Ang 586 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੮੬)

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਭੈ ਵਿਚਿ ਸਭੁ ਆਕਾਰੁ ਹੈ ਨਿਰਭਉ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸੋਇ ॥bhai vich sabh aakaar hai nirabhau har jeeau soi ||भै विचि सभु आकारु है निरभउ हरि जीउ सोइ ॥بھَے وچ سبھ آکار هَے نربھا هرِ جیِا سوِا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਿਥੈ ਭਉ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥satigur seviaai har man vasai tithai bhau kadhe na hoi ||सतिगुरि सेविऐ हरि मनि वसै तिथै भउ कदे न होइ ॥ستگر سےواَے هرِ منِ وسَے تتھَے بھا کدے ن هوا ۔۔

ਦੁਸਮਨੁ ਦੁਖੁ ਤਿਸ ਨੋ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥dhusaman dhukh tis no neR na aavai poh na sakai koi ||दुसमनु दुखु तिस नो नेड़ि न आवै पोहि न सकै कोइ ॥دُسمن دُکھ تس نو نےڑ ن آوَے پوه ن سکَے کوا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨਿ ਵੀਚਾਰਿਆ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੁ ਹੋਇ ॥gurmukh man veechaariaa jo tis bhaavai su hoi ||गुरमुखि मनि वीचारिआ जो तिसु भावै सु होइ ॥گُرمکھ من ویِچارآ جو تس بھاوَے سُ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਹੀ ਪਤਿ ਰਖਸੀ ਕਾਰਜ ਸਵਾਰੇ ਸੋਇ ॥੧॥naanak aape hee pat rakhasee kaaraj savaare soi ||1||नानक आपे ही पति रखसी कारज सवारे सोइ ॥१॥نانک آپے هیِ پت رکھسیِ کارج سوارے سوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਇਕਿ ਸਜਣ ਚਲੇ ਇਕਿ ਚਲਿ ਗਏ ਰਹਦੇ ਭੀ ਫੁਨਿ ਜਾਹਿ ॥eik sajan chale ik chal ge rahadhe bhee fun jaeh ||इकि सजण चले इकि चलि गए रहदे भी फुनि जाहि ॥ِاک سجݨ چلے اک چلِ گاے رهدے بھیِ پھُن جاه ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸੇ ਆਇ ਗਏ ਪਛੁਤਾਹਿ ॥jinee satigur na sevio se aai ge pachhutaeh ||जिनी सतिगुरु न सेविओ से आइ गए पछुताहि ॥جٍنیِ ستگر ن سےواو سے آا گاے پچھتاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥naanak sach rate se na vichhuReh satigur sev samaeh ||2||नानक सचि रते से न विछुड़हि सतिगुरु सेवि समाहि ॥२॥نانک سچ رتے سے ن وچھڑه ستِگر سےو سماه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤਿਸੁ ਮਿਲੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਸਜਣੈ ਜਿਸੁ ਅੰਤਰਿ ਹਰਿ ਗੁਣਕਾਰੀ ॥tis mileeaai satigur sajanai jis a(n)tar har gunakaaree ||तिसु मिलीऐ सतिगुर सजणै जिसु अंतरि हरि गुणकारी ॥تِس ملیِاَے ستگر سجݨَے جس اںتر هرِ گُݨکاریِ ۔۔

ਤਿਸੁ ਮਿਲੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰੀਤਮੈ ਜਿਨਿ ਹੰਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰੀ ॥tis mileeaai satigur preetamai jin ha(n)aumai vichahu maaree ||तिसु मिलीऐ सतिगुर प्रीतमै जिनि हंउमै विचहु मारी ॥تِس ملیِاَے ستگر پریِتمَے جنِ هںامَے وچهُ ماریِ ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਉਪਦੇਸੁ ਦੇ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ੍ਟਿ ਸਵਾਰੀ ॥so satigur pooraa dhan dha(n)n hai jin har upadhes dhe sabh sirasiT savaaree ||सो सतिगुरु पूरा धनु धंनु है जिनि हरि उपदेसु दे सभ सृसि्ट सवारी ॥سو ستگر پُورا دھن دھنّ هَے جنِ هرِ اُپدےس دے سبھ سرسٹ سواریِ ۔۔

