Ang 582 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੮੨)

ਬਾਬਾ ਆਵਹੁ ਭਾਈਹੋ ਗਲਿ ਮਿਲਹ ਮਿਲਿ ਮਿਲਿ ਦੇਹ ਆਸੀਸਾ ਹੇ ॥baabaa aavahu bhaieeho gal mileh mil mil dheh aaseesaa he ||बाबा आवहु भाईहो गलि मिलह मिलि मिलि देह आसीसा हे ॥بابا آوهُ بھاایهو گل مله ملِ ملِ دےه آسیِسا هے ۔۔

ਬਾਬਾ ਸਚੜਾ ਮੇਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੀਆ ਦੇਹ ਅਸੀਸਾ ਹੇ ॥baabaa sachaRaa mel na chukiee preetam keeaa dheh aseesaa he ||बाबा सचड़ा मेलु न चुकई प्रीतम कीआ देह असीसा हे ॥بابا سچڑا مےل ن چُکای پریِتم کیِآ دےه اسیِسا هے ۔۔

ਆਸੀਸਾ ਦੇਵਹੋ ਭਗਤਿ ਕਰੇਵਹੋ ਮਿਲਿਆ ਕਾ ਕਿਆ ਮੇਲੋ ॥aaseesaa dhevaho bhagat karevaho miliaa kaa kiaa melo ||आसीसा देवहो भगति करेवहो मिलिआ का किआ मेलो ॥آسیِسا دےوهو بھگت کرےوهو ملآ کا کآ مےلو ۔۔

ਇਕਿ ਭੂਲੇ ਨਾਵਹੁ ਥੇਹਹੁ ਥਾਵਹੁ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਖੇਲੋ ॥eik bhoole naavahu thehahu thaavahu gur sabadhee sach khelo ||इकि भूले नावहु थेहहु थावहु गुर सबदी सचु खेलो ॥ِاک بھُولے ناوهُ تھےههُ تھاوهُ گُر سبدیِ سچ کھےلو ۔۔

ਜਮ ਮਾਰਗਿ ਨਹੀ ਜਾਣਾ ਸਬਦਿ ਸਮਾਣਾ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਸਾਚੈ ਵੇਸੇ ॥jam maarag nahee jaanaa sabadh samaanaa jug jug saachai vese ||जम मारगि नही जाणा सबदि समाणा जुगि जुगि साचै वेसे ॥جم مارگ نهیِ جاݨا سبد سماݨا جُگ جُگ ساچَے وےسے ۔۔

ਸਾਜਨ ਸੈਣ ਮਿਲਹੁ ਸੰਜੋਗੀ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਖੋਲੇ ਫਾਸੇ ॥੨॥saajan sain milahu sa(n)jogee gur mil khole faase ||2||साजन सैण मिलहु संजोगी गुर मिलि खोले फासे ॥२॥ساجن سَےݨ ملهُ سںجوگیِ گُر مل کھولے پھاسے ۔۔۲۔۔

ਬਾਬਾ ਨਾਂਗੜਾ ਆਇਆ ਜਗ ਮਹਿ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਇਆ ॥baabaa naa(n)gaRaa aaiaa jag meh dhukh sukh lekh likhaiaa ||बाबा नाँगड़ा आइआ जग महि दुखु सुखु लेखु लिखाइआ ॥بابا ناںگڑا آاآ جگ مهِ دُکھ سُکھ لےکھ لکھاایا ۔۔

ਲਿਖਿਅੜਾ ਸਾਹਾ ਨਾ ਟਲੈ ਜੇਹੜਾ ਪੁਰਬਿ ਕਮਾਇਆ ॥likhiaRaa saahaa naa Talai jehaRaa purab kamaiaa ||लिखिअड़ा साहा ना टलै जेहड़ा पुरबि कमाइआ ॥لِکھاڑا ساها نا ٹلَے جےهڑا پُرب کماایا ۔۔

ਬਹਿ ਸਾਚੈ ਲਿਖਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਬਿਖਿਆ ਜਿਤੁ ਲਾਇਆ ਤਿਤੁ ਲਾਗਾ ॥beh saachai likhiaa a(n)mrit bikhiaa jit laiaa tit laagaa ||बहि साचै लिखिआ अंमृतु बिखिआ जितु लाइआ तितु लागा ॥بهِ ساچَے لکھآ اںمرت بکھِآ جت لاایا تت لاگا ۔۔

ਕਾਮਣਿਆਰੀ ਕਾਮਣ ਪਾਏ ਬਹੁ ਰੰਗੀ ਗਲਿ ਤਾਗਾ ॥kaamaniaaree kaaman paae bahu ra(n)gee gal taagaa ||कामणिआरी कामण पाए बहु रंगी गलि तागा ॥کامݨآریِ کامݨ پااے بهُ رںگیِ گل تاگا ۔۔

