Ang 653 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੫੩)

ਨਾਨਕ ਭਏ ਪੁਨੀਤ ਹਰਿ ਤੀਰਥਿ ਨਾਇਆ ॥੨੬॥naanak bhe puneet har teerath naiaa ||26||नानक भए पुनीत हरि तीरथि नाइआ ॥२६॥نانک بھاے پُنیِت هر تیِرتھ ناایا ۔۔۲۶۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोकु म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਤਰਿ ਸਾਂਤਿ ਹੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥gurmukh a(n)tar saa(n)t hai man tan naam samai ||गुरमुखि अंतरि साँति है मनि तनि नामि समाइ ॥گُرمکھ اںتر ساںت هَے من تنِ نام سماا ۔۔

ਨਾਮੋ ਚਿਤਵੈ ਨਾਮੁ ਪੜੈ ਨਾਮਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥naamo chitavai naam paRai naam rahai liv lai ||नामो चितवै नामु पड़ै नामि रहै लिव लाइ ॥نامو چتوَے نام پڑَے نام رهَے لو لاا ۔۔

ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਇਆ ਚਿੰਤਾ ਗਈ ਬਿਲਾਇ ॥naam padhaarath paiaa chi(n)taa giee bilai ||नामु पदारथु पाइआ चिंता गई बिलाइ ॥نام پدارتھ پاایا چںتا گای بلاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਨਾਮੁ ਊਪਜੈ ਤਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥satigur miliaai naam uoopajai tisanaa bhukh sabh jai ||सतिगुरि मिलिऐ नामु ऊपजै तिसना भुख सभ जाइ ॥ستگر ملِاَے نام اُوپجَے تسنا بھُکھ سبھ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੇ ਰਤਿਆ ਨਾਮੋ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥੧॥naanak naame ratiaa naamo palai pai ||1||नानक नामे रतिआ नामो पलै पाइ ॥१॥نانک نامے رتآ نامو پلَے پاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖਿ ਜਿ ਮਾਰਿਆ ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿਆ ਘਰੁ ਛੋਡਿ ਗਇਆ ॥satigur purakh j maariaa bhram bhramiaa ghar chhodd giaa ||सतिगुर पुरखि जि मारिआ भ्रमि भ्रमिआ घरु छोडि गइआ ॥ستگر پُرکھ ج مارآ بھرم بھرمآ گھر چھوڈ گایا ۔۔

ਓਸੁ ਪਿਛੈ ਵਜੈ ਫਕੜੀ ਮੁਹੁ ਕਾਲਾ ਆਗੈ ਭਇਆ ॥os pichhai vajai fakaRee muh kaalaa aagai bhiaa ||ओसु पिछै वजै फकड़ी मुहु काला आगै भइआ ॥اوس پچھَے وجَے پھکڑیِ مُهُ کالا آگَے بھایا ۔۔

ਓਸੁ ਅਰਲੁ ਬਰਲੁ ਮੁਹਹੁ ਨਿਕਲੈ ਨਿਤ ਝਗੂ ਸੁਟਦਾ ਮੁਆ ॥os aral baral muhahu nikalai nit jhagoo suTadhaa muaa ||ओसु अरलु बरलु मुहहु निकलै नित झगू सुटदा मुआ ॥اوس ارل برل مُههُ نکلَے نت جھگُو سُٹدا مُآ ۔۔

ਕਿਆ ਹੋਵੈ ਕਿਸੈ ਹੀ ਦੈ ਕੀਤੈ ਜਾਂ ਧੁਰਿ ਕਿਰਤੁ ਓਸ ਦਾ ਏਹੋ ਜੇਹਾ ਪਇਆ ॥kiaa hovai kisai hee dhai keetai jaa(n) dhur kirat os dhaa eho jehaa piaa ||किआ होवै किसै ही दै कीतै जाँ धुरि किरतु ओस दा एहो जेहा पइआ ॥کِآ هووَے کسَے هیِ دَے کیِتَے جاں دھُر کرت اوس دا اےهو جےها پایا ۔۔

ਜਿਥੈ ਓਹੁ ਜਾਇ ਤਿਥੈ ਓਹੁ ਝੂਠਾ ਕੂੜੁ ਬੋਲੇ ਕਿਸੈ ਨ ਭਾਵੈ ॥jithai oh jai tithai oh jhooThaa kooR bole kisai na bhaavai ||जिथै ओहु जाइ तिथै ओहु झूठा कूड़ु बोले किसै न भावै ॥جِتھَے اوهُ جاا تتھَے اوهُ جھُوٹھا کُوڑ بولے کسَے ن بھاوَے ۔۔