ਨਿਤ ਜਪਿਅਹੁ ਸੰਤਹੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਭਉਜਲ ਬਿਖੁ ਤਾਰੀ ॥nit japiahu sa(n)tahu raam naam bhaujal bikh taaree ||नित जपिअहु संतहु राम नामु भउजल बिखु तारी ॥نِت جپاهُ سںتهُ رام نام بھاجل بکھ تاریِ ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਉਪਦੇਸਿਆ ਗੁਰ ਵਿਟੜਿਅਹੁ ਹੰਉ ਸਦ ਵਾਰੀ ॥੨॥gur poorai har upadhesiaa gur viTaRiahu ha(n)au sadh vaaree ||2||गुरि पूरै हरि उपदेसिआ गुर विटड़िअहु हंउ सद वारी ॥२॥گُر پُورَے هر اُپدےسآ گُر وٹڑاهُ هںا سد واریِ ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਸੁਖੀ ਹੂੰ ਸੁਖ ਸਾਰੁ ॥satigur kee sevaa chaakaree sukhee hoo(n) sukh saar ||सतिगुर की सेवा चाकरी सुखी हूँ सुख सारु ॥ستگر کیِ سےوا چاکریِ سُکھیِ هُوں سُکھ سار ۔۔

ਐਥੈ ਮਿਲਨਿ ਵਡਿਆਈਆ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥aaithai milan vaddiaaieeaa dharageh mokh dhuaar ||ऐथै मिलनि वडिआईआ दरगह मोख दुआरु ॥اَےتھَے ملن وڈآایآ درگه موکھ دُآر ۔۔

ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਚੁ ਪੈਨਣੁ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥sachee kaar kamaavanee sach painan sach naam adhaar ||सची कार कमावणी सचु पैनणु सचु नामु अधारु ॥سچیِ کار کماوݨیِ سچ پَےنݨ سچ نام ادھار ۔۔

ਸਚੀ ਸੰਗਤਿ ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥sachee sa(n)gat sach milai sachai nai piaar ||सची संगति सचि मिलै सचै नाइ पिआरु ॥سچیِ سںگت سچ ملَے سچَے ناا پآر ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਹਰਖੁ ਸਦਾ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰੁ ॥sachai sabadh harakh sadhaa dhar sachai sachiaar ||सचै सबदि हरखु सदा दरि सचै सचिआरु ॥سچَے سبد هرکھ سدا در سچَے سچِآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸੋ ਕਰੈ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥੧॥naanak satigur kee sevaa so karai jis no nadhar karai karataar ||1||नानक सतिगुर की सेवा सो करै जिस नो नदरि करै करतारु ॥१॥نانک ستگر کیِ سےوا سو کرَے جس نو ندر کرَے کرتار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਹੋਰ ਵਿਡਾਣੀ ਚਾਕਰੀ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਵਾਸੁ ॥hor viddaanee chaakaree dhirag jeevan dhirag vaas ||होर विडाणी चाकरी धृगु जीवणु धृगु वासु ॥هور وڈاݨیِ چاکریِ دھرگ جیِوݨ دھرگ واس ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਛੋਡਿ ਬਿਖੁ ਲਗੇ ਬਿਖੁ ਖਟਣਾ ਬਿਖੁ ਰਾਸਿ ॥a(n)mrit chhodd bikh lage bikh khaTanaa bikh raas ||अंमृतु छोडि बिखु लगे बिखु खटणा बिखु रासि ॥اںمرت چھوڈ بکھ لگے بکھ کھٹݨا بکھ راس ۔۔

ਬਿਖੁ ਖਾਣਾ ਬਿਖੁ ਪੈਨਣਾ ਬਿਖੁ ਕੇ ਮੁਖਿ ਗਿਰਾਸ ॥bikh khaanaa bikh painanaa bikh ke mukh giraas ||बिखु खाणा बिखु पैनणा बिखु के मुखि गिरास ॥بِکھ کھاݨا بکھ پَےنݨا بکھ کے مُکھ گراس ۔۔