ਹੋਛੀ ਮਤਿ ਭਇਆ ਮਨੁ ਹੋਛਾ ਗੁੜੁ ਸਾ ਮਖੀ ਖਾਇਆ ॥hochhee mat bhiaa man hochhaa guR saa makhee khaiaa ||होछी मति भइआ मनु होछा गुड़ु सा मखी खाइआ ॥هوچھیِ مت بھایا من هوچھا گُڑ سا مکھیِ کھاایا ۔۔

ਨਾ ਮਰਜਾਦੁ ਆਇਆ ਕਲਿ ਭੀਤਰਿ ਨਾਂਗੋ ਬੰਧਿ ਚਲਾਇਆ ॥੩॥naa marajaadh aaiaa kal bheetar naa(n)go ba(n)dh chalaiaa ||3||ना मरजादु आइआ कलि भीतरि नाँगो बंधि चलाइआ ॥३॥نا مرجاد آایا کل بھیِتر ناںگو بںدھ چلاایا ۔۔۳۔۔

ਬਾਬਾ ਰੋਵਹੁ ਜੇ ਕਿਸੈ ਰੋਵਣਾ ਜਾਨੀਅੜਾ ਬੰਧਿ ਪਠਾਇਆ ਹੈ ॥baabaa rovahu je kisai rovanaa jaaneeaRaa ba(n)dh paThaiaa hai ||बाबा रोवहु जे किसै रोवणा जानीअड़ा बंधि पठाइआ है ॥بابا رووهُ جے کسَے رووݨا جانیِاڑا بںدھ پٹھاایا هَے ۔۔

ਲਿਖਿਅੜਾ ਲੇਖੁ ਨ ਮੇਟੀਐ ਦਰਿ ਹਾਕਾਰੜਾ ਆਇਆ ਹੈ ॥likhiaRaa lekh na meTeeaai dhar haakaaraRaa aaiaa hai ||लिखिअड़ा लेखु न मेटीऐ दरि हाकारड़ा आइआ है ॥لِکھاڑا لےکھ ن مےٹیِاَے در هاکارڑا آایا هَے ۔۔

ਹਾਕਾਰਾ ਆਇਆ ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਇਆ ਰੁੰਨੇ ਰੋਵਣਹਾਰੇ ॥haakaaraa aaiaa jaa tis bhaiaa ru(n)ne rovanahaare ||हाकारा आइआ जा तिसु भाइआ रुँने रोवणहारे ॥هاکارا آاآ جا تس بھاایا رُنّے رووݨهارے ۔۔

ਪੁਤ ਭਾਈ ਭਾਤੀਜੇ ਰੋਵਹਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤਿ ਪਿਆਰੇ ॥put bhaiee bhaateeje roveh preetam at piaare ||पुत भाई भातीजे रोवहि प्रीतम अति पिआरे ॥پُت بھاای بھاتیِجے رووه پریِتم ات پآرے ۔۔

ਭੈ ਰੋਵੈ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ਸਮਾਲੇ ਕੋ ਮਰੈ ਨ ਮੁਇਆ ਨਾਲੇ ॥bhai rovai gun saar samaale ko marai na muiaa naale ||भै रोवै गुण सारि समाले को मरै न मुइआ नाले ॥بھَے رووَے گُݨ سار سمالے کو مرَے ن مُایا نالے ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਜਾਣ ਸਿਜਾਣਾ ਰੋਵਹਿ ਸਚੁ ਸਮਾਲੇ ॥੪॥੫॥naanak jug jug jaan sijaanaa roveh sach samaale ||4||5||नानक जुगि जुगि जाण सिजाणा रोवहि सचु समाले ॥४॥५॥نانک جُگ جُگ جاݨ سجاݨا رووه سچ سمالے ۔۔۴۔۔۵۔۔

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ਮਹਲਾ ਤੀਜਾvaddaha(n)s mahalaa teejaa mahalaa teejaaवडहंसु महला ३ महला तीजाوڈهںس مهلا ۳ مهلا تیِجا

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਪ੍ਰਭੁ ਸਚੜਾ ਹਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਕਾਰਜੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਕਰਣੈ ਜੋਗੁ ॥prabh sachaRaa har saalaaheeaai kaaraj sabh kichh karanai jog ||प्रभु सचड़ा हरि सालाहीऐ कारजु सभु किछु करणै जोगु ॥پربھ سچڑا هر سالاهیِاَے کارج سبھ کچھ کرݨَے جوگ ۔۔

ਸਾ ਧਨ ਰੰਡ ਨ ਕਬਹੂ ਬੈਸਈ ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਵੈ ਸੋਗੁ ॥saa dhan ra(n)dd na kabahoo baisiee naa kadhe hovai sog ||सा धन रंड न कबहू बैसई ना कदे होवै सोगु ॥سا دھن رںڈ ن کبهُو بَےسای نا کدے هووَے سوگ ۔۔

ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਵੈ ਸੋਗੁ ਅਨਦਿਨੁ ਰਸ ਭੋਗ ਸਾ ਧਨ ਮਹਲਿ ਸਮਾਣੀ ॥naa kadhe hovai sog anadhin ras bhog saa dhan mahal samaanee ||ना कदे होवै सोगु अनदिनु रस भोग सा धन महलि समाणी ॥نا کدے هووَے سوگ اندن رس بھوگ سا دھن مهل سماݨیِ ۔۔

ਜਿਨਿ ਪ੍ਰਿਉ ਜਾਤਾ ਕਰਮ ਬਿਧਾਤਾ ਬੋਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ॥jin priau jaataa karam bidhaataa bole a(n)mirat baanee ||जिनि पृउ जाता करम बिधाता बोले अंमृत बाणी ॥جٍن پرا جاتا کرم بدھاتا بولے اںمرت باݨیِ ۔۔

ਗੁਣਵੰਤੀਆ ਗੁਣ ਸਾਰਹਿ ਅਪਣੇ ਕੰਤ ਸਮਾਲਹਿ ਨਾ ਕਦੇ ਲਗੈ ਵਿਜੋਗੋ ॥gunava(n)teeaa gun saareh apane ka(n)t samaaleh naa kadhe lagai vijogo ||गुणवंतीआ गुण सारहि अपणे कंत समालहि ना कदे लगै विजोगो ॥گُݨوںتیِآ گُݨ ساره اپݨے کںت سماله نا کدے لگَے وجوگو ۔۔

ਸਚੜਾ ਪਿਰੁ ਸਾਲਾਹੀਐ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਕਰਣੈ ਜੋਗੋ ॥੧॥sachaRaa pir saalaaheeaai sabh kichh karanai jogo ||1||सचड़ा पिरु सालाहीऐ सभु किछु करणै जोगो ॥१॥سچڑا پر سالاهیِاَے سبھ کچھ کرݨَے جوگو ۔۔۱۔۔

ਸਚੜਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਏ ॥sachaRaa saahib sabadh pachhaaneeaai aape le milaae ||सचड़ा साहिबु सबदि पछाणीऐ आपे लए मिलाए ॥سچڑا ساهب سبد پچھاݨیِاَے آپے لاے ملااے ۔۔

ਸਾ ਧਨ ਪ੍ਰਿਅ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਤੀ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥saa dhan pria kai ra(n)g ratee vichahu aap gavaae ||सा धन पृअ कै रंगि रती विचहु आपु गवाए ॥سا دھن پرا کَے رںگ رتیِ وچهُ آپ گوااے ۔۔

ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੋ ਜਾਤਾ ॥vichahu aap gavaae fir kaal na khaae gurmukh eko jaataa ||विचहु आपु गवाए फिरि कालु न खाए गुरमुखि एको जाता ॥وِچهُ آپ گوااے پھر کال ن کھااے گُرمکھ اےکو جاتا ۔۔

ਕਾਮਣਿ ਇਛ ਪੁੰਨੀ ਅੰਤਰਿ ਭਿੰਨੀ ਮਿਲਿਆ ਜਗਜੀਵਨੁ ਦਾਤਾ ॥kaaman ichh pu(n)nee a(n)tar bhi(n)nee miliaa jagajeevan dhaataa ||कामणि इछ पुँनी अंतरि भिंनी मिलिआ जगजीवनु दाता ॥کامݨ اچھ پُنّیِ اںتر بھنّیِ ملآ جگجیِون داتا ۔۔

ਸਬਦ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਜੋਬਨਿ ਮਾਤੀ ਪਿਰ ਕੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਏ ॥sabadh ra(n)g raatee joban maatee pir kai a(n)k samaae ||सबद रंगि राती जोबनि माती पिर कै अंकि समाए ॥سبد رںگ راتیِ جوبن ماتیِ پر کَے اںک سمااے ۔۔

ਸਚੜਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਏ ॥੨॥sachaRaa saahib sabadh pachhaaneeaai aape le milaae ||2||सचड़ा साहिबु सबदि पछाणीऐ आपे लए मिलाए ॥२॥سچڑا ساهب سبد پچھاݨیِاَے آپے لاے ملااے ۔۔۲۔۔

ਜਿਨੀ ਆਪਣਾ ਕੰਤੁ ਪਛਾਣਿਆ ਹਉ ਤਿਨ ਪੂਛਉ ਸੰਤਾ ਜਾਏ ॥jinee aapanaa ka(n)t pachhaaniaa hau tin poochhau sa(n)taa jaae ||जिनी आपणा कंतु पछाणिआ हउ तिन पूछउ संता जाए ॥جٍنیِ آپݨا کںت پچھاݨآ ها تن پُوچھا سںتا جااے ۔۔