ਵੇਖਹੁ ਭਾਈ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਸੁਆਮੀ ਅਪੁਨੇ ਕੀ ਜੈਸਾ ਕੋਈ ਕਰੈ ਤੈਸਾ ਕੋਈ ਪਾਵੈ ॥vekhahu bhaiee vaddiaaiee har sa(n)tahu suaamee apune kee jaisaa koiee karai taisaa koiee paavai ||वेखहु भाई वडिआई हरि संतहु सुआमी अपुने की जैसा कोई करै तैसा कोई पावै ॥وےکھهُ بھاای وڈآای هرِ سںتهُ سُآمیِ اپنے کیِ جَےسا کوای کرَے تَےسا کوای پاوَے ۔۔

ਏਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਚਾਰੁ ਹੋਵੈ ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਅਗੋ ਦੇ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵੈ ॥੨॥eh braham beechaar hovai dhar saachai ago dhe jan naanak aakh sunaavai ||2||एहु ब्रहम बीचारु होवै दरि साचै अगो दे जनु नानकु आखि सुणावै ॥२॥اےهُ برهم بیِچار هووَے در ساچَے اگو دے جن نانک آکھ سُݨاوَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਗੁਰਿ ਸਚੈ ਬਧਾ ਥੇਹੁ ਰਖਵਾਲੇ ਗੁਰਿ ਦਿਤੇ ॥gur sachai badhaa theh rakhavaale gur dhite ||गुरि सचै बधा थेहु रखवाले गुरि दिते ॥گُر سچَے بدھا تھےهُ رکھوالے گُر دتے ۔۔

ਪੂਰਨ ਹੋਈ ਆਸ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਮਨ ਰਤੇ ॥pooran hoiee aas gur charanee man rate ||पूरन होई आस गुर चरणी मन रते ॥پُورن هوای آس گُر چرݨیِ من رتے ۔۔

ਗੁਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾਲਿ ਬੇਅੰਤਿ ਅਵਗੁਣ ਸਭਿ ਹਤੇ ॥gur kirapaal bea(n)t avagun sabh hate ||गुरि कृपालि बेअंति अवगुण सभि हते ॥گُر ک®پال بےاںت اوگݨ سبھ هتے ۔۔

ਗੁਰਿ ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਅਪਣੇ ਕਰਿ ਲਿਤੇ ॥gur apanee kirapaa dhaar apane kar lite ||गुरि अपणी किरपा धारि अपणे करि लिते ॥گُر اپݨیِ کرپا دھار اپݨے کر لتے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰ ਜਿਸੁ ਗੁਰ ਕੇ ਗੁਣ ਇਤੇ ॥੨੭॥naanak sadh balihaar jis gur ke gun ite ||27||नानक सद बलिहार जिसु गुर के गुण इते ॥२७॥نانک سد بلهار جس گُر کے گُݨ اتے ۔۔۲۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਤਾ ਕੀ ਰਜਾਇ ਲੇਖਿਆ ਪਾਇ ਅਬ ਕਿਆ ਕੀਜੈ ਪਾਂਡੇ ॥taa kee rajai lekhiaa pai ab kiaa keejai paa(n)dde ||ता की रजाइ लेखिआ पाइ अब किआ कीजै पाँडे ॥تا کیِ رجاا لےکھآ پاا اب کآ کیِجَے پاںڈے ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਹੋਆ ਹਾਸਲੁ ਤਦੇ ਹੋਇ ਨਿਬੜਿਆ ਹੰਢਹਿ ਜੀਅ ਕਮਾਂਦੇ ॥੧॥hukam hoaa haasal tadhe hoi nibaRiaa ha(n)ddeh jeea kamaa(n)dhe ||1||हुकमु होआ हासलु तदे होइ निबड़िआ हंढहि जीअ कमाँदे ॥१॥هُکم هوآ هاسل تدے هوا نبڑآ هںڈھه جیِا کماںدے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਨਕਿ ਨਥ ਖਸਮ ਹਥ ਕਿਰਤੁ ਧਕੇ ਦੇ ॥nak nath khasam hath kirat dhake dhe ||नकि नथ खसम हथ किरतु धके दे ॥نک نتھ کھسم هتھ کرت دھکے دے ۔۔

