Ang 587 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੮੭)

ਦੁਖਿ ਲਗੈ ਘਰਿ ਘਰਿ ਫਿਰੈ ਅਗੈ ਦੂਣੀ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥dhukh lagai ghar ghar firai agai dhoonee milai sajai ||दुखि लगै घरि घरि फिरै अगै दूणी मिलै सजाइ ॥دُکھ لگَے گھر گھرِ پھرَے اگَے دُوݨیِ ملَے سجاا ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਸਹਜੁ ਨ ਆਇਓ ਸਹਜੇ ਹੀ ਲੈ ਖਾਇ ॥a(n)dhar sahaj na aaio sahaje hee lai khai ||अंदरि सहजु न आइओ सहजे ही लै खाइ ॥اںدر سهج ن آااو سهجے هیِ لَے کھاا ۔۔

ਮਨਹਠਿ ਜਿਸ ਤੇ ਮੰਗਣਾ ਲੈਣਾ ਦੁਖੁ ਮਨਾਇ ॥manahaTh jis te ma(n)ganaa lainaa dhukh manai ||मनहठि जिस ते मंगणा लैणा दुखु मनाइ ॥منهٹھ جس تے مںگݨا لَےݨا دُکھ مناا ۔۔

ਇਸੁ ਭੇਖੈ ਥਾਵਹੁ ਗਿਰਹੋ ਭਲਾ ਜਿਥਹੁ ਕੋ ਵਰਸਾਇ ॥eis bhekhai thaavahu giraho bhalaa jithahu ko varasai ||इसु भेखै थावहु गिरहो भला जिथहु को वरसाइ ॥ِاس بھےکھَے تھاوهُ گرهو بھلا جتھهُ کو ورساا ۔۔

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਤਿਨਾ ਸੋਝੀ ਪਈ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥sabadh rate tinaa sojhee piee dhoojai bharam bhulai ||सबदि रते तिना सोझी पई दूजै भरमि भुलाइ ॥سبد رتے تنا سوجھیِ پای دُوجَے بھرم بھُلاا ۔۔

ਪਇਐ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣਾ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥piaai kirat kamaavanaa kahanaa kachhoo na jai ||पइऐ किरति कमावणा कहणा कछू न जाइ ॥پِااَے کرت کماوݨا کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵਹਿ ਸੇ ਭਲੇ ਜਿਨ ਕੀ ਪਤਿ ਪਾਵਹਿ ਥਾਇ ॥੧॥naanak jo tis bhaaveh se bhale jin kee pat paaveh thai ||1||नानक जो तिसु भावहि से भले जिन की पति पावहि थाइ ॥१॥نانک جو تس بھاوه سے بھلے جن کیِ پت پاوه تھاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥satigur seviaai sadhaa sukh janam maran dhukh jai ||सतिगुरि सेविऐ सदा सुखु जनम मरण दुखु जाइ ॥ستگر سےواَے سدا سُکھ جنم مرݨ دُکھ جاا ۔۔

ਚਿੰਤਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਅਚਿੰਤੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥chi(n)taa mool na hoviee achi(n)t vasai man aai ||चिंता मूलि न होवई अचिंतु वसै मनि आइ ॥چِںتا مُول ن هووای اچںت وسَے منِ آا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਤੀਰਥੁ ਗਿਆਨੁ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ॥a(n)tar teerath giaan hai satigur dheeaa bujhai ||अंतरि तीरथु गिआनु है सतिगुरि दीआ बुझाइ ॥اںتر تیِرتھ گآن هَے ستگر دیِآ بُجھاِا ۔۔

ਮੈਲੁ ਗਈ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਿ ਤੀਰਥਿ ਨਾਇ ॥mail giee man niramal hoaa a(n)mirat sar teerath nai ||मैलु गई मनु निरमलु होआ अंमृत सरि तीरथि नाइ ॥مَےل گای من نرمل هوآ اںمرت سر تیِرتھ ناِا ۔۔

ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥sajan mile sajanaa sachai sabadh subhai ||सजण मिले सजणा सचै सबदि सुभाइ ॥سجݨ ملے سجݨا سچَے سبد سُبھاا ۔۔

