Ang 649 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੪੯)

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸੰਤਾ ਨਾਲਿ ਵੈਰੁ ਕਮਾਵਦੇ ਦੁਸਟਾ ਨਾਲਿ ਮੋਹੁ ਪਿਆਰੁ ॥sa(n)taa naal vair kamaavadhe dhusaTaa naal moh piaar ||संता नालि वैरु कमावदे दुसटा नालि मोहु पिआरु ॥سںتا نال وَےر کماودے دُسٹا نال موهُ پآر ۔۔

ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਸੁਖੁ ਨਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥agai pichhai sukh nahee mar ja(n)meh vaaro vaar ||अगै पिछै सुखु नही मरि जंमहि वारो वार ॥اگَے پچھَے سُکھ نهیِ مر جںمه وارو وار ۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਕਦੇ ਨ ਬੁਝਈ ਦੁਬਿਧਾ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥tirasanaa kadhe na bujhiee dhubidhaa hoi khuaar ||तृसना कदे न बुझई दुबिधा होइ खुआरु ॥تِرسنا کدے ن بُجھای دُبدھا هوا کھُآر ۔۔

ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਤਿਨਾ ਨਿੰਦਕਾ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥muh kaale tinaa ni(n)dhakaa tit sachai dharabaar ||मुह काले तिना निंदका तितु सचै दरबारि ॥مُه کالے تنا نںدکا تت سچَے دربار ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਨਾ ਉਰਵਾਰਿ ਨ ਪਾਰਿ ॥੨॥naanak naam vihooniaa naa uravaar na paar ||2||नानक नाम विहूणिआ ना उरवारि न पारि ॥२॥نانک نام وهُوݨآ نا اُروار ن پار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦੇ ਸੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥jo har naam dhiaaidhe se har har naam rate man maahee ||जो हरि नामु धिआइदे से हरि हरि नामि रते मन माही ॥جو هر نام دھآادے سے هرِ هرِ نام رتے من ماهیِ ۔۔

ਜਿਨਾ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਇਕੁ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨਾ ਇਕਸ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥jinaa man chit ik araadhiaa tinaa ikas bin dhoojaa ko naahee ||जिना मनि चिति इकु अराधिआ तिना इकस बिनु दूजा को नाही ॥جٍنا من چتِ اک ارادھآ تنا اکس بن دُوجا کو ناهیِ ۔۔

ਸੇਈ ਪੁਰਖ ਹਰਿ ਸੇਵਦੇ ਜਿਨ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਹੀ ॥seiee purakh har sevadhe jin dhur masatak lekh likhaahee ||सेई पुरख हरि सेवदे जिन धुरि मसतकि लेखु लिखाही ॥سےای پُرکھ هر سےودے جن دھُر مستک لےکھ لکھاهیِ ۔۔

ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਨਿਤ ਗਾਵਦੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਹੀ ॥har ke gun nit gaavadhe har gun gai gunee samajhaahee ||हरि के गुण नित गावदे हरि गुण गाइ गुणी समझाही ॥هر کے گُݨ نت گاودے هرِ گُݨ گاا گُݨیِ سمجھاهیِ ۔۔

ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਗੁਰਮੁਖਾ ਗੁਰ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਹੀ ॥੧੭॥vaddiaaiee vaddee gurmukhaa gur poorai har naam samaahee ||17||वडिआई वडी गुरमुखा गुर पूरै हरि नामि समाही ॥१७॥وڈآای وڈیِ گُرمکھا گُر پُورَے هرِ نام سماهیِ ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਗਾਖੜੀ ਸਿਰੁ ਦੀਜੈ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥satigur kee sevaa gaakhaRee sir dheejai aap gavai ||सतिगुर की सेवा गाखड़ी सिरु दीजै आपु गवाइ ॥ستگر کیِ سےوا گاکھڑیِ سر دیِجَے آپ گواا ۔۔

ਸਬਦਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਨਾ ਮਰਹਿ ਤਾ ਸੇਵਾ ਪਵੈ ਸਭ ਥਾਇ ॥sabadh mareh fir naa mareh taa sevaa pavai sabh thai ||सबदि मरहि फिरि ना मरहि ता सेवा पवै सभ थाइ ॥سبد مره پھر نا مره تا سےوا پوَے سبھ تھاا ۔۔

