Ang 652 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੫੨)

ਪਿਰ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥pir kee saar na jaaniee dhoojai bhai piaar ||पिर की सार न जाणई दूजै भाइ पिआरु ॥پِر کیِ سار ن جاݨای دُوجَے بھاا پآر ۔۔

ਸਾ ਕੁਸੁਧ ਸਾ ਕੁਲਖਣੀ ਨਾਨਕ ਨਾਰੀ ਵਿਚਿ ਕੁਨਾਰਿ ॥੨॥saa kusudh saa kulakhanee naanak naaree vich kunaar ||2||सा कुसुध सा कुलखणी नानक नारी विचि कुनारि ॥२॥سا کُسدھ سا کُلکھݨیِ نانک ناریِ وچ کُنار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਅਪਣੀ ਦਇਆ ਕਰਿ ਹਰਿ ਬੋਲੀ ਬੈਣੀ ॥har har apanee dhiaa kar har bolee bainee ||हरि हरि अपणी दइआ करि हरि बोली बैणी ॥هر هرِ اپݨیِ دایا کرِ هرِ بولیِ بَےݨیِ ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ਹਰਿ ਉਚਰਾ ਹਰਿ ਲਾਹਾ ਲੈਣੀ ॥har naam dhiaaiee har ucharaa har laahaa lainee ||हरि नामु धिआई हरि उचरा हरि लाहा लैणी ॥هر نام دھآای هرِ اُچرا هرِ لاها لَےݨیِ ۔۔

ਜੋ ਜਪਦੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਤਿਨ ਹਉ ਕੁਰਬੈਣੀ ॥jo japadhe har har dhinas raat tin hau kurabainee ||जो जपदे हरि हरि दिनसु राति तिन हउ कुरबैणी ॥جو جپدے هر هرِ دنس رات تن ها کُربَےݨیِ ۔۔

ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਜਨ ਦੇਖਾ ਨੈਣੀ ॥jinaa satigur meraa piaaraa araadhiaa tin jan dhekhaa nainee ||जिना सतिगुरु मेरा पिआरा अराधिआ तिन जन देखा नैणी ॥جٍنا ستگر مےرا پآرا ارادھآ تن جن دےکھا نَےݨیِ ۔۔

ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕਉ ਜਿਨਿ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਮੇਲਿਆ ਸੈਣੀ ॥੨੪॥hau vaariaa apane guroo kau jin meraa har sajan meliaa sainee ||24||हउ वारिआ अपणे गुरू कउ जिनि मेरा हरि सजणु मेलिआ सैणी ॥२४॥ها وارآ اپݨے گُرُو کا جن مےرا هرِ سجݨ مےلآ سَےݨیِ ۔۔۲۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोकु म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਕੋ ਮਿਤੁ ॥har dhaasan siau preet hai har dhaasan ko mit ||हरि दासन सिउ प्रीति है हरि दासन को मितु ॥هر داسن سا پریِت هَے هرِ داسن کو مت ۔۔

ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਕੈ ਵਸਿ ਹੈ ਜਿਉ ਜੰਤੀ ਕੈ ਵਸਿ ਜੰਤੁ ॥har dhaasan kai vas hai jiau ja(n)tee kai vas ja(n)t ||हरि दासन कै वसि है जिउ जंती कै वसि जंतु ॥هر داسن کَے وسِ هَے جا جںتیِ کَے وسِ جںت ۔۔

ਹਰਿ ਕੇ ਦਾਸ ਹਰਿ ਧਿਆਇਦੇ ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ॥har ke dhaas har dhiaaidhe kar preetam siau neh ||हरि के दास हरि धिआइदे करि प्रीतम सिउ नेहु ॥هر کے داس هرِ دھآادے کرِ پریِتم سا نےهُ ۔۔

ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਕੈ ਸੁਨਹੁ ਪ੍ਰਭ ਸਭ ਜਗ ਮਹਿ ਵਰਸੈ ਮੇਹੁ ॥kirapaa kar kai sunahu prabh sabh jag meh varasai meh ||किरपा करि कै सुनहु प्रभ सभ जग महि वरसै मेहु ॥کِرپا کر کَے سُنهُ پربھ سبھ جگ مهِ ورسَے مےهُ ۔۔

ਜੋ ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ ਸਾ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥jo har dhaasan kee usatat hai saa har kee vaddiaaiee ||जो हरि दासन की उसतति है सा हरि की वडिआई ॥جو هر داسن کیِ اُستت هَے سا هرِ کیِ وڈِآای ۔۔

ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਭਾਵਦੀ ਜਨ ਕਾ ਜੈਕਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥har aapanee vaddiaaiee bhaavadhee jan kaa jaikaar karaiee ||हरि आपणी वडिआई भावदी जन का जैकारु कराई ॥هر آپݨیِ وڈِآای بھاودیِ جن کا جَےکار کراای ۔۔

ਸੋ ਹਰਿ ਜਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਨੁ ਇਕ ਸਮਾਨਿ ॥so har jan naam dhiaaidhaa har har jan ik samaan ||सो हरि जनु नामु धिआइदा हरि हरि जनु इक समानि ॥سو هر جن نام دھآادا هرِ هرِ جن اک سمان ۔۔

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਹਰਿ ਪੈਜ ਰਖਹੁ ਭਗਵਾਨ ॥੧॥jan naanak har kaa dhaas hai har paij rakhahu bhagavaan ||1||जनु नानकु हरि का दासु है हरि पैज रखहु भगवान ॥१॥جن نانک هر کا داس هَے هرِ پَےج رکھهُ بھگوان ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਾਈ ਤਿਨਿ ਸਾਚੈ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥naanak preet laiee tin saachai tis bin rahan na jaiee ||नानक प्रीति लाई तिनि साचै तिसु बिनु रहणु न जाई ॥نانک پریِت لاای تن ساچَے تس بن رهݨ ن جاای ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਪੂਰਾ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਰਸਿ ਰਸਨ ਰਸਾਈ ॥੨॥satigur milai ta pooraa paieeaai har ras rasan rasaiee ||2||सतिगुरु मिलै त पूरा पाईऐ हरि रसि रसन रसाई ॥२॥ستگر ملَے ت پُورا پاایاَے هرِ رسِ رسن رساای ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਰੈਣਿ ਦਿਨਸੁ ਪਰਭਾਤਿ ਤੂਹੈ ਹੀ ਗਾਵਣਾ ॥rain dhinas parabhaat toohai hee gaavanaa ||रैणि दिनसु परभाति तूहै ही गावणा ॥رَےݨ دنس پربھات تُوهَے هیِ گاوݨا ۔۔

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਰਬਤ ਨਾਉ ਤੇਰਾ ਧਿਆਵਣਾ ॥jeea ja(n)t sarabat naau teraa dhiaavanaa ||जीअ जंत सरबत नाउ तेरा धिआवणा ॥جیِا جںت سربت ناا تےرا دھآوݨا ۔۔

ਤੂ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰੁ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਖਾਵਣਾ ॥too dhaataa dhaataar teraa dhitaa khaavanaa ||तू दाता दातारु तेरा दिता खावणा ॥تُو داتا داتار تےرا دتا کھاوݨا ۔۔

ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਪਾਪ ਗਵਾਵਣਾ ॥bhagat janaa kai sa(n)g paap gavaavanaa ||भगत जना कै संगि पाप गवावणा ॥بھگت جنا کَے سںگ پاپ گواوݨا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਬਲਿ ਬਲਿ ਜਾਵਣਾ ॥੨੫॥jan naanak sadh balihaarai bal bal jaavanaa ||25||जन नानक सद बलिहारै बलि बलि जावणा ॥२५॥جن نانک سد بلهارَے بلِ بلِ جاوݨا ۔۔۲۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोकु म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਭਈ ਮਤਿ ਮਧਿਮ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ॥a(n)tar agiaan bhiee mat madhim satigur kee parateet naahee ||अंतरि अगिआनु भई मति मधिम सतिगुर की परतीति नाही ॥اںتر اگآن بھای متِ مدھِم ستِگر کیِ پرتیِت ناهیِ ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਸਭੁ ਕਪਟੋ ਕਰਿ ਜਾਣੈ ਕਪਟੇ ਖਪਹਿ ਖਪਾਹੀ ॥a(n)dhar kapaT sabh kapaTo kar jaanai kapaTe khapeh khapaahee ||अंदरि कपटु सभु कपटो करि जाणै कपटे खपहि खपाही ॥اںدر کپٹ سبھ کپٹو کر جاݨَے کپٹے کھپه کھپاهیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਆਪਣੈ ਸੁਆਇ ਫਿਰਾਹੀ ॥satigur kaa bhaanaa chit na aavai aapanai suaai firaahee ||सतिगुर का भाणा चिति न आवै आपणै सुआइ फिराही ॥ستگر کا بھاݨا چتِ ن آوَے آپݨَے سُآا پھراهیِ ۔۔

ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾ ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹੀ ॥੧॥kirapaa kare je aapanee taa naanak sabadh samaahee ||1||किरपा करे जे आपणी ता नानक सबदि समाही ॥१॥کِرپا کرے جے آپݨیِ تا نانک سبد سماهیِ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਮਨੂਆ ਥਿਰੁ ਨਾਹਿ ॥manmukh maiaa moh viaape dhoojai bhai manooaa thir naeh ||मनमुख माइआ मोहि विआपे दूजै भाइ मनूआ थिरु नाहि ॥منمکھ ماایا موه وآپے دُوجَے بھاا منُوآ تھر ناه ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਰਹਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਹਉਮੈ ਖਪਹਿ ਖਪਾਹਿ ॥anadhin jalat raheh dhin raatee haumai khapeh khapaeh ||अनदिनु जलत रहहि दिनु राती हउमै खपहि खपाहि ॥اندن جلت رههِ دن راتیِ هامَے کھپه کھپاه ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਮਹਾ ਗੁਬਾਰਾ ਤਿਨ ਕੈ ਨਿਕਟਿ ਨ ਕੋਈ ਜਾਹਿ ॥a(n)tar lobh mahaa gubaaraa tin kai nikaT na koiee jaeh ||अंतरि लोभु महा गुबारा तिन कै निकटि न कोई जाहि ॥اںتر لوبھ مها گُبارا تن کَے نکٹ ن کوای جاه ۔۔

ਓਇ ਆਪਿ ਦੁਖੀ ਸੁਖੁ ਕਬਹੂ ਨ ਪਾਵਹਿ ਜਨਮਿ ਮਰਹਿ ਮਰਿ ਜਾਹਿ ॥oi aap dhukhee sukh kabahoo na paaveh janam mareh mar jaeh ||ओइ आपि दुखी सुखु कबहू न पावहि जनमि मरहि मरि जाहि ॥اوِا آپ دُکھیِ سُکھ کبهُو ن پاوه جنم مره مر جاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਖਸਿ ਲਏ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ ਜਿ ਗੁਰ ਚਰਨੀ ਚਿਤੁ ਲਾਹਿ ॥੨॥naanak bakhas le prabh saachaa j gur charanee chit laeh ||2||नानक बखसि लए प्रभु साचा जि गुर चरनी चितु लाहि ॥२॥نانک بکھس لاے پربھ ساچا ج گُر چرنیِ چت لاه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੰਤ ਭਗਤ ਪਰਵਾਣੁ ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਭਾਇਆ ॥sa(n)t bhagat paravaan jo prabh bhaiaa ||संत भगत परवाणु जो प्रभि भाइआ ॥سںت بھگت پرواݨ جو پربھ بھاایا ۔۔

ਸੇਈ ਬਿਚਖਣ ਜੰਤ ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥seiee bichakhan ja(n)t jinee har dhiaaiaa ||सेई बिचखण जंत जिनी हरि धिआइआ ॥سےای بچکھݨ جںت جنیِ هر دھآایا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਭੋਜਨੁ ਖਾਇਆ ॥a(n)mrit naam nidhaan bhojan khaiaa ||अंमृतु नामु निधानु भोजनु खाइआ ॥اںمرت نام ندھان بھوجن کھاایا ۔۔

ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਧੂਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲਾਇਆ ॥sa(n)t janaa kee dhoor masatak laiaa ||संत जना की धूरि मसतकि लाइआ ॥سںت جنا کیِ دھُور مستک لاایا ۔۔