ਘਰ ਹੀ ਪਰਚਾ ਪਾਇਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥ghar hee parachaa paiaa jotee jot milai ||घर ही परचा पाइआ जोती जोति मिलाइ ॥گھر هیِ پرچا پااآ جوتیِ جوت ملاا ۔۔

ਪਾਖੰਡਿ ਜਮਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡਈ ਲੈ ਜਾਸੀ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥paakha(n)dd jamakaal na chhoddiee lai jaasee pat gavai ||पाखंडि जमकालु न छोडई लै जासी पति गवाइ ॥پاکھںڈ جمکال ن چھوڈای لَے جاسیِ پت گواا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥naanak naam rate se ubare sache siau liv lai ||2||नानक नामि रते से उबरे सचे सिउ लिव लाइ ॥२॥نانک نام رتے سے اُبرے سچے سا لو لاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤਿਤੁ ਜਾਇ ਬਹਹੁ ਸਤਸੰਗਤੀ ਜਿਥੈ ਹਰਿ ਕਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬਿਲੋਈਐ ॥tit jai bahahu satasa(n)gatee jithai har kaa har naam biloieeaai ||तितु जाइ बहहु सतसंगती जिथै हरि का हरि नामु बिलोईऐ ॥تِت جاا بههُ ستسںگتیِ جتھَے هر کا هرِ نام بلوایاَے ۔۔

ਸਹਜੇ ਹੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਲੇਹੁ ਹਰਿ ਤਤੁ ਨ ਖੋਈਐ ॥sahaje hee har naam leh har tat na khoieeaai ||सहजे ही हरि नामु लेहु हरि ततु न खोईऐ ॥سهجے هیِ هر نام لےهُ هرِ تت ن کھوایاَے ۔۔

ਨਿਤ ਜਪਿਅਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਢੋਈਐ ॥nit japiahu har har dhinas raat har dharageh ddoieeaai ||नित जपिअहु हरि हरि दिनसु राति हरि दरगह ढोईऐ ॥نِت جپاهُ هرِ هرِ دنس رات هرِ درگه ڈھوایاَے ۔۔

ਸੋ ਪਾਏ ਪੂਰਾ ਸਤਗੁਰੂ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਲਾਟਿ ਲਿਖੋਈਐ ॥so paae pooraa sataguroo jis dhur masatak lilaaT likhoieeaai ||सो पाए पूरा सतगुरू जिसु धुरि मसतकि लिलाटि लिखोईऐ ॥سو پااے پُورا ستگرُو جس دھُر مستک للاٹ لکھوایاَے ۔۔

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੰਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕਰਹੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਗਾਲ ਗਲੋਈਐ ॥੪॥tis gur ka(n)au sabh namasakaar karahu jin har kee har gaal galoieeaai ||4||तिसु गुर कंउ सभि नमसकारु करहु जिनि हरि की हरि गाल गलोईऐ ॥४॥تِس گُر کںا سبھ نمسکار کرهُ جنِ هرِ کیِ هرِ گال گلوایاَے ۔۔۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਜਿਨ ਸਤਗੁਰ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥sajan mile sajanaa jin satagur naal piaar ||सजण मिले सजणा जिन सतगुर नालि पिआरु ॥سجݨ ملے سجݨا جن ستگر نال پآر ۔۔

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ਸਚੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥mil preetam tinee dhiaaiaa sachai prem piaar ||मिलि प्रीतम तिनी धिआइआ सचै प्रेमि पिआरु ॥مِل پریِتم تنیِ دھآایا سچَے پرےم پآر ۔۔

ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅਪਾਰਿ ॥man hee te man maaniaa gur kai sabadh apaar ||मन ही ते मनु मानिआ गुर कै सबदि अपारि ॥من هیِ تے من مانآ گُر کَے سبد اپار ۔۔

ਏਹਿ ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥eh sajan mile na vichhuReh j aap mele karataar ||एहि सजण मिले न विछुड़हि जि आपि मेले करतारि ॥اےه سجݨ ملے ن وچھڑه ج آپ مےلے کرتار ۔۔

