Ang 656 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੫੬)

ਇਕ ਬਸਤੁ ਅਗੋਚਰ ਲਹੀਐ ॥eik basat agochar laheeaai ||इक बसतु अगोचर लहीऐ ॥ِاک بست اگوچر لهیِاَے ۔۔

ਬਸਤੁ ਅਗੋਚਰ ਪਾਈ ॥basat agochar paiee ||बसतु अगोचर पाई ॥بست اگوچر پاای ۔۔

ਘਟਿ ਦੀਪਕੁ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥੨॥ghaT dheepak rahiaa samaiee ||2||घटि दीपकु रहिआ समाई ॥२॥گھٹ دیِپک رهِآ سماای ۔۔۲۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਅਬ ਜਾਨਿਆ ॥keh kabeer ab jaaniaa ||कहि कबीर अब जानिआ ॥کهِ کبیِر اب جانآ ۔۔

ਜਬ ਜਾਨਿਆ ਤਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥jab jaaniaa tau man maaniaa ||जब जानिआ तउ मनु मानिआ ॥جب جانآ تا من مانآ ۔۔

ਮਨ ਮਾਨੇ ਲੋਗੁ ਨ ਪਤੀਜੈ ॥man maane log na pateejai ||मन माने लोगु न पतीजै ॥من مانے لوگ ن پتیِجَے ۔۔

ਨ ਪਤੀਜੈ ਤਉ ਕਿਆ ਕੀਜੈ ॥੩॥੭॥n pateejai tau kiaa keejai ||3||7||न पतीजै तउ किआ कीजै ॥३॥७॥ن پتیِجَے تا کآ کیِجَے ۔۔۳۔۔۷۔۔

ਹ੍ਰਿਦੈ ਕਪਟੁ ਮੁਖ ਗਿਆਨੀ ॥hiradhai kapaT mukh giaanee ||हृदै कपटु मुख गिआनी ॥هِردَے کپٹ مُکھ گآنیِ ۔۔

ਝੂਠੇ ਕਹਾ ਬਿਲੋਵਸਿ ਪਾਨੀ ॥੧॥jhooThe kahaa bilovas paanee ||1||झूठे कहा बिलोवसि पानी ॥१॥جھُوٹھے کها بلووس پانیِ ۔۔۱۔۔

ਕਾਂਇਆ ਮਾਂਜਸਿ ਕਉਨ ਗੁਨਾਂ ॥kaa(n)iaa maa(n)jas kaun gunaa(n) ||काँइआ माँजसि कउन गुनाँ ॥کاںاآ ماںجس کان گُناں ۔۔

ਜਉ ਘਟ ਭੀਤਰਿ ਹੈ ਮਲਨਾਂ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jau ghaT bheetar hai malanaa(n) ||1|| rahaau ||जउ घट भीतरि है मलनाँ ॥१॥ रहाउ ॥جا گھٹ بھیِتر هَے ملناں ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਲਉਕੀ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨੑਾਈ ॥laukee aThasaTh teerath n(h)aiee ||लउकी अठसठि तीरथ न्नाई ॥لاکیِ اٹھسٹھ تیِرتھ نھاای ۔۔

ਕਉਰਾਪਨੁ ਤਊ ਨ ਜਾਈ ॥੨॥kauraapan tuoo na jaiee ||2||कउरापनु तऊ न जाई ॥२॥کاراپن تاُو ن جاای ۔۔۲۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਬੀਚਾਰੀ ॥keh kabeer beechaaree ||कहि कबीर बीचारी ॥کهِ کبیِر بیِچاریِ ۔۔

ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਤਾਰਿ ਮੁਰਾਰੀ ॥੩॥੮॥bhav saagar taar muraaree ||3||8||भव सागरु तारि मुरारी ॥३॥८॥بھو ساگر تار مُراریِ ۔۔۳۔۔۸۔۔

ਸੋਰਠਿsoraThसोरठिسورٹھ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਬਹੁ ਪਰਪੰਚ ਕਰਿ ਪਰ ਧਨੁ ਲਿਆਵੈ ॥bahu parapa(n)ch kar par dhan liaavai ||बहु परपंच करि पर धनु लिआवै ॥بهُ پرپںچ کر پر دھن لآوَے ۔۔

ਸੁਤ ਦਾਰਾ ਪਹਿ ਆਨਿ ਲੁਟਾਵੈ ॥੧॥sut dhaaraa peh aan luTaavai ||1||सुत दारा पहि आनि लुटावै ॥१॥سُت دارا پهِ آن لُٹاوَے ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਭੂਲੇ ਕਪਟੁ ਨ ਕੀਜੈ ॥man mere bhoole kapaT na keejai ||मन मेरे भूले कपटु न कीजै ॥من مےرے بھُولے کپٹ ن کیِجَے ۔۔