ਪਾਰਸ ਪਰਸਿਐ ਪਾਰਸੁ ਹੋਵੈ ਸਚਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥paaras parasiaai paaras hovai sach rahai liv lai ||पारस परसिऐ पारसु होवै सचि रहै लिव लाइ ॥پارس پرساَے پارس هووَے سچ رهَے لو لاا ۔۔

ਜਿਸੁ ਪੂਰਬਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥jis poorab hovai likhiaa tis satigur milai prabh aai ||जिसु पूरबि होवै लिखिआ तिसु सतिगुरु मिलै प्रभु आइ ॥جِس پُورب هووَے لکھآ تس ستِگر ملَے پربھ آِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗਣਤੈ ਸੇਵਕੁ ਨਾ ਮਿਲੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੇ ਸੋ ਪਵੈ ਥਾਇ ॥੧॥naanak ganatai sevak naa milai jis bakhase so pavai thai ||1||नानक गणतै सेवकु ना मिलै जिसु बखसे सो पवै थाइ ॥१॥نانک گݨتَے سےوک نا ملَے جس بکھسے سو پوَے تھاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਹਲੁ ਕੁਮਹਲੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਮੂਰਖ ਅਪਣੈ ਸੁਆਇ ॥mahal kumahal na jaananee moorakh apanai suaai ||महलु कुमहलु न जाणनी मूरख अपणै सुआइ ॥مهل کُمهل ن جاݨنیِ مُورکھ اپݨَے سُآا ۔۔

ਸਬਦੁ ਚੀਨਹਿ ਤਾ ਮਹਲੁ ਲਹਹਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇ ॥sabadh cheeneh taa mahal laheh jotee jot samai ||सबदु चीनहि ता महलु लहहि जोती जोति समाइ ॥سبد چیٍنه تا مهل لههِ جوتیِ جوت سماا ۔۔

ਸਦਾ ਸਚੇ ਕਾ ਭਉ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾ ਸਭਾ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥sadhaa sache kaa bhau man vasai taa sabhaa sojhee pai ||सदा सचे का भउ मनि वसै ता सभा सोझी पाइ ॥سدا سچے کا بھا من وسَے تا سبھا سوجھیِ پاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅਪਣੈ ਘਰਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥satigur apanai ghar varatadhaa aape le milai ||सतिगुरु अपणै घरि वरतदा आपे लए मिलाइ ॥ستگر اپݨَے گھرِ ورتدا آپے لاے ملاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਭ ਪੂਰੀ ਪਈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥naanak satigur miliaai sabh pooree piee jis no kirapaa kare rajai ||2||नानक सतिगुरि मिलिऐ सभ पूरी पई जिस नो किरपा करे रजाइ ॥२॥نانک ستگر ملِاَے سبھ پُوریِ پای جس نو کرپا کرے رجاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਧੰਨੁ ਧਨੁ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਭਗਤ ਜਨਾ ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਹਰਿ ਮੁਖਿ ਕਹਤਿਆ ॥dha(n)n dhan bhaag tinaa bhagat janaa jo har naamaa har mukh kahatiaa ||धंनु धनु भाग तिना भगत जना जो हरि नामा हरि मुखि कहतिआ ॥دھنّ دھن بھاگ تنا بھگت جنا جو هر ناما هرِ مُکھ کهتِآ ۔۔

ਧਨੁ ਧਨੁ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਸੰਤ ਜਨਾ ਜੋ ਹਰਿ ਜਸੁ ਸ੍ਰਵਣੀ ਸੁਣਤਿਆ ॥dhan dhan bhaag tinaa sa(n)t janaa jo har jas sravanee sunatiaa ||धनु धनु भाग तिना संत जना जो हरि जसु स्रवणी सुणतिआ ॥دھن دھن بھاگ تنا سںت جنا جو هر جس سروݨیِ سُݨتآ ۔۔

