Ang 625 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੬੨੫)

ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਕਿਰਪਾਲੁ ਪ੍ਰਭੁ ਠਾਕੁਰੁ ਆਪੇ ਸੁਣੈ ਬੇਨੰਤੀ ॥hoi dhiaal kirapaal prabh Thaakur aape sunai bena(n)tee ||होइ दइआलु किरपालु प्रभु ठाकुरु आपे सुणै बेनंती ॥هوا دایال کرپال پربھ ٹھاکر آپے سُݨَے بےنµتیِ ۔۔

ਪੂਰਾ ਸਤਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸਭ ਚੂਕੈ ਮਨ ਕੀ ਚਿੰਤੀ ॥pooraa satagur mel milaavai sabh chookai man kee chi(n)tee ||पूरा सतगुरु मेलि मिलावै सभ चूकै मन की चिंती ॥پُورا ستگر مےل ملاوَے سبھ چُوکَے من کیِ چںتیِ ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਵਖਦੁ ਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਵਸੰਤੀ ॥੪॥੧੨॥੬੨॥har har naam avakhadh mukh paiaa jan naanak sukh vasa(n)tee ||4||12||62||हरि हरि नामु अवखदु मुखि पाइआ जन नानक सुखि वसंती ॥४॥१२॥६२॥هر هرِ نام اوکھد مُکھ پاایا جن نانک سُکھ وسںتیِ ۔۔۴۔۔۱۲۔۔۶۲۔۔

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥soraTh mahalaa panjavaa ||सोरठि महला ५ ॥سورٹھ مهلا ۵ ۔۔

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਏ ਅਨੰਦਾ ਦੁਖ ਕਲੇਸ ਸਭਿ ਨਾਠੇ ॥simar simar prabh bhe ana(n)dhaa dhukh kales sabh naaThe ||सिमरि सिमरि प्रभ भए अनंदा दुख कलेस सभि नाठे ॥سِمر سمر پربھ بھاے انµدا دُکھ کلےس سبھ ناٹھے ۔۔

ਗੁਨ ਗਾਵਤ ਧਿਆਵਤ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪਨਾ ਕਾਰਜ ਸਗਲੇ ਸਾਂਠੇ ॥੧॥gun gaavat dhiaavat prabh apanaa kaaraj sagale saa(n)The ||1||गुन गावत धिआवत प्रभु अपना कारज सगले साँठे ॥१॥گُن گاوت دھآوت پربھ اپنا کارج سگلے ساںٹھے ۔۔۱۔۔

ਜਗਜੀਵਨ ਨਾਮੁ ਤੁਮਾਰਾ ॥jagajeevan naam tumaaraa ||जगजीवन नामु तुमारा ॥جگجیِون نام تُمارا ۔۔

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਦੀਓ ਉਪਦੇਸਾ ਜਪਿ ਭਉਜਲੁ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਾ ॥ ਰਹਾਉ ॥gur poore dheeo upadhesaa jap bhaujal paar utaaraa || rahaau ||गुर पूरे दीओ उपदेसा जपि भउजलु पारि उतारा ॥ रहाउ ॥گُر پُورے دیِاو اُپدےسا جپ بھاجل پار اُتارا ۔۔ رهاا ۔۔

ਤੂਹੈ ਮੰਤ੍ਰੀ ਸੁਨਹਿ ਪ੍ਰਭ ਤੂਹੈ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਕਰਣੈਹਾਰਾ ॥toohai ma(n)tree suneh prabh toohai sabh kichh karanaihaaraa ||तूहै मंत्री सुनहि प्रभ तूहै सभु किछु करणैहारा ॥تُوهَے مںتریِ سُنه پربھ تُوهَے سبھ کچھ کرݨَےهارا ۔۔

ਤੂ ਆਪੇ ਦਾਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ਕਿਆ ਇਹੁ ਜੰਤੁ ਵਿਚਾਰਾ ॥੨॥too aape dhaataa aape bhugataa kiaa ih ja(n)t vichaaraa ||2||तू आपे दाता आपे भुगता किआ इहु जंतु विचारा ॥२॥تُو آپے داتا آپے بھُگتا کآ اهُ جںت وچارا ۔۔۲۔۔

ਕਿਆ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥kiaa gun tere aakh vakhaanee keemat kahan na jaiee ||किआ गुण तेरे आखि वखाणी कीमति कहणु न जाई ॥کِآ گُݨ تےرے آکھ وکھاݨیِ کیِمت کهݨ ن جاای ۔۔