ਐਥੈ ਦੁਖੋ ਦੁਖੁ ਕਮਾਵਣਾ ਮੁਇਆ ਨਰਕਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥aaithai dhukho dhukh kamaavanaa muiaa narak nivaas ||ऐथै दुखो दुखु कमावणा मुइआ नरकि निवासु ॥اَےتھَے دُکھو دُکھ کماوݨا مُایا نرک نواس ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੁਹਿ ਮੈਲੈ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਕਾਮ ਕਰੋਧਿ ਵਿਣਾਸੁ ॥manmukh muh mailai sabadh na jaananee kaam karodh vinaas ||मनमुख मुहि मैलै सबदु न जाणनी काम करोधि विणासु ॥منمکھ مُه مَےلَے سبد ن جاݨنیِ کام کرودھ وݨاس ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਉ ਛੋਡਿਆ ਮਨਹਠਿ ਕੰਮੁ ਨ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥satigur kaa bhau chhoddiaa manahaTh ka(n)m na aavai raas ||सतिगुर का भउ छोडिआ मनहठि कंमु न आवै रासि ॥ستگر کا بھا چھوڈآ منهٹھِ کںم ن آوَے راس ۔۔

ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਕੋ ਨ ਸੁਣੇ ਅਰਦਾਸਿ ॥jam pur badhe maare'eh ko na sune aradhaas ||जम पुरि बधे मारीअहि को न सुणे अरदासि ॥جم پُر بدھے ماریِاه کو ن سُݨے ارداس ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਵਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥੨॥naanak poorab likhiaa kamaavanaa gurmukh naam nivaas ||2||नानक पूरबि लिखिआ कमावणा गुरमुखि नामि निवासु ॥२॥نانک پُورب لکھآ کماوݨا گُرمکھ نام نواس ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਸਾਧ ਜਨੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ॥so satigur sevih saadh jan jin har har naam dhiraRaiaa ||सो सतिगुरु सेविहु साध जनु जिनि हरि हरि नामु दृड़ाइआ ॥سو ستگر سےوهُ سادھ جن جنِ هرِ هرِ نام درڑاایا ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਜਹੁ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਜਿਨਿ ਜਗੰਨਾਥੁ ਜਗਦੀਸੁ ਜਪਾਇਆ ॥so satigur poojahu dhinas raat jin jaga(n)naath jagadhees japaiaa ||सो सतिगुरु पूजहु दिनसु राति जिनि जगंनाथु जगदीसु जपाइआ ॥سو ستگر پُوجهُ دنس رات جنِ جگنّاتھ جگدیِس جپاایا ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਖਹੁ ਇਕ ਨਿਮਖ ਨਿਮਖ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਹਰਿ ਪੰਥੁ ਬਤਾਇਆ ॥so satigur dhekhahu ik nimakh nimakh jin har kaa har pa(n)th bataiaa ||सो सतिगुरु देखहु इक निमख निमख जिनि हरि का हरि पंथु बताइआ ॥سو ستگر دےکھهُ اک نمکھ نمکھ جنِ هرِ کا هرِ پںتھ بتاایا ۔۔

ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਭ ਪਗੀ ਪਵਹੁ ਜਿਨਿ ਮੋਹ ਅੰਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥tis satigur kee sabh pagee pavahu jin moh a(n)dher chukaiaa ||तिसु सतिगुर की सभ पगी पवहु जिनि मोह अंधेरु चुकाइआ ॥تِس ستگر کیِ سبھ پگیِ پوهُ جنِ موه اںدھےر چُکاایا ۔۔

ਸੋ ਸਤਗੁਰੁ ਕਹਹੁ ਸਭਿ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰ ਲਹਾਇਆ ॥੩॥so satagur kahahu sabh dha(n)n dha(n)n jin har bhagat bha(n)ddaar lahaiaa ||3||सो सतगुरु कहहु सभि धंनु धंनु जिनि हरि भगति भंडार लहाइआ ॥३॥سو ستگر کههُ سبھ دھنّ دھنّ جنِ هرِ بھگت بھںڈار لهاایا ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਭੁਖ ਗਈ ਭੇਖੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥satigur miliaai bhukh giee bhekhee bhukh na jai ||सतिगुरि मिलिऐ भुख गई भेखी भुख न जाइ ॥ستگر ملِاَے بھُکھ گای بھےکھیِ بھُکھ ن جاا ۔۔