ਧਨੁ ਧਨੁ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਸਾਧ ਜਨਾ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਜਨ ਬਣਤਿਆ ॥dhan dhan bhaag tinaa saadh janaa har keeratan gai gunee jan banatiaa ||धनु धनु भाग तिना साध जना हरि कीरतनु गाइ गुणी जन बणतिआ ॥دھن دھن بھاگ تنا سادھ جنا هر کیِرتن گاا گُݨیِ جن بݨتآ ۔۔

ਧਨੁ ਧਨੁ ਭਾਗ ਤਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਾ ਜੋ ਗੁਰਸਿਖ ਲੈ ਮਨੁ ਜਿਣਤਿਆ ॥dhan dhan bhaag tinaa gurmukhaa jo gursikh lai man jinatiaa ||धनु धनु भाग तिना गुरमुखा जो गुरसिख लै मनु जिणतिआ ॥دھن دھن بھاگ تنا گُرمکھا جو گُرسکھ لَے من جݨتآ ۔۔

ਸਭ ਦੂ ਵਡੇ ਭਾਗ ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੇ ਜੋ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਸਿਖ ਪੜਤਿਆ ॥੧੮॥sabh dhoo vadde bhaag gursikhaa ke jo gur charanee sikh paRatiaa ||18||सभ दू वडे भाग गुरसिखा के जो गुर चरणी सिख पड़तिआ ॥१८॥سبھ دُو وڈے بھاگ گُرسکھا کے جو گُر چرݨیِ سکھ پڑتآ ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦੈ ਤਿਸ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਤੁ ਰਹੈ ਏਕ ਸਬਦਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥braham bi(n)dhai tis dhaa brahamat rahai ek sabadh liv lai ||ब्रहमु बिंदै तिस दा ब्रहमतु रहै एक सबदि लिव लाइ ॥برهم بںدَے تس دا برهمت رهَے اےک سبد لو لاِا ۔۔

ਨਵ ਨਿਧੀ ਅਠਾਰਹ ਸਿਧੀ ਪਿਛੈ ਲਗੀਆ ਫਿਰਹਿ ਜੋ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਸਦਾ ਵਸਾਇ ॥nav nidhee aThaareh sidhee pichhai lageeaa fireh jo har hiradhai sadhaa vasai ||नव निधी अठारह सिधी पिछै लगीआ फिरहि जो हरि हिरदै सदा वसाइ ॥نو ندھیِ اٹھاره سدھیِ پچھَے لگیِآ پھره جو هر هردَے سدا وساِا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਉ ਨ ਪਾਈਐ ਬੁਝਹੁ ਕਰਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥bin satigur naau na paieeaai bujhahu kar veechaar ||बिनु सतिगुर नाउ न पाईऐ बुझहु करि वीचारु ॥بٍن ستگر ناا ن پاایاَے بُجھهُ کرِ ویِچار ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥੧॥naanak poorai bhaag satigur milai sukh paae jug chaar ||1||नानक पूरै भागि सतिगुरु मिलै सुखु पाए जुग चारि ॥१॥نانک پُورَے بھاگ ستگر ملَے سُکھ پااے جُگ چار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕਿਆ ਗਭਰੂ ਕਿਆ ਬਿਰਧਿ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥kiaa gabharoo kiaa biradh hai manmukh tirasanaa bhukh na jai ||किआ गभरू किआ बिरधि है मनमुख तृसना भुख न जाइ ॥کِآ گبھرُو کآ بردھ هَے منمکھ ترسنا بھُکھ ن جاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੇ ਰਤਿਆ ਸੀਤਲੁ ਹੋਏ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥gurmukh sabadhe ratiaa seetal hoe aap gavai ||गुरमुखि सबदे रतिआ सीतलु होए आपु गवाइ ॥گُرمکھ سبدے رتآ سیِتل هواے آپ گواا ۔۔

ਅੰਦਰੁ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਸੰਤੋਖਿਆ ਫਿਰਿ ਭੁਖ ਨ ਲਗੈ ਆਇ ॥a(n)dhar tirapat sa(n)tokhiaa fir bhukh na lagai aai ||अंदरु तृपति संतोखिआ फिरि भुख न लगै आइ ॥اںدر ترپت سںتوکھآ پھر بھُکھ ن لگَے آا ۔۔