ਇਕਨਾ ਦਰਸਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥eikanaa dharasan kee parateet na aaieeaa sabadh na kareh veechaar ||इकना दरसन की परतीति न आईआ सबदि न करहि वीचारु ॥ِاکنا درسن کیِ پرتیِت ن آایآ سبد ن کره ویِچار ۔۔

ਵਿਛੁੜਿਆ ਕਾ ਕਿਆ ਵਿਛੁੜੈ ਜਿਨਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥vichhuRiaa kaa kiaa vichhuRai jinaa dhoojai bhai piaar ||विछुड़िआ का किआ विछुड़ै जिना दूजै भाइ पिआरु ॥وِچھڑآ کا کآ وچھڑَے جنا دُوجَے بھاِا پآر ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਸੇਤੀ ਦੋਸਤੀ ਥੋੜੜਿਆ ਦਿਨ ਚਾਰਿ ॥manmukh setee dhosatee thoRaRiaa dhin chaar ||मनमुख सेती दोसती थोड़ड़िआ दिन चारि ॥منمکھ سےتیِ دوستیِ تھوڑڑآ دن چار ۔۔

ਇਸੁ ਪਰੀਤੀ ਤੁਟਦੀ ਵਿਲਮੁ ਨ ਹੋਵਈ ਇਤੁ ਦੋਸਤੀ ਚਲਨਿ ਵਿਕਾਰ ॥eis pareetee tuTadhee vilam na hoviee it dhosatee chalan vikaar ||इसु परीती तुटदी विलमु न होवई इतु दोसती चलनि विकार ॥ِاس پریِتیِ تُٹدیِ ولم ن هووای ات دوستیِ چلن وکار ۔۔

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਸਚੇ ਕਾ ਭਉ ਨਾਹੀ ਨਾਮਿ ਨ ਕਰਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥jinaa a(n)dhar sache kaa bhau naahee naam na kareh piaar ||जिना अंदरि सचे का भउ नाही नामि न करहि पिआरु ॥جٍنا اںدر سچے کا بھا ناهیِ نام ن کره پآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕੀਚੈ ਦੋਸਤੀ ਜਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧॥naanak tin siau kiaa keechai dhosatee j aap bhulaae karataar ||1||नानक तिन सिउ किआ कीचै दोसती जि आपि भुलाए करतारि ॥१॥نانک تن سا کآ کیِچَے دوستیِ ج آپ بھُلااے کرتار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਇਕਿ ਸਦਾ ਇਕਤੈ ਰੰਗਿ ਰਹਹਿ ਤਿਨ ਕੈ ਹਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥eik sadhaa ikatai ra(n)g raheh tin kai hau sadh balihaarai jaau ||इकि सदा इकतै रंगि रहहि तिन कै हउ सद बलिहारै जाउ ॥ِاک سدا اکتَے رںگ رههِ تن کَے ها سد بلهارَے جاا ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਅਰਪੀ ਤਿਨ ਕਉ ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥tan man dhan arapee tin kau niv niv laagau pai ||तनु मनु धनु अरपी तिन कउ निवि निवि लागउ पाइ ॥تن من دھن ارپیِ تن کا نو نوِ لاگاُ پاِا ۔۔

ਤਿਨ ਮਿਲਿਆ ਮਨੁ ਸੰਤੋਖੀਐ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥tin miliaa man sa(n)tokheeaai tirasanaa bhukh sabh jai ||तिन मिलिआ मनु संतोखीऐ तृसना भुख सभ जाइ ॥تٍن ملآ من سںتوکھیِاَے ترسنا بھُکھ سبھ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੀਏ ਸਦਾ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥naanak naam rate sukhe'ee sadhaa sache siau liv lai ||2||नानक नामि रते सुखीए सदा सचे सिउ लिव लाइ ॥२॥نانک نام رتے سُکھیِاے سدا سچے سا لو لاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ॥tis gur kau hau vaariaa jin har kee har kathaa sunaiee ||तिसु गुर कउ हउ वारिआ जिनि हरि की हरि कथा सुणाई ॥تِس گُر کا ها وارآ جن هرِ کیِ هرِ کتھا سُݨاای ۔۔