ਜਹਾ ਦਾਣੇ ਤਹਾਂ ਖਾਣੇ ਨਾਨਕਾ ਸਚੁ ਹੇ ॥੨॥jahaa dhaane tahaa(n) khaane naanakaa sach he ||2||जहा दाणे तहाँ खाणे नानका सचु हे ॥२॥جها داݨے تهاں کھاݨے نانکا سچ هے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਭੇ ਗਲਾ ਆਪਿ ਥਾਟਿ ਬਹਾਲੀਓਨੁ ॥sabhe galaa aap thaaT bahaaleeon ||सभे गला आपि थाटि बहालीओनु ॥سبھے گلا آپ تھاٹ بهالیِاون ۔۔

ਆਪੇ ਰਚਨੁ ਰਚਾਇ ਆਪੇ ਹੀ ਘਾਲਿਓਨੁ ॥aape rachan rachai aape hee ghaalion ||आपे रचनु रचाइ आपे ही घालिओनु ॥آپے رچن رچاا آپے هیِ گھالاون ۔۔

ਆਪੇ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਆਪਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਓਨੁ ॥aape ja(n)t upai aap pratipaalion ||आपे जंत उपाइ आपि प्रतिपालिओनु ॥آپے جںت اُپاا آپ پرتپالاون ۔۔

ਦਾਸ ਰਖੇ ਕੰਠਿ ਲਾਇ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿਓਨੁ ॥dhaas rakhe ka(n)Th lai nadhar nihaalion ||दास रखे कंठि लाइ नदरि निहालिओनु ॥داس رکھے کںٹھ لاا ندر نهالاون ۔۔

ਨਾਨਕ ਭਗਤਾ ਸਦਾ ਅਨੰਦੁ ਭਾਉ ਦੂਜਾ ਜਾਲਿਓਨੁ ॥੨੮॥naanak bhagataa sadhaa ana(n)dh bhaau dhoojaa jaalion ||28||नानक भगता सदा अनंदु भाउ दूजा जालिओनु ॥२८॥نانک بھگتا سدا انµد بھاا دُوجا جالاون ۔۔۲۸۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਏ ਮਨ ਹਰਿ ਜੀ ਧਿਆਇ ਤੂ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਭਾਇ ॥e man har jee dhiaai too ik man ik chit bhai ||ए मन हरि जी धिआइ तू इक मनि इक चिति भाइ ॥اے من هر جیِ دھآا تُو اک منِ اک چتِ بھاا ۔۔

ਹਰਿ ਕੀਆ ਸਦਾ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈਆ ਦੇਇ ਨ ਪਛੋਤਾਇ ॥har keeaa sadhaa sadhaa vaddiaaieeaa dhei na pachhotai ||हरि कीआ सदा सदा वडिआईआ देइ न पछोताइ ॥هر کیِآ سدا سدا وڈِآایآ دےا ن پچھوتاا ۔۔

ਹਉ ਹਰਿ ਕੈ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ॥hau har kai sadh balihaaranai jit seviaai sukh pai ||हउ हरि कै सद बलिहारणै जितु सेविऐ सुखु पाइ ॥ها هر کَے سد بلِهارݨَے جت سےواَے سُکھ پاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇ ॥੧॥naanak gurmukh mil rahai haumai sabadh jalai ||1||नानक गुरमुखि मिलि रहै हउमै सबदि जलाइ ॥१॥نانک گُرمکھ مل رهَے هامَے سبد جلاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਆਪੇ ਸੇਵਾ ਲਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਬਖਸ ਕਰੇਇ ॥aape sevaa laian aape bakhas karei ||आपे सेवा लाइअनु आपे बखस करेइ ॥آپے سےوا لااان آپے بکھس کرےا ۔۔

ਸਭਨਾ ਕਾ ਮਾ ਪਿਉ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥sabhanaa kaa maa piau aap hai aape saar karei ||सभना का मा पिउ आपि है आपे सार करेइ ॥سبھنا کا ما پا آپ هَے آپے سار کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਨਿ ਤਿਨ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ਹੈ ਜੁਗੁ ਜੁਗੁ ਸੋਭਾ ਹੋਇ ॥੨॥naanak naam dhiaain tin nij ghar vaas hai jug jug sobhaa hoi ||2||नानक नामु धिआइनि तिन निज घरि वासु है जुगु जुगु सोभा होइ ॥२॥نانک نام دھآان تن نج گھر واس هَے جُگ جُگ سوبھا هوِا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹਹਿ ਕਰਤੇ ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥too karan kaaran samarath heh karate mai tujh bin avar na koiee ||तू करण कारण समरथु हहि करते मै तुझ बिनु अवरु न कोई ॥تُو کرݨ کارݨ سمرتھ ههِ کرتے مَے تُجھ بن اور ن کوای ۔۔