Ang 589 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੮੯)

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਿਨ ਕਉ ਭੇਟਿਆ ਜਿਨ ਕੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੭॥so satigur tin kau bheTiaa jin kai mukh masatak bhaag likh paiaa ||7||सो सतिगुरु तिन कउ भेटिआ जिन कै मुखि मसतकि भागु लिखि पाइआ ॥७॥سو ستگر تن کا بھےٹآ جن کَے مُکھ مستک بھاگ لکھِ پاایا ۔۔۷۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਮਰਜੀਵੜੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਸਦਾ ਹੋਇ ॥bhagat kareh marajeevaRe gurmukh bhagat sadhaa hoi ||भगति करहि मरजीवड़े गुरमुखि भगति सदा होइ ॥بھگت کره مرجیِوڑے گُرمکھ بھگت سدا هوا ۔۔

ਓਨਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਭਗਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸਿਆ ਮੇਟਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥onaa kau dhur bhagat khajaanaa bakhasiaa meT na sakai koi ||ओना कउ धुरि भगति खजाना बखसिआ मेटि न सकै कोइ ॥اونا کا دھُر بھگت کھجانا بکھسآ مےٹ ن سکَے کوا ۔۔

ਗੁਣ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨਿ ਪਾਇਆ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥gun nidhaan man paiaa eko sachaa soi ||गुण निधानु मनि पाइआ एको सचा सोइ ॥گُݨ ندھان من پاایا اےکو سچا سوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਫਿਰਿ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥naanak gurmukh mil rahe fir vichhoRaa kadhe na hoi ||1||नानक गुरमुखि मिलि रहे फिरि विछोड़ा कदे न होइ ॥१॥نانک گُرمکھ مل رهے پھرِ وچھوڑا کدے ن هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀਆ ਕਿਆ ਓਹੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥satigur kee sev na keeneeaa kiaa oh kare veechaar ||सतिगुर की सेव न कीनीआ किआ ओहु करे वीचारु ॥ستگر کیِ سےو ن کیٍنیِآ کآ اوهُ کرے ویِچار ۔۔

ਸਬਦੈ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਬਿਖੁ ਭੂਲਾ ਗਾਵਾਰੁ ॥sabadhai saar na jaaniee bikh bhoolaa gaavaar ||सबदै सार न जाणई बिखु भूला गावारु ॥سبدَے سار ن جاݨای بکھ بھُولا گاوار ۔۔

ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਬਹੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥agiaanee a(n)dh bahu karam kamaavai dhoojai bhai piaar ||अगिआनी अंधु बहु करम कमावै दूजै भाइ पिआरु ॥اگآنیِ اںدھ بهُ کرم کماوَے دُوجَے بھاا پآر ۔۔

ਅਣਹੋਦਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਤਿਨ ਖੁਆਰੁ ॥anahodhaa aap ganaidhe jam maar kare tin khuaar ||अणहोदा आपु गणाइदे जमु मारि करे तिन खुआरु ॥اݨهودا آپ گݨاادے جم مار کرے تن کھُآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਾ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੨॥naanak kis no aakheeaai jaa aape bakhasanahaar ||2||नानक किस नो आखीऐ जा आपे बखसणहारु ॥२॥نانک کس نو آکھیِاَے جا آپے بکھسݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਸਭਿ ਜੀਅ ਤੁਮਾਰੇ ॥too karataa sabh kichh jaanadhaa sabh jeea tumaare ||तू करता सभु किछु जाणदा सभि जीअ तुमारे ॥تُو کرتا سبھ کچھ جاݨدا سبھ جیِا تُمارے ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਕਿਆ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ॥jis too bhaavai tis too mel laih kiaa ja(n)t vichaare ||जिसु तू भावै तिसु तू मेलि लैहि किआ जंत विचारे ॥جِس تُو بھاوَے تس تُو مےل لَےه کآ جںت وچارے ۔۔

ਤੂ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ॥too karan kaaran samarath hai sach sirajanahaare ||तू करण कारण समरथु है सचु सिरजणहारे ॥تُو کرݨ کارݨ سمرتھ هَے سچ سرجݨهارے ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਹਿ ਪਿਆਰਿਆ ਸੋ ਤੁਧੁ ਮਿਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੀਚਾਰੇ ॥jis too meleh piaariaa so tudh milai gurmukh veechaare ||जिसु तू मेलहि पिआरिआ सो तुधु मिलै गुरमुखि वीचारे ॥جِس تُو مےله پآرآ سو تُدھ ملَے گُرمکھ ویِچارے ۔۔

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਰੇ ॥੮॥hau balihaaree satigur aapane jin meraa har alakh lakhaare ||8||हउ बलिहारी सतिगुर आपणे जिनि मेरा हरि अलखु लखारे ॥८॥ها بلهاریِ ستِگر آپݨے جنِ مےرا هرِ الکھ لکھارے ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਰਤਨਾ ਪਾਰਖੁ ਜੋ ਹੋਵੈ ਸੁ ਰਤਨਾ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥ratanaa paarakh jo hovai su ratanaa kare veechaar ||रतना पारखु जो होवै सु रतना करे वीचारु ॥رتنا پارکھ جو هووَے سُ رتنا کرے ویِچار ۔۔

ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥ratanaa saar na jaaniee agiaanee a(n)dh a(n)dhaar ||रतना सार न जाणई अगिआनी अंधु अंधारु ॥رتنا سار ن جاݨای اگآنیِ اںدھ اںدھار ۔۔

