Ang 651 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੫੧)

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੀ ਇਸੁ ਮਨ ਕਉ ਮਲੁ ਲਾਗੀ ਕਾਲਾ ਹੋਆ ਸਿਆਹੁ ॥janam janam kee is man kau mal laagee kaalaa hoaa siaahu ||जनम जनम की इसु मन कउ मलु लागी काला होआ सिआहु ॥جنم جنم کیِ اس من کا مل لاگیِ کالا هوآ سآهُ ۔۔

ਖੰਨਲੀ ਧੋਤੀ ਉਜਲੀ ਨ ਹੋਵਈ ਜੇ ਸਉ ਧੋਵਣਿ ਪਾਹੁ ॥kha(n)nalee dhotee ujalee na hoviee je sau dhovan paahu ||खंनली धोती उजली न होवई जे सउ धोवणि पाहु ॥کھنّلیِ دھوتیِ اُجلیِ ن هووای جے سا دھووݨ پاهُ ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਉਲਟੀ ਹੋਵੈ ਮਤਿ ਬਦਲਾਹੁ ॥gur parasaadhee jeevat marai ulaTee hovai mat badhalaahu ||गुर परसादी जीवतु मरै उलटी होवै मति बदलाहु ॥گُر پرسادیِ جیِوت مرَے اُلٹیِ هووَے مت بدلاهُ ۔۔

ਨਾਨਕ ਮੈਲੁ ਨ ਲਗਈ ਨਾ ਫਿਰਿ ਜੋਨੀ ਪਾਹੁ ॥੧॥naanak mail na lagiee naa fir jonee paahu ||1||नानक मैलु न लगई ना फिरि जोनी पाहु ॥१॥نانک مَےل ن لگای نا پھر جونیِ پاهُ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਚਹੁ ਜੁਗੀ ਕਲਿ ਕਾਲੀ ਕਾਂਢੀ ਇਕ ਉਤਮ ਪਦਵੀ ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਾਹਿ ॥chahu jugee kal kaalee kaa(n)ddee ik utam padhavee is jug maeh ||चहु जुगी कलि काली काँढी इक उतम पदवी इसु जुग माहि ॥چهُ جُگیِ کل کالیِ کاںڈھیِ اک اُتم پدویِ اس جُگ ماه ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ਜਿਨ ਕਉ ਹਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਹਿ ॥gurmukh har keerat fal paieeaai jin kau har likh paeh ||गुरमुखि हरि कीरति फलु पाईऐ जिन कउ हरि लिखि पाहि ॥گُرمکھ هر کیِرت پھل پاایاَے جن کا هرِ لکھِ پاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਹਰਿ ਉਚਰਹਿ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥naanak gur parasaadhee anadhin bhagat har uchareh har bhagatee maeh samaeh ||2||नानक गुर परसादी अनदिनु भगति हरि उचरहि हरि भगती माहि समाहि ॥२॥نانک گُر پرسادیِ اندن بھگت هر اُچره هرِ بھگتیِ ماه سماه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਸਾਧ ਜਨ ਸੰਗਤਿ ਮੁਖਿ ਬੋਲੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਭਲੀ ਬਾਣਿ ॥har har mel saadh jan sa(n)gat mukh bolee har har bhalee baan ||हरि हरि मेलि साध जन संगति मुखि बोली हरि हरि भली बाणि ॥هر هرِ مےل سادھ جن سںگت مُکھ بولیِ هرِ هرِ بھلیِ باݨ ۔۔

ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਹਰਿ ਨਿਤ ਚਵਾ ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਸਦਾ ਮਾਣਿ ॥har gun gaavaa har nit chavaa gurmatee har ra(n)g sadhaa maan ||हरि गुण गावा हरि नित चवा गुरमती हरि रंगु सदा माणि ॥هر گُݨ گاوا هرِ نت چوا گُرمتیِ هرِ رںگ سدا ماݨ ۔۔

ਹਰਿ ਜਪਿ ਜਪਿ ਅਉਖਧ ਖਾਧਿਆ ਸਭਿ ਰੋਗ ਗਵਾਤੇ ਦੁਖਾ ਘਾਣਿ ॥har jap jap aaukhadh khaadhiaa sabh rog gavaate dhukhaa ghaan ||हरि जपि जपि अउखध खाधिआ सभि रोग गवाते दुखा घाणि ॥هر جپِ جپِ ااکھدھ کھادھآ سبھِ روگ گواتے دُکھا گھاݨ ۔۔