ਅੰਤਿ ਨਿਬੇਰਾ ਤੇਰੇ ਜੀਅ ਪਹਿ ਲੀਜੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥a(n)t niberaa tere jeea peh leejai ||1|| rahaau ||अंति निबेरा तेरे जीअ पहि लीजै ॥१॥ रहाउ ॥اںت نبےرا تےرے جیِا پهِ لیِجَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਛਿਨੁ ਛਿਨੁ ਤਨੁ ਛੀਜੈ ਜਰਾ ਜਨਾਵੈ ॥chhin chhin tan chheejai jaraa janaavai ||छिनु छिनु तनु छीजै जरा जनावै ॥چھٍن چھن تن چھیِجَے جرا جناوَے ۔۔

ਤਬ ਤੇਰੀ ਓਕ ਕੋਈ ਪਾਨੀਓ ਨ ਪਾਵੈ ॥੨॥tab teree ok koiee paaneeo na paavai ||2||तब तेरी ओक कोई पानीओ न पावै ॥२॥تب تےریِ اوک کوای پانیِاو ن پاوَے ۔۔۲۔۔

ਕਹਤੁ ਕਬੀਰੁ ਕੋਈ ਨਹੀ ਤੇਰਾ ॥kahat kabeer koiee nahee teraa ||कहतु कबीरु कोई नही तेरा ॥کهت کبیِر کوای نهیِ تےرا ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਰਾਮੁ ਕੀ ਨ ਜਪਹਿ ਸਵੇਰਾ ॥੩॥੯॥hiradhai raam kee na japeh saveraa ||3||9||हिरदै रामु की न जपहि सवेरा ॥३॥९॥هِردَے رام کیِ ن جپه سوےرا ۔۔۳۔۔۹۔۔

ਸੰਤਹੁ ਮਨ ਪਵਨੈ ਸੁਖੁ ਬਨਿਆ ॥sa(n)tahu man pavanai sukh baniaa ||संतहु मन पवनै सुखु बनिआ ॥سںتهُ من پونَے سُکھ بنآ ۔۔

ਕਿਛੁ ਜੋਗੁ ਪਰਾਪਤਿ ਗਨਿਆ ॥ ਰਹਾਉ ॥kichh jog paraapat ganiaa || rahaau ||किछु जोगु परापति गनिआ ॥ रहाउ ॥کِچھ جوگ پراپت گنآ ۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰਿ ਦਿਖਲਾਈ ਮੋਰੀ ॥gur dhikhalaiee moree ||गुरि दिखलाई मोरी ॥گُر دکھلاای موریِ ۔۔

ਜਿਤੁ ਮਿਰਗ ਪੜਤ ਹੈ ਚੋਰੀ ॥jit mirag paRat hai choree ||जितु मिरग पड़त है चोरी ॥جِت مرگ پڑت هَے چوریِ ۔۔

ਮੂੰਦਿ ਲੀਏ ਦਰਵਾਜੇ ॥moo(n)dh le'ee dharavaaje ||मूँदि लीए दरवाजे ॥مُوںد لیِاے درواجے ۔۔

ਬਾਜੀਅਲੇ ਅਨਹਦ ਬਾਜੇ ॥੧॥baajeeale anahadh baaje ||1||बाजीअले अनहद बाजे ॥१॥باجیِالے انهد باجے ۔۔۱۔۔

ਕੁੰਭ ਕਮਲੁ ਜਲਿ ਭਰਿਆ ॥ku(n)bh kamal jal bhariaa ||कुँभ कमलु जलि भरिआ ॥کُںبھ کمل جل بھرِآ ۔۔

ਜਲੁ ਮੇਟਿਆ ਊਭਾ ਕਰਿਆ ॥jal meTiaa uoobhaa kariaa ||जलु मेटिआ ऊभा करिआ ॥جل مےٹآ اُوبھا کرآ ۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜਨ ਜਾਨਿਆ ॥kahu kabeer jan jaaniaa ||कहु कबीर जन जानिआ ॥کهُ کبیِر جن جانآ ۔۔

ਜਉ ਜਾਨਿਆ ਤਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੨॥੧੦॥jau jaaniaa tau man maaniaa ||2||10||जउ जानिआ तउ मनु मानिआ ॥२॥१०॥جا جانآ تا من مانآ ۔۔۲۔۔۱۰۔۔

ਰਾਗੁ ਸੋਰਠਿ ॥raag soraTh ||रागु सोरठि ॥راگ سورٹھ ۔۔

ਭੂਖੇ ਭਗਤਿ ਨ ਕੀਜੈ ॥bhookhe bhagat na keejai ||भूखे भगति न कीजै ॥بھُوکھے بھگت ن کیِجَے ۔۔

ਯਹ ਮਾਲਾ ਅਪਨੀ ਲੀਜੈ ॥yeh maalaa apanee leejai ||यह माला अपनी लीजै ॥ےه مالا اپنیِ لیِجَے ۔۔

