋਈ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥jo ichhai soiee fal paae ||जो इछै सोई फलु पाए ॥جو اچھَے سوای پھل پااے ۔۔

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਕਿਰਪਾ ਕਰੈ ॥saachaa saahib kirapaa karai ||साचा साहिबु किरपा करै ॥ساچا ساهب کرپا کرَے ۔۔

ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਜਮ ਤੇ ਕੈਸਾ ਡਰੈ ॥੪॥so sevak jam te kaisaa ddarai ||4||सो सेवकु जम ते कैसा डरै ॥४॥سو سےوک جم تے کَےسا ڈرَے ۔۔۴۔۔

ਭਨਤਿ ਨਾਨਕੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥bhanat naanak kare veechaar ||भनति नानकु करे वीचारु ॥بھنت نانک کرے ویِچار ۔۔

ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਸਿਉ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥saachee baanee siau dhare piaar ||साची बाणी सिउ धरे पिआरु ॥ساچیِ باݨیِ سا دھرے پآر ۔۔

ਤਾ ਕੋ ਪਾਵੈ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥taa ko paavai mokh dhuaar ||ता को पावै मोख दुआरु ॥تا کو پاوَے موکھ دُآر ۔۔

ਜਪੁ ਤਪੁ ਸਭੁ ਇਹੁ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਰੁ ॥੫॥੨॥੪॥jap tap sabh ih sabadh hai saar ||5||2||4||जपु तपु सभु इहु सबदु है सारु ॥५॥२॥४॥جپ تپ سبھ اهُ سبد هَے سار ۔۔۵۔۔۲۔۔۴۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥dhanaasaree mahalaa pehilaa ||धनासरी महला १ ॥دھناسریِ مهلا ۱ ۔۔

ਜੀਉ ਤਪਤੁ ਹੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ ॥jeeau tapat hai baaro baar ||जीउ तपतु है बारो बार ॥جیِا تپت هَے بارو بار ۔۔

ਤਪਿ ਤਪਿ ਖਪੈ ਬਹੁਤੁ ਬੇਕਾਰ ॥tap tap khapai bahut bekaar ||तपि तपि खपै बहुतु बेकार ॥تپ تپِ کھپَے بهُت بےکار ۔۔

ਜੈ ਤਨਿ ਬਾਣੀ ਵਿਸਰਿ ਜਾਇ ॥jai tan baanee visar jai ||जै तनि बाणी विसरि जाइ ॥جَے تن باݨیِ وسر جاا ۔۔

ਜਿਉ ਪਕਾ ਰੋਗੀ ਵਿਲਲਾਇ ॥੧॥jiau pakaa rogee vilalai ||1||जिउ पका रोगी विललाइ ॥१॥جِا پکا روگیِ وللاا ۔۔۱۔۔

ਬਹੁਤਾ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣੁ ਹੋਇ ॥bahutaa bolan jhakhan hoi ||बहुता बोलणु झखणु होइ ॥بهُتا بولݨ جھکھݨ هوا ۔۔

ਵਿਣੁ ਬੋਲੇ ਜਾਣੈ ਸਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥vin bole jaanai sabh soi ||1|| rahaau ||विणु बोले जाणै सभु सोइ ॥१॥ रहाउ ॥وِݨ بولے جاݨَے سبھ سوا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਿਨਿ ਕਨ ਕੀਤੇ ਅਖੀ ਨਾਕੁ ॥jin kan keete akhee naak ||जिनि कन कीते अखी नाकु ॥جٍن کن کیِتے اکھیِ ناک ۔۔

ਜਿਨਿ ਜਿਹਵਾ ਦਿਤੀ ਬੋਲੇ ਤਾਤੁ ॥jin jihavaa dhitee bole taat ||जिनि जिहवा दिती बोले तातु ॥جٍن جهوا دتیِ بولے تات ۔۔