ਪੇਖਿ ਪੇਖਿ ਜੀਵੈ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪਨਾ ਅਚਰਜੁ ਤੁਮਹਿ ਵਡਾਈ ॥੩॥pekh pekh jeevai prabh apanaa acharaj tumeh vaddaiee ||3||पेखि पेखि जीवै प्रभु अपना अचरजु तुमहि वडाई ॥३॥پےکھ پےکھ جیِوَے پربھ اپنا اچرج تُمه وڈاای ۔۔۳۔۔

ਧਾਰਿ ਅਨੁਗ੍ਰਹੁ ਆਪਿ ਪ੍ਰਭ ਸ੍ਵਾਮੀ ਪਤਿ ਮਤਿ ਕੀਨੀ ਪੂਰੀ ॥dhaar anugrahu aap prabh savaiaamee pat mat keenee pooree ||धारि अनुग्रहु आपि प्रभ स्वामी पति मति कीनी पूरी ॥دھار انگرهُ آپ پربھ سوامیِ پت متِ کیٍنیِ پُوریِ ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰੀ ਬਾਛਉ ਸੰਤਾ ਧੂਰੀ ॥੪॥੧੩॥੬੩॥sadhaa sadhaa naanak balihaaree baachhau sa(n)taa dhooree ||4||13||63||सदा सदा नानक बलिहारी बाछउ संता धूरी ॥४॥१३॥६३॥سدا سدا نانک بلهاریِ باچھا سںتا دھُوریِ ۔۔۴۔۔۱۳۔۔۶۳۔۔

ਸੋਰਠਿ ਮਃ ੫ ॥soraTh mahalaa panjavaa ||सोरठि म: ५ ॥سورٹھ مÚ ۵ ۔۔

ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਨਮਸਕਾਰੇ ॥gur pooraa namasakaare ||गुरु पूरा नमसकारे ॥گُر پُورا نمسکارے ۔۔

ਪ੍ਰਭਿ ਸਭੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ ॥prabh sabhe kaaj savaare ||प्रभि सभे काज सवारे ॥پربھ سبھے کاج سوارے ۔۔

ਹਰਿ ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ॥har apanee kirapaa dhaaree ||हरि अपणी किरपा धारी ॥هر اپݨیِ کرپا دھاریِ ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਪੂਰਨ ਪੈਜ ਸਵਾਰੀ ॥੧॥prabh pooran paij savaaree ||1||प्रभ पूरन पैज सवारी ॥१॥پربھ پُورن پَےج سواریِ ۔۔۱۔۔

ਅਪਨੇ ਦਾਸ ਕੋ ਭਇਓ ਸਹਾਈ ॥apane dhaas ko bhio sahaiee ||अपने दास को भइओ सहाई ॥اپنے داس کو بھِااو سهاای ۔۔

ਸਗਲ ਮਨੋਰਥ ਕੀਨੇ ਕਰਤੈ ਊਣੀ ਬਾਤ ਨ ਕਾਈ ॥ ਰਹਾਉ ॥sagal manorath keene karatai uoonee baat na kaiee || rahaau ||सगल मनोरथ कीने करतै ऊणी बात न काई ॥ रहाउ ॥سگل منورتھ کیٍنے کرتَے اُوݨیِ بات ن کاای ۔۔ رهاا ۔۔

ਕਰਤੈ ਪੁਰਖਿ ਤਾਲੁ ਦਿਵਾਇਆ ॥karatai purakh taal dhivaiaa ||करतै पुरखि तालु दिवाइआ ॥کرتَے پُرکھ تال دواایا ۔۔

ਪਿਛੈ ਲਗਿ ਚਲੀ ਮਾਇਆ ॥pichhai lag chalee maiaa ||पिछै लगि चली माइआ ॥پِچھَے لگ چلیِ مااآ ۔۔

ਤੋਟਿ ਨ ਕਤਹੂ ਆਵੈ ॥toT na katahoo aavai ||तोटि न कतहू आवै ॥توٹ ن کتهُو آوَے ۔۔

ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਸਤਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥੨॥mere poore satagur bhaavai ||2||मेरे पूरे सतगुर भावै ॥२॥مےرے پُورے ستگر بھاوَے ۔۔۲۔۔

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਦਇਆਲਾ ॥simar simar dhiaalaa ||सिमरि सिमरि दइआला ॥سِمر سمر دایالا ۔۔

ਸਭਿ ਜੀਅ ਭਏ ਕਿਰਪਾਲਾ ॥sabh jeea bhe kirapaalaa ||सभि जीअ भए किरपाला ॥سبھ جیِا بھاے کرپالا ۔۔

ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਗੁਸਾਈ ॥jai jai kaar gusaiee ||जै जै कारु गुसाई ॥جَے جَے کار گُساای ۔۔

ਜਿਨਿ ਪੂਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥੩॥jin pooree banat banaiee ||3||जिनि पूरी बणत बणाई ॥३॥جٍن پُوریِ بݨت بݨاای ۔۔۳۔۔

ਤੂ ਭਾਰੋ ਸੁਆਮੀ ਮੋਰਾ ॥too bhaaro suaamee moraa ||तू भारो सुआमी मोरा ॥تُو بھارو سُآمیِ مورا ۔۔

ਇਹੁ ਪੁੰਨੁ ਪਦਾਰਥੁ ਤੇਰਾ ॥eih pu(n)n padhaarath teraa ||इहु पुँनु पदारथु तेरा ॥ِاهُ پُنّ پدارتھ تےرا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਏਕੁ ਧਿਆਇਆ ॥jan naanak ek dhiaaiaa ||जन नानक एकु धिआइआ ॥جن نانک اےک دھآایا ۔۔

ਸਰਬ ਫਲਾ ਪੁੰਨੁ ਪਾਇਆ ॥੪॥੧੪॥੬੪॥sarab falaa pu(n)n paiaa ||4||14||64||सरब फला पुँनु पाइआ ॥४॥१४॥६४॥سرب پھلا پُنّ پاایا ۔۔۴۔۔۱۴۔۔۶۴۔۔

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੩ ਦੁਪਦੇsoraTh mahalaa panjavaa ghar teejaa dhupadheसोरठि महला ५ घरु ३ दुपदेسورٹھ مهلا ۵ گھر ۳ دُپدے

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਰਾਮਦਾਸ ਸਰੋਵਰਿ ਨਾਤੇ ॥raamadhaas sarovar naate ||रामदास सरोवरि नाते ॥رامداس سروور ناتے ۔۔

ਸਭਿ ਉਤਰੇ ਪਾਪ ਕਮਾਤੇ ॥sabh utare paap kamaate ||सभि उतरे पाप कमाते ॥سبھ اُترے پاپ کماتے ۔۔

ਨਿਰਮਲ ਹੋਏ ਕਰਿ ਇਸਨਾਨਾ ॥niramal hoe kar isanaanaa ||निरमल होए करि इसनाना ॥نِرمل هواے کر اسنانا ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਕੀਨੇ ਦਾਨਾ ॥੧॥gur poorai keene dhaanaa ||1||गुरि पूरै कीने दाना ॥१॥گُر پُورَے کیٍنے دانا ۔۔۱۔۔

ਸਭਿ ਕੁਸਲ ਖੇਮ ਪ੍ਰਭਿ ਧਾਰੇ ॥sabh kusal khem prabh dhaare ||सभि कुसल खेम प्रभि धारे ॥سبھ کُسل کھےم پربھ دھارے ۔۔

ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਸਭਿ ਥੋਕ ਉਬਾਰੇ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੇ ॥ ਰਹਾਉ ॥sahee salaamat sabh thok ubaare gur kaa sabadh veechaare || rahaau ||सही सलामति सभि थोक उबारे गुर का सबदु वीचारे ॥ रहाउ ॥سهیِ سلامت سبھ تھوک اُبارے گُر کا سبد ویِچارے ۔۔ رهاا ۔۔

ਸਾਧਸੰਗਿ ਮਲੁ ਲਾਥੀ ॥saadhasa(n)g mal laathee ||साधसंगि मलु लाथी ॥سادھسںگ مل لاتھیِ ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਭਇਓ ਸਾਥੀ ॥paarabraham bhio saathee ||पारब्रहमु भइओ साथी ॥پاربرهم بھِااو ساتھیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥naanak naam dhiaaiaa ||नानक नामु धिआइआ ॥نانک نام دھآایا ۔۔

ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ॥੨॥੧॥੬੫॥aadh purakh prabh paiaa ||2||1||65||आदि पुरख प्रभु पाइआ ॥२॥१॥६५॥آد پُرکھ پربھ پاایا ۔۔۲۔۔۱۔۔۶۵۔۔

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥soraTh mahalaa panjavaa ||सोरठि महला ५ ॥سورٹھ مهلا ۵ ۔۔

ਜਿਤੁ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ॥ ਸੋ ਘਰੁ ਦਯਿ ਵਸਾਇਆ ॥jit paarabraham chit aaiaa || so ghar dhay vasaiaa ||जितु पारब्रहमु चिति आइआ ॥ सो घरु दयि वसाइआ ॥جِت پاربرهم چت آایا ۔۔ سو گھر دےِ وساایا ۔۔