ਹਉ ਮਾਂਗਉ ਸੰਤਨ ਰੇਨਾ ॥hau maa(n)gau sa(n)tan renaa ||हउ माँगउ संतन रेना ॥ها ماںگا سںتن رےنا ۔۔

ਮੈ ਨਾਹੀ ਕਿਸੀ ਕਾ ਦੇਨਾ ॥੧॥mai naahee kisee kaa dhenaa ||1||मै नाही किसी का देना ॥१॥مَے ناهیِ کسیِ کا دےنا ۔۔۱۔۔

ਮਾਧੋ ਕੈਸੀ ਬਨੈ ਤੁਮ ਸੰਗੇ ॥maadho kaisee banai tum sa(n)ge ||माधो कैसी बनै तुम संगे ॥مادھو کَےسیِ بنَے تُم سںگے ۔۔

ਆਪਿ ਨ ਦੇਹੁ ਤ ਲੇਵਉ ਮੰਗੇ ॥ ਰਹਾਉ ॥aap na dheh ta levau ma(n)ge || rahaau ||आपि न देहु त लेवउ मंगे ॥ रहाउ ॥آپ ن دےهُ ت لےوا مںگے ۔۔ رهاا ۔۔

ਦੁਇ ਸੇਰ ਮਾਂਗਉ ਚੂਨਾ ॥dhui ser maa(n)gau choonaa ||दुइ सेर माँगउ चूना ॥دُا سےر ماںگا چٌا ۔۔

ਪਾਉ ਘੀਉ ਸੰਗਿ ਲੂਨਾ ॥paau gheeau sa(n)g loonaa ||पाउ घीउ संगि लूना ॥پاا گھیِا سںگ لٌا ۔۔

ਅਧ ਸੇਰੁ ਮਾਂਗਉ ਦਾਲੇ ॥adh ser maa(n)gau dhaale ||अध सेरु माँगउ दाले ॥ادھ سےر ماںگا دالے ۔۔

ਮੋ ਕਉ ਦੋਨਉ ਵਖਤ ਜਿਵਾਲੇ ॥੨॥mo kau dhonau vakhat jivaale ||2||मो कउ दोनउ वखत जिवाले ॥२॥مو کا دونا وکھت جوالے ۔۔۲۔۔

ਖਾਟ ਮਾਂਗਉ ਚਉਪਾਈ ॥khaaT maa(n)gau chaupaiee ||खाट माँगउ चउपाई ॥کھاٹ ماںگا چاپاای ۔۔

ਸਿਰਹਾਨਾ ਅਵਰ ਤੁਲਾਈ ॥sirahaanaa avar tulaiee ||सिरहाना अवर तुलाई ॥سِرهانا اور تُلاای ۔۔

ਊਪਰ ਕਉ ਮਾਂਗਉ ਖੀਂਧਾ ॥uoopar kau maa(n)gau khee(n)dhaa ||ऊपर कउ माँगउ खींधा ॥اُوپر کا ماںگا کھیِںدھا ۔۔

ਤੇਰੀ ਭਗਤਿ ਕਰੈ ਜਨੁ ਥਂੀਧਾ ॥੩॥teree bhagat karai jan tha(n)eedhaa ||3||तेरी भगति करै जनु थींधा ॥३॥تےریِ بھگت کرَے جن تھˆØیِدھا ۔۔۳۔۔

ਮੈ ਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਲਬੋ ॥mai naahee keetaa labo ||मै नाही कीता लबो ॥مَے ناهیِ کیِتا لبو ۔۔

ਇਕੁ ਨਾਉ ਤੇਰਾ ਮੈ ਫਬੋ ॥eik naau teraa mai fabo ||इकु नाउ तेरा मै फबो ॥ِاک ناا تےرا مَے پھبو ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥keh kabeer man maaniaa ||कहि कबीर मनु मानिआ ॥کهِ کبیِر من مانآ ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਤਉ ਹਰਿ ਜਾਨਿਆ ॥੪॥੧੧॥man maaniaa tau har jaaniaa ||4||11||मनु मानिआ तउ हरि जानिआ ॥४॥११॥من مانآ تا هر جانآ ۔۔۴۔۔۱۱۔۔

ਰਾਗੁ ਸੋਰਠਿ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇ ਜੀ ਕੀ ਘਰੁ ੨raag soraTh baanee bhagat naamadhe jee kee ghar doojaaरागु सोरठि बाणी भगत नामदे जी की घरु २راگ سورٹھ باݨیِ بھگت نامدے جیِ کیِ گھر ۲

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਜਬ ਦੇਖਾ ਤਬ ਗਾਵਾ ॥jab dhekhaa tab gaavaa ||जब देखा तब गावा ॥جب دےکھا تب گاوا ۔۔

ਤਉ ਜਨ ਧੀਰਜੁ ਪਾਵਾ ॥੧॥tau jan dheeraj paavaa ||1||तउ जन धीरजु पावा ॥१॥تا جن دھیِرج پاوا ۔۔۱۔۔