Ang 559 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੫੯)

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||वडहंसु महला ३ ॥وڈهںس مهلا ۳ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ਹੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਗਿਆਨੁ ਨ ਹੋਈ ॥maiaa moh gubaar hai gur bin giaan na hoiee ||माइआ मोहु गुबारु है गुर बिनु गिआनु न होई ॥مااآ موهُ گُبار هَے گُر بن گآن ن هوای ۔۔

ਸਬਦਿ ਲਗੇ ਤਿਨ ਬੁਝਿਆ ਦੂਜੈ ਪਰਜ ਵਿਗੋਈ ॥੧॥sabadh lage tin bujhiaa dhoojai paraj vigoiee ||1||सबदि लगे तिन बुझिआ दूजै परज विगोई ॥१॥سبد لگے تن بُجھآ دُوجَے پرج وگوای ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰਮਤਿ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥man mere gurmat karanee saar ||मन मेरे गुरमति करणी सारु ॥من مےرے گُرمت کرݨیِ سار ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਰਵਹਿ ਤਾ ਪਾਵਹਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sadhaa sadhaa har prabh raveh taa paaveh mokh dhuaar ||1|| rahaau ||सदा सदा हरि प्रभु रवहि ता पावहि मोख दुआरु ॥१॥ रहाउ ॥سدا سدا هر پربھ روه تا پاوه موکھ دُآر ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਣਾ ਕਾ ਨਿਧਾਨੁ ਏਕੁ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਤਾ ਕੋ ਪਾਏ ॥gunaa kaa nidhaan ek hai aape dhei taa ko paae ||गुणा का निधानु एकु है आपे देइ ता को पाए ॥گُݨا کا ندھان اےک هَے آپے دےا تا کو پااے ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਵਿਛੁੜੀ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਏ ॥੨॥bin naavai sabh vichhuRee gur kai sabadh milaae ||2||बिनु नावै सभ विछुड़ी गुर कै सबदि मिलाए ॥२॥بٍن ناوَے سبھ وچھڑیِ گُر کَے سبد ملااے ۔۔۲۔۔

ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਰਦੇ ਘਟਿ ਗਏ ਤਿਨਾ ਹਥਿ ਕਿਹੁ ਨ ਆਇਆ ॥meree meree karadhe ghaT ge tinaa hath kih na aaiaa ||मेरी मेरी करदे घटि गए तिना हथि किहु न आइआ ॥مےریِ مےریِ کردے گھٹ گاے تنا هتھِ کهُ ن آایا ۔۔

ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਚਿ ਮਿਲੇ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥satagur miliaai sach mile sach naam samaiaa ||3||सतगुरि मिलिऐ सचि मिले सचि नामि समाइआ ॥३॥ستگر ملاَے سچِ ملے سچِ نام سماایا ۔۔۳۔۔

ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਏਹੁ ਸਰੀਰੁ ਹੈ ਅੰਤਰਿ ਜੋਤਿ ਜਗਾਏ ॥aasaa manasaa eh sareer hai a(n)tar jot jagaae ||आसा मनसा एहु सरीरु है अंतरि जोति जगाए ॥آسا منسا اےهُ سریِر هَے اںتر جوت جگااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਬੰਧੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੁਕਤਿ ਕਰਾਏ ॥੪॥੩॥naanak manmukh ba(n)dh hai gurmukh mukat karaae ||4||3||नानक मनमुखि बंधु है गुरमुखि मुकति कराए ॥४॥३॥نانک منمکھ بںدھ هَے گُرمکھ مُکت کرااے ۔۔۴۔۔۳۔۔

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||वडहंसु महला ३ ॥وڈهںس مهلا ۳ ۔۔

ਸੋਹਾਗਣੀ ਸਦਾ ਮੁਖੁ ਉਜਲਾ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥sohaaganee sadhaa mukh ujalaa gur kai sahaj subhai ||सोहागणी सदा मुखु उजला गुर कै सहजि सुभाइ ॥سوهاگݨیِ سدا مُکھ اُجلا گُر کَے سهج سُبھاا ۔۔

ਸਦਾ ਪਿਰੁ ਰਾਵਹਿ ਆਪਣਾ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥੧॥sadhaa pir raaveh aapanaa vichahu aap gavai ||1||सदा पिरु रावहि आपणा विचहु आपु गवाइ ॥१॥سدا پر راوه آپݨا وچهُ آپ گواا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੂ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥mere man too har har naam dhiaai ||मेरे मन तू हरि हरि नामु धिआइ ॥مےرے من تُو هر هرِ نام دھآا ۔۔

ਸਤਗੁਰਿ ਮੋ ਕਉ ਹਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥satagur mo kau har dheeaa bujhai ||