Ang 641 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੪੧)

ਤਿਨਾ ਪਿਛੈ ਛੁਟੀਐ ਪਿਆਰੇ ਜੋ ਸਾਚੀ ਸਰਣਾਇ ॥੨॥tinaa pichhai chhuTeeaai piaare jo saachee saranai ||2||तिना पिछै छुटीऐ पिआरे जो साची सरणाइ ॥२॥تٍنا پچھَے چھُٹیِاَے پآرے جو ساچیِ سرݨاا ۔۔۲۔۔

ਮਿਠਾ ਕਰਿ ਕੈ ਖਾਇਆ ਪਿਆਰੇ ਤਿਨਿ ਤਨਿ ਕੀਤਾ ਰੋਗੁ ॥miThaa kar kai khaiaa piaare tin tan keetaa rog ||मिठा करि कै खाइआ पिआरे तिनि तनि कीता रोगु ॥مِٹھا کر کَے کھااآ پآرے تنِ تنِ کیِتا روگ ۔۔

ਕਉੜਾ ਹੋਇ ਪਤਿਸਟਿਆ ਪਿਆਰੇ ਤਿਸ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਸੋਗੁ ॥kauRaa hoi patisaTiaa piaare tis te upajiaa sog ||कउड़ा होइ पतिसटिआ पिआरे तिस ते उपजिआ सोगु ॥کاڑا هوا پتسٹآ پآرے تس تے اُپجآ سوگ ۔۔

ਭੋਗ ਭੁੰਚਾਇ ਭੁਲਾਇਅਨੁ ਪਿਆਰੇ ਉਤਰੈ ਨਹੀ ਵਿਜੋਗੁ ॥bhog bhu(n)chai bhulaian piaare utarai nahee vijog ||भोग भुँचाइ भुलाइअनु पिआरे उतरै नही विजोगु ॥بھوگ بھُںچاا بھُلااان پآرے اُترَے نهیِ وجوگ ۔۔

ਜੋ ਗੁਰ ਮੇਲਿ ਉਧਾਰਿਆ ਪਿਆਰੇ ਤਿਨ ਧੁਰੇ ਪਇਆ ਸੰਜੋਗੁ ॥੩॥jo gur mel udhaariaa piaare tin dhure piaa sa(n)jog ||3||जो गुर मेलि उधारिआ पिआरे तिन धुरे पइआ संजोगु ॥३॥جو گُر مےل اُدھارآ پآرے تن دھُرے پایا سںجوگ ۔۔۳۔۔

ਮਾਇਆ ਲਾਲਚਿ ਅਟਿਆ ਪਿਆਰੇ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਹਿ ਮੂਲਿ ॥maiaa laalach aTiaa piaare chit na aaveh mool ||माइआ लालचि अटिआ पिआरे चिति न आवहि मूलि ॥مااآ لالچ اٹآ پآرے چتِ ن آوه مُول ۔۔

ਜਿਨ ਤੂ ਵਿਸਰਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਸੁਆਮੀ ਸੇ ਤਨ ਹੋਏ ਧੂੜਿ ॥jin too visareh paarabraham suaamee se tan hoe dhooR ||जिन तू विसरहि पारब्रहम सुआमी से तन होए धूड़ि ॥جٍن تُو وسره پاربرهم سُآمیِ سے تن هواے دھُوڑ ۔۔

ਬਿਲਲਾਟ ਕਰਹਿ ਬਹੁਤੇਰਿਆ ਪਿਆਰੇ ਉਤਰੈ ਨਾਹੀ ਸੂਲੁ ॥bilalaaT kareh bahuteriaa piaare utarai naahee sool ||बिललाट करहि बहुतेरिआ पिआरे उतरै नाही सूलु ॥بِللاٹ کره بهُتےرآ پآرے اُترَے ناهیِ سُول ۔۔

ਜੋ ਗੁਰ ਮੇਲਿ ਸਵਾਰਿਆ ਪਿਆਰੇ ਤਿਨ ਕਾ ਰਹਿਆ ਮੂਲੁ ॥੪॥jo gur mel savaariaa piaare tin kaa rahiaa mool ||4||जो गुर मेलि सवारिआ पिआरे तिन का रहिआ मूलु ॥४॥جو گُر مےل سوارآ پآرے تن کا رهِآ مُول ۔۔۴۔۔

ਸਾਕਤ ਸੰਗੁ ਨ ਕੀਜਈ ਪਿਆਰੇ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥saakat sa(n)g na keejiee piaare je kaa paar vasai ||साकत संगु न कीजई पिआरे जे का पारि वसाइ ॥ساکت سںگ ن کیِجای پآرے جے کا پار وساا ۔۔