ਜਿਨਾ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਨ ਵਿਸਰੈ ਸੇ ਹਰਿ ਜਨ ਪੂਰੇ ਸਹੀ ਜਾਣਿ ॥jinaa saas giraas na visarai se har jan poore sahee jaan ||जिना सासि गिरासि न विसरै से हरि जन पूरे सही जाणि ॥جٍنا ساس گراس ن وسرَے سے هر جن پُورے سهیِ جاݨ ۔۔

ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਆਰਾਧਦੇ ਤਿਨ ਚੂਕੀ ਜਮ ਕੀ ਜਗਤ ਕਾਣਿ ॥੨੨॥jo gurmukh har aaraadhadhe tin chookee jam kee jagat kaan ||22||जो गुरमुखि हरि आराधदे तिन चूकी जम की जगत काणि ॥२२॥جو گُرمکھ هر آرادھدے تن چُوکیِ جم کیِ جگت کاݨ ۔۔۲۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਰੇ ਜਨ ਉਥਾਰੈ ਦਬਿਓਹੁ ਸੁਤਿਆ ਗਈ ਵਿਹਾਇ ॥re jan uthaarai dhabioh sutiaa giee vihai ||रे जन उथारै दबिओहु सुतिआ गई विहाइ ॥رے جن اُتھارَے دباوهُ سُتآ گای وهاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸੁਣਿ ਨ ਜਾਗਿਓ ਅੰਤਰਿ ਨ ਉਪਜਿਓ ਚਾਉ ॥satigur kaa sabadh sun na jaagio a(n)tar na upajio chaau ||सतिगुर का सबदु सुणि न जागिओ अंतरि न उपजिओ चाउ ॥ستگر کا سبد سُݨ ن جاگاو اںتر ن اُپجاو چاا ۔۔

ਸਰੀਰੁ ਜਲਉ ਗੁਣ ਬਾਹਰਾ ਜੋ ਗੁਰ ਕਾਰ ਨ ਕਮਾਇ ॥sareer jalau gun baaharaa jo gur kaar na kamai ||सरीरु जलउ गुण बाहरा जो गुर कार न कमाइ ॥سریِر جلا گُݨ باهرا جو گُر کار ن کماا ۔۔

ਜਗਤੁ ਜਲੰਦਾ ਡਿਠੁ ਮੈ ਹਉਮੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥jagat jala(n)dhaa ddiTh mai haumai dhoojai bhai ||जगतु जलंदा डिठु मै हउमै दूजै भाइ ॥جگت جلµدا ڈٹھ مَے هامَے دُوجَے بھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਉਬਰੇ ਸਚੁ ਮਨਿ ਸਬਦਿ ਧਿਆਇ ॥੧॥naanak gur saranaiee ubare sach man sabadh dhiaai ||1||नानक गुर सरणाई उबरे सचु मनि सबदि धिआइ ॥१॥نانک گُر سرݨاای اُبرے سچ من سبد دھآا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਹਉਮੈ ਗਈ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥sabadh rate haumai giee sobhaava(n)tee naar ||सबदि रते हउमै गई सोभावंती नारि ॥سبد رتے هامَے گای سوبھاوںتیِ نار ۔۔

ਪਿਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਸਦਾ ਚਲੈ ਤਾ ਬਨਿਆ ਸੀਗਾਰੁ ॥pir kai bhaanai sadhaa chalai taa baniaa seegaar ||पिर कै भाणै सदा चलै ता बनिआ सीगारु ॥پِر کَے بھاݨَے سدا چلَے تا بنآ سیِگار ۔۔

ਸੇਜ ਸੁਹਾਵੀ ਸਦਾ ਪਿਰੁ ਰਾਵੈ ਹਰਿ ਵਰੁ ਪਾਇਆ ਨਾਰਿ ॥sej suhaavee sadhaa pir raavai har var paiaa naar ||सेज सुहावी सदा पिरु रावै हरि वरु पाइआ नारि ॥سےج سُهاویِ سدا پر راوَے هر ور پاایا نار ۔۔

