Ang 647 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੪੭)

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪਰਥਾਇ ਸਾਖੀ ਮਹਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਦੇ ਸਾਝੀ ਸਗਲ ਜਹਾਨੈ ॥parathai saakhee mahaa purakh boladhe saajhee sagal jahaanai ||परथाइ साखी महा पुरख बोलदे साझी सगल जहानै ॥پرتھاا ساکھیِ مها پُرکھ بولدے ساجھیِ سگل جهانَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਭਉ ਕਰੇ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ॥gurmukh hoi su bhau kare aapanaa aap pachhaanai ||गुरमुखि होइ सु भउ करे आपणा आपु पछाणै ॥گُرمکھ هوا سُ بھا کرے آپݨا آپ پچھاݨَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥gur parasaadhee jeevat marai taa man hee te man maanai ||गुर परसादी जीवतु मरै ता मन ही ते मनु मानै ॥گُر پرسادیِ جیِوت مرَے تا من هیِ تے من مانَے ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਮਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ਨਾਨਕ ਸੇ ਕਿਆ ਕਥਹਿ ਗਿਆਨੈ ॥੧॥jin kau man kee parateet naahee naanak se kiaa katheh giaanai ||1||जिन कउ मन की परतीति नाही नानक से किआ कथहि गिआनै ॥१॥جٍن کا من کیِ پرتیِت ناهیِ نانک سے کآ کتھه گآنَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਅੰਤਿ ਦੁਖੁ ਪਹੁਤਾ ਆਇ ॥gurmukh chit na laio a(n)t dhukh pahutaa aai ||गुरमुखि चितु न लाइओ अंति दुखु पहुता आइ ॥گُرمکھ چت ن لاااو اںت دُکھ پهُتا آِا ۔۔

ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਧਿਆਂ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥a(n)dharahu baaharahu a(n)dhiaa(n) sudh na kaiee pai ||अंदरहु बाहरहु अंधिआँ सुधि न काई पाइ ॥اںدرهُ باهرهُ اںدھآں سُدھ ن کاای پاا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਤਿਨ ਕੀ ਬਰਕਤੀ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਖਾਇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਨਾਇ ॥pa(n)ddit tin kee barakatee sabh jagat khai jo rate har nai ||पंडित तिन की बरकती सभु जगतु खाइ जो रते हरि नाइ ॥پںڈت تن کیِ برکتیِ سبھ جگت کھاا جو رتے هر ناا ۔۔

ਜਿਨ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥jin gur kai sabadh salaahiaa har siau rahe samai ||जिन गुर कै सबदि सलाहिआ हरि सिउ रहे समाइ ॥جٍن گُر کَے سبد سلاهآ هر سا رهے سماا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬਰਕਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥pa(n)ddit dhoojai bhai barakat na hoviee naa dhan palai pai ||पंडित दूजै भाइ बरकति न होवई ना धनु पलै पाइ ॥پںڈت دُوجَے بھاا برکت ن هووای نا دھن پلَے پاا ۔۔

ਪੜਿ ਥਕੇ ਸੰਤੋਖੁ ਨ ਆਇਓ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਵਿਹਾਇ ॥paR thake sa(n)tokh na aaio anadhin jalat vihai ||पड़ि थके संतोखु न आइओ अनदिनु जलत विहाइ ॥پڑ تھکے سںتوکھ ن آااو اندن جلت وهاا ۔۔

ਕੂਕ ਪੂਕਾਰ ਨ ਚੁਕਈ ਨਾ ਸੰਸਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥kook pookaar na chukiee naa sa(n)saa vichahu jai ||कूक पूकार न चुकई ना संसा विचहु जाइ ॥کُوک پُوکار ن چُکای نا سںسا وچهُ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥naanak naam vihooniaa muh kaalai uTh jai ||2||नानक नाम विहूणिआ मुहि कालै उठि जाइ ॥२॥نانک نام وهُوݨآ مُه کالَے اُٹھ جاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਸਜਣ ਮੇਲਿ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਿ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ॥har sajan mel piaare mil pa(n)th dhasaiee ||हरि सजण मेलि पिआरे मिलि पंथु दसाई ॥هر سجݨ مےل پآرے ملِ پںتھ دساای ۔۔

ਜੋ ਹਰਿ ਦਸੇ ਮਿਤੁ ਤਿਸੁ ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥jo har dhase mit tis hau bal jaiee ||जो हरि दसे मितु तिसु हउ बलि जाई ॥جو هر دسے مت تس ها بلِ جاای ۔۔

ਗੁਣ ਸਾਝੀ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥gun saajhee tin siau karee har naam dhiaaiee ||गुण साझी तिन सिउ करी हरि नामु धिआई ॥گُݨ ساجھیِ تن سا کریِ هر نام دھآای ۔۔

ਹਰਿ ਸੇਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਿਤ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥har sevee piaaraa nit sev har sukh paiee ||हरि सेवी पिआरा नित सेवि हरि सुखु पाई ॥هر سےویِ پآرا نت سےو هرِ سُکھ پاای ۔۔

ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਤਿਸੁ ਜਿਨਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੧੨॥balihaaree satigur tis jin sojhee paiee ||12||बलिहारी सतिगुर तिसु जिनि सोझी पाई ॥१२॥بلهاریِ ستِگر تس جنِ سوجھیِ پاای ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਮੈਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਜੇ ਵੇਦ ਪੜੈ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥pa(n)ddit mail na chukiee je vedh paRai jug chaar ||पंडित मैलु न चुकई जे वेद पड़ै जुग चारि ॥پںڈت مَےل ن چُکای جے وےد پڑَے جُگ چار ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਮੂਲੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ॥trai gun maiaa mool hai vich haumai naam visaar ||त्रै गुण माइआ मूलु है विचि हउमै नामु विसारि ॥ترَے گُݨ مااآ مُول هَے وچ هامَے نام وسار ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਭੂਲੇ ਦੂਜੈ ਲਾਗੇ ਮਾਇਆ ਕੈ ਵਾਪਾਰਿ ॥pa(n)ddit bhoole dhoojai laage maiaa kai vaapaar ||पंडित भूले दूजै लागे माइआ कै वापारि ॥پںڈت بھُولے دُوجَے لاگے ماایا کَے واپار ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਹੈ ਮੂਰਖ ਭੁਖਿਆ ਮੁਏ ਗਵਾਰ ॥a(n)tar tirasanaa bhukh hai moorakh bhukhiaa mue gavaar ||अंतरि तृसना भुख है मूरख भुखिआ मुए गवार ॥اںتر ترسنا بھُکھ هَے مُورکھ بھُکھآ مُاے گوار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥satigur seviaai sukh paiaa sachai sabadh veechaar ||सतिगुरि सेविऐ सुखु पाइआ सचै सबदि वीचारि ॥ستگر سےواَے سُکھ پاایا سچَے سبد ویِچار ۔۔

ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਗਈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥a(n)dharahu tirasanaa bhukh giee sachai nai piaar ||अंदरहु तृसना भुख गई सचै नाइ पिआरि ॥اںدرهُ ترسنا بھُکھ گای سچَے ناا پآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਹਜੇ ਰਜੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੧॥naanak naam rate sahaje raje jinaa har rakhiaa ur dhaar ||1||नानक नामि रते सहजे रजे जिना हरि रखिआ उरि धारि ॥१॥نانک نام رتے سهجے رجے جنا هر رکھِآ اُر دھار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸੇਵਿਆ ਦੁਖੁ ਲਗਾ ਬਹੁਤਾ ਆਇ ॥manmukh har naam na seviaa dhukh lagaa bahutaa aai ||मनमुख हरि नामु न सेविआ दुखु लगा बहुता आइ ॥منمکھ هر نام ن سےوآ دُکھ لگا بهُتا آا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥a(n)tar agiaan a(n)dher hai sudh na kaiee pai ||अंतरि अगिआनु अंधेरु है सुधि न काई पाइ ॥اںتر اگآن اںدھےر هَے سُدھ ن کاای پاا ۔۔

ਮਨਹਠਿ ਸਹਜਿ ਨ ਬੀਜਿਓ ਭੁਖਾ ਕਿ ਅਗੈ ਖਾਇ ॥manahaTh sahaj na beejio bhukhaa k agai khai ||मनहठि सहजि न बीजिओ भुखा कि अगै खाइ ॥منهٹھ سهجِ ن بیِجاو بھُکھا ک اگَے کھاا ۔۔

ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਲਗਾ ਜਾਇ ॥naam nidhaan visaariaa dhoojai lagaa jai ||नामु निधानु विसारिआ दूजै लगा जाइ ॥نام ندھان وسارآ دُوجَے لگا جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਹਿ ਵਡਿਆਈਆ ਜੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥naanak gurmukh mileh vaddiaaieeaa je aape mel milai ||2||नानक गुरमुखि मिलहि वडिआईआ जे आपे मेलि मिलाइ ॥२॥نانک گُرمکھ مله وڈآایآ جے آپے مےل ملاِا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਹਰਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗਾਵੈ ਖਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥har rasanaa har jas gaavai kharee suhaavanee ||हरि रसना हरि जसु गावै खरी सुहावणी ॥هر رسنا هرِ جس گاوَے کھریِ سُهاوݨیِ ۔۔

ਜੋ ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲੈ ਸਾ ਹਰਿ ਭਾਵਣੀ ॥jo man tan mukh har bolai saa har bhaavanee ||जो मनि तनि मुखि हरि बोलै सा हरि भावणी ॥جو من تنِ مُکھ هرِ بولَے سا هرِ بھاوݨیِ ۔۔

ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਖੈ ਸਾਦੁ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵਣੀ ॥jo gurmukh chakhai saadh saa tirapataavanee ||जो गुरमुखि चखै सादु सा तृपतावणी ॥جو گُرمکھ چکھَے ساد سا ترپتاوݨیِ ۔۔

ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਪਿਆਰੇ ਨਿਤ ਗੁਣ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਵਣੀ ॥gun gaavai piaare nit gun gai gunee samajhaavanee ||गुण गावै पिआरे नित गुण गाइ गुणी समझावणी ॥گُݨ گاوَے پآرے نت گُݨ گاا گُݨیِ سمجھاوݨیِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਵਣੀ ॥੧੩॥jis hovai aap dhiaal saa satiguroo guroo bulaavanee ||13||जिसु होवै आपि दइआलु सा सतिगुरू गुरू बुलावणी ॥१३॥جِس هووَے آپ دایال سا ستگرُو گُرُو بُلاوݨیِ ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥hasatee sir jiau a(n)kas hai aharan jiau sir dhei ||हसती सिरि जिउ अंकसु है अहरणि जिउ सिरु देइ ॥هستیِ سر جا اںکس هَے اهرݨ جا سر دےِا ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥man tan aagai raakh kai uoobhee sev karei ||मनु तनु आगै राखि कै ऊभी सेव करेइ ॥من تن آگَے راکھ کَے اُوبھیِ سےو کرےا ۔۔