ਜਿਸੁ ਮਿਲਿਐ ਹਰਿ ਵਿਸਰੈ ਪਿਆਰੇ ਸੋੁ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥jis miliaai har visarai piaare suo muh kaalai uTh jai ||जिसु मिलिऐ हरि विसरै पिआरे सुो मुहि कालै उठि जाइ ॥جِس ملاَے هرِ وسرَے پآرے سُو مُه کالَے اُٹھ جاِا ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਢੋਈ ਨਹ ਮਿਲੈ ਪਿਆਰੇ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥manmukh ddoiee neh milai piaare dharageh milai sajai ||मनमुखि ढोई नह मिलै पिआरे दरगह मिलै सजाइ ॥منمکھ ڈھوای نه ملَے پآرے درگه ملَے سجاا ۔۔

ਜੋ ਗੁਰ ਮੇਲਿ ਸਵਾਰਿਆ ਪਿਆਰੇ ਤਿਨਾ ਪੂਰੀ ਪਾਇ ॥੫॥jo gur mel savaariaa piaare tinaa pooree pai ||5||जो गुर मेलि सवारिआ पिआरे तिना पूरी पाइ ॥५॥جو گُر مےل سوارآ پآرے تنا پُوریِ پاا ۔۔۵۔۔

ਸੰਜਮ ਸਹਸ ਸਿਆਣਪਾ ਪਿਆਰੇ ਇਕ ਨ ਚਲੀ ਨਾਲਿ ॥sa(n)jam sahas siaanapaa piaare ik na chalee naal ||संजम सहस सिआणपा पिआरे इक न चली नालि ॥سںجم سهس سآݨپا پآرے اک ن چلیِ نال ۔۔

ਜੋ ਬੇਮੁਖ ਗੋਬਿੰਦ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਤਿਨ ਕੁਲਿ ਲਾਗੈ ਗਾਲਿ ॥jo bemukh gobi(n)dh te piaare tin kul laagai gaal ||जो बेमुख गोबिंद ते पिआरे तिन कुलि लागै गालि ॥جو بےمکھ گوبںد تے پآرے تن کُل لاگَے گال ۔۔

ਹੋਦੀ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਤੀਆ ਪਿਆਰੇ ਕੂੜੁ ਨ ਚਲੀ ਨਾਲਿ ॥hodhee vasat na jaateeaa piaare kooR na chalee naal ||होदी वसतु न जातीआ पिआरे कूड़ु न चली नालि ॥هودیِ وست ن جاتیِآ پآرے کُوڑ ن چلیِ نال ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨਾ ਮਿਲਾਇਓਨੁ ਪਿਆਰੇ ਸਾਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੬॥satigur jinaa milaion piaare saachaa naam samaal ||6||सतिगुरु जिना मिलाइओनु पिआरे साचा नामु समालि ॥६॥ستگر جنا ملاااون پآرے ساچا نام سمال ۔۔۶۔۔

ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਪਿਆਰੇ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ॥sat sa(n)tokh giaan dhiaan piaare jis no nadhar kare ||सतु संतोखु गिआनु धिआनु पिआरे जिस नो नदरि करे ॥ست سںتوکھ گآن دھآن پآرے جس نو ندر کرے ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਕੀਰਤਨੁ ਗੁਣ ਰਵੈ ਪਿਆਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਪੂਰ ਭਰੇ ॥anadhin keeratan gun ravai piaare a(n)mirat poor bhare ||अनदिनु कीरतनु गुण रवै पिआरे अंमृति पूर भरे ॥اندن کیِرتن گُݨ روَے پآرے اںمرت پُور بھرے ۔۔

ਦੁਖ ਸਾਗਰੁ ਤਿਨ ਲੰਘਿਆ ਪਿਆਰੇ ਭਵਜਲੁ ਪਾਰਿ ਪਰੇ ॥dhukh saagar tin la(n)ghiaa piaare bhavajal paar pare ||दुख सागरु तिन लंघिआ पिआरे भवजलु पारि परे ॥دُکھ ساگر تن لµگھآ پآرے بھوجل پار پرے ۔۔

ਜਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਪਿਆਰੇ ਸੇਈ ਸਦਾ ਖਰੇ ॥੭॥jis bhaavai tis mel laih piaare seiee sadhaa khare ||7||जिसु भावै तिसु मेलि लैहि पिआरे सेई सदा खरे ॥७॥جِس بھاوَے تس مےل لَےه پآرے سےای سدا کھرے ۔۔۷۔۔

ਸੰਮ੍ਰਥ ਪੁਰਖੁ ਦਇਆਲ ਦੇਉ ਪਿਆਰੇ ਭਗਤਾ ਤਿਸ ਕਾ ਤਾਣੁ ॥sa(n)mrath purakh dhiaal dheau piaare bhagataa tis kaa taan ||संम्रथ पुरखु दइआल देउ पिआरे भगता तिस का ताणु ॥سںمرتھ پُرکھ دایال دےا پآرے بھگتا تس کا تاݨ ۔۔

ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਈ ਢਹਿ ਪਏ ਪਿਆਰੇ ਜਿ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਜਾਣੁ ॥tis saranaiee ddeh pe piaare j a(n)tarajaamee jaan ||तिसु सरणाई ढहि पए पिआरे जि अंतरजामी जाणु ॥تِس سرݨاای ڈھهِ پاے پآرے ج اںترجامیِ جاݨ ۔۔

ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਸਵਾਰਿਆ ਪਿਆਰੇ ਮਸਤਕਿ ਸਚੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥halat palat savaariaa piaare masatak sach neesaan ||हलतु पलतु सवारिआ पिआरे मसतकि सचु नीसाणु ॥هلت پلت سوارآ پآرے مستک سچ نیِساݨ ۔۔

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਕਦੇ ਨ ਵੀਸਰੈ ਪਿਆਰੇ ਨਾਨਕ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥੮॥੨॥so prabh kadhe na veesarai piaare naanak sadh kurabaan ||8||2||सो प्रभु कदे न वीसरै पिआरे नानक सद कुरबाणु ॥८॥२॥سو پربھ کدے ن ویِسرَے پآرے نانک سد کُرباݨ ۔۔۸۔۔۲۔۔

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ਅਸਟਪਦੀਆsoraTh mahalaa panjavaa ghar doojaa asaTapadheeaaसोरठि महला ५ घरु २ असटपदीआسورٹھ مهلا ۵ گھر ۲ اسٹپدیِآ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਪਾਠੁ ਪੜਿਓ ਅਰੁ ਬੇਦੁ ਬੀਚਾਰਿਓ ਨਿਵਲਿ ਭੁਅੰਗਮ ਸਾਧੇ ॥paaTh paRio ar bedh beechaario nival bhua(n)gam saadhe ||पाठु पड़िओ अरु बेदु बीचारिओ निवलि भुअंगम साधे ॥پاٹھ پڑاو ار بےد بیِچاراو نول بھُاںگم سادھے ۔۔

ਪੰਚ ਜਨਾ ਸਿਉ ਸੰਗੁ ਨ ਛੁਟਕਿਓ ਅਧਿਕ ਅਹੰਬੁਧਿ ਬਾਧੇ ॥੧॥pa(n)ch janaa siau sa(n)g na chhuTakio adhik aha(n)budh baadhe ||1||पंच जना सिउ संगु न छुटकिओ अधिक अहंबुधि बाधे ॥१॥پںچ جنا سا سںگ ن چھُٹکاو ادھک اهںبدھ بادھے ۔۔۱۔۔

ਪਿਆਰੇ ਇਨ ਬਿਧਿ ਮਿਲਣੁ ਨ ਜਾਈ ਮੈ ਕੀਏ ਕਰਮ ਅਨੇਕਾ ॥piaare in bidh milan na jaiee mai ke'ee karam anekaa ||पिआरे इन बिधि मिलणु न जाई मै कीए करम अनेका ॥پِآرے ان بدھ ملݨ ن جاای مَے کیِاے کرم انےکا ۔۔

ਹਾਰਿ ਪਰਿਓ ਸੁਆਮੀ ਕੈ ਦੁਆਰੈ ਦੀਜੈ ਬੁਧਿ ਬਿਬੇਕਾ ॥ ਰਹਾਉ ॥haar pario suaamee kai dhuaarai dheejai budh bibekaa || rahaau ||हारि परिओ सुआमी कै दुआरै दीजै बुधि बिबेका ॥ रहाउ ॥هار پراو سُآمیِ کَے دُآرَے دیِجَے بُدھ ببےکا ۔۔ رهاا ۔۔

ਮੋਨਿ ਭਇਓ ਕਰਪਾਤੀ ਰਹਿਓ ਨਗਨ ਫਿਰਿਓ ਬਨ ਮਾਹੀ ॥mon bhio karapaatee rahio nagan firio ban maahee ||मोनि भइओ करपाती रहिओ नगन फिरिओ बन माही ॥مون بھِااو کرپاتیِ رهِاو نگن پھراو بن ماهیِ ۔۔

ਤਟ ਤੀਰਥ ਸਭ ਧਰਤੀ ਭ੍ਰਮਿਓ ਦੁਬਿਧਾ ਛੁਟਕੈ ਨਾਹੀ ॥੨॥taT teerath sabh dharatee bhramio dhubidhaa chhuTakai naahee ||2||तट तीरथ सभ धरती भ्रमिओ दुबिधा छुटकै नाही ॥२॥تٹ تیِرتھ سبھ دھرتیِ بھرماو دُبدھا چھُٹکَے ناهیِ ۔۔۲۔۔