ਰਤਨੁ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਬਦੁ ਹੈ ਬੂਝੈ ਬੂਝਣਹਾਰੁ ॥ratan guroo kaa sabadh hai boojhai boojhanahaar ||रतनु गुरू का सबदु है बूझै बूझणहारु ॥رتن گُرُو کا سبد هَے بُوجھَے بُوجھݨهار ۔۔

ਮੂਰਖ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥moorakh aap ganaidhe mar ja(n)meh hoi khuaar ||मूरख आपु गणाइदे मरि जंमहि होइ खुआरु ॥مُورکھ آپ گݨاادے مر جںمه هوا کھُآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਰਤਨਾ ਸੋ ਲਹੈ ਜਿਸੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥naanak ratanaa so lahai jis gurmukh lagai piaar ||नानक रतना सो लहै जिसु गुरमुखि लगै पिआरु ॥نانک رتنا سو لهَے جس گُرمکھ لگَے پآر ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਾਮੁ ਉਚਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਨਿਤ ਬਿਉਹਾਰੁ ॥sadhaa sadhaa naam ucharai har naamo nit biauhaar ||सदा सदा नामु उचरै हरि नामो नित बिउहारु ॥سدا سدا نام اُچرَے هر نامو نت باهار ۔۔

ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾ ਹਰਿ ਰਖਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧॥kirapaa kare je aapanee taa har rakhaa ur dhaar ||1||कृपा करे जे आपणी ता हरि रखा उर धारि ॥१॥کِ®پا کرے جے آپݨیِ تا هر رکھا اُر دھار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀਆ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥satigur kee sev na keeneeaa har naam na lago piaar ||सतिगुर की सेव न कीनीआ हरि नामि न लगो पिआरु ॥ستگر کیِ سےو ن کیٍنیِآ هرِ نام ن لگو پآر ۔۔

ਮਤ ਤੁਮ ਜਾਣਹੁ ਓਇ ਜੀਵਦੇ ਓਇ ਆਪਿ ਮਾਰੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥mat tum jaanahu oi jeevadhe oi aap maare karataar ||मत तुम जाणहु ओइ जीवदे ओइ आपि मारे करतारि ॥مت تُم جاݨهُ اوِا جیِودے اوِا آپ مارے کرتار ۔۔

ਹਉਮੈ ਵਡਾ ਰੋਗੁ ਹੈ ਭਾਇ ਦੂਜੈ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥haumai vaddaa rog hai bhai dhoojai karam kamai ||हउमै वडा रोगु है भाइ दूजै करम कमाइ ॥هامَے وڈا روگ هَے بھاا دُوجَے کرم کماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਜੀਵਦਿਆ ਮੁਏ ਹਰਿ ਵਿਸਰਿਆ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥੨॥naanak manmukh jeevadhiaa mue har visariaa dhukh pai ||2||नानक मनमुखि जीवदिआ मुए हरि विसरिआ दुखु पाइ ॥२॥نانک منمکھ جیِودآ مُاے هر وسرآ دُکھ پاِا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਅੰਤਰੁ ਹਿਰਦਾ ਸੁਧੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੀ ॥jis a(n)tar hiradhaa sudh hai tis jan kau sabh namasakaaree ||जिसु अंतरु हिरदा सुधु है तिसु जन कउ सभि नमसकारी ॥جِس اںتر هردا سُدھ هَے تس جن کا سبھ نمسکاریِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥jis a(n)dhar naam nidhaan hai tis jan kau hau balihaaree ||जिसु अंदरि नामु निधानु है तिसु जन कउ हउ बलिहारी ॥جِس اںدر نام ندھان هَے تس جن کاُ هاُ بلهاریِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਬੁਧਿ ਬਿਬੇਕੁ ਹੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੁਰਾਰੀ ॥jis a(n)dhar budh bibek hai har naam muraaree ||जिसु अंदरि बुधि बिबेकु है हरि नामु मुरारी ॥جِس اںدر بُدھ ببےک هَے هر نام مُراریِ ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਭਨਾ ਕਾ ਮਿਤੁ ਹੈ ਸਭ ਤਿਸਹਿ ਪਿਆਰੀ ॥so satigur sabhanaa kaa mit hai sabh tiseh piaaree ||सो सतिगुरु सभना का मितु है सभ तिसहि पिआरी ॥سو ستگر سبھنا کا مت هَے سبھ تسه پآریِ ۔۔

ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਸਾਰਿਆ ਗੁਰ ਬੁਧਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥੯॥sabh aatam raam pasaariaa gur budh beechaaree ||9||सभु आतम रामु पसारिआ गुर बुधि बीचारी ॥९॥سبھ آتم رام پسارآ گُر بُدھ بیِچاریِ ۔۔۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥bin satigur seve jeea ke ba(n)dhanaa vich haumai karam kamaeh ||बिनु सतिगुर सेवे जीअ के बंधना विचि हउमै करम कमाहि ॥بٍن ستگر سےوے جیِا کے بںدھنا وچِ هامَے کرم کماه ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥bin satigur seve Thaur na paavahee mar ja(n)meh aaveh jaeh ||बिनु सतिगुर सेवे ठउर न पावही मरि जंमहि आवहि जाहि ॥بٍن ستگر سےوے ٹھار ن پاوهیِ مرِ جںمه آوه جاه ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥bin satigur seve fikaa bolanaa naam na vasai man maeh ||बिनु सतिगुर सेवे फिका बोलणा नामु न वसै मन माहि ॥بٍن ستگر سےوے پھکا بولݨا نام ن وسَے من ماه ۔۔