ਨਾ ਹਰਿ ਮਰੈ ਨ ਕਦੇ ਦੁਖੁ ਲਾਗੈ ਸਦਾ ਸੁਹਾਗਣਿ ਨਾਰਿ ॥naa har marai na kadhe dhukh laagai sadhaa suhaagan naar ||ना हरि मरै न कदे दुखु लागै सदा सुहागणि नारि ॥نا هر مرَے ن کدے دُکھ لاگَے سدا سُهاگݨ نار ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲਿ ਲਈ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥੨॥naanak har prabh mel liee gur kai het piaar ||2||नानक हरि प्रभ मेलि लई गुर कै हेति पिआरि ॥२॥نانک هر پربھ مےل لای گُر کَے هےت پآر ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਨਾ ਗੁਰੁ ਗੋਪਿਆ ਆਪਣਾ ਤੇ ਨਰ ਬੁਰਿਆਰੀ ॥jinaa gur gopiaa aapanaa te nar buriaaree ||जिना गुरु गोपिआ आपणा ते नर बुरिआरी ॥جٍنا گُر گوپآ آپݨا تے نر بُرآریِ ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਤਿਨ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਨਾ ਕਰਹੁ ਪਾਪਿਸਟ ਹਤਿਆਰੀ ॥har jeeau tin kaa dharasan naa karahu paapisaT hatiaaree ||हरि जीउ तिन का दरसनु ना करहु पापिसट हतिआरी ॥هر جیِا تن کا درسن نا کرهُ پاپسٹ هتِآریِ ۔۔

ਓਹਿ ਘਰਿ ਘਰਿ ਫਿਰਹਿ ਕੁਸੁਧ ਮਨਿ ਜਿਉ ਧਰਕਟ ਨਾਰੀ ॥oh ghar ghar fireh kusudh man jiau dharakaT naaree ||ओहि घरि घरि फिरहि कुसुध मनि जिउ धरकट नारी ॥اوهِ گھر گھرِ پھره کُسدھ منِ جا دھرکٹ ناریِ ۔۔

ਵਡਭਾਗੀ ਸੰਗਤਿ ਮਿਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਵਾਰੀ ॥vaddabhaagee sa(n)gat mile gurmukh savaaree ||वडभागी संगति मिले गुरमुखि सवारी ॥وڈبھاگیِ سںگت ملے گُرمکھ سواریِ ۔۔

ਹਰਿ ਮੇਲਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦਇਆ ਕਰਿ ਗੁਰ ਕਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥੨੩॥har melahu satigur dhiaa kar gur kau balihaaree ||23||हरि मेलहु सतिगुर दइआ करि गुर कउ बलिहारी ॥२३॥هر مےلهُ ستِگر دایا کرِ گُر کا بلِهاریِ ۔۔۲۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਊਪਜੈ ਫਿਰਿ ਦੁਖੁ ਨ ਲਗੈ ਆਇ ॥gur sevaa te sukh uoopajai fir dhukh na lagai aai ||गुर सेवा ते सुखु ऊपजै फिरि दुखु न लगै आइ ॥گُر سےوا تے سُکھ اُوپجَے پھر دُکھ ن لگَے آا ۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਮਿਟਿ ਗਇਆ ਕਾਲੈ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਇ ॥ja(n)man maranaa miT giaa kaalai kaa kichh na basai ||जंमणु मरणा मिटि गइआ कालै का किछु न बसाइ ॥جںمݨ مرݨا مٹ گایا کالَے کا کچھ ن بساا ۔۔

ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਮਨੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਚੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥har setee man rav rahiaa sache rahiaa samai ||हरि सेती मनु रवि रहिआ सचे रहिआ समाइ ॥هر سےتیِ من روِ رهِآ سچے رهِآ سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿੰਨ ਕਉ ਜੋ ਚਲਨਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥੧॥naanak hau balihaaree ti(n)n kau jo chalan satigur bhai ||1||नानक हउ बलिहारी तिंन कउ जो चलनि सतिगुर भाइ ॥१॥نانک ها بلهاریِ تنّ کا جو چلن ستِگر بھاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਸੁਧੁ ਨ ਹੋਵਈ ਜੇ ਅਨੇਕ ਕਰੈ ਸੀਗਾਰ ॥bin sabadhai sudh na hoviee je anek karai seegaar ||बिनु सबदै सुधु न होवई जे अनेक करै सीगार ॥بٍن سبدَے سُدھ ن هووای جے انےک کرَے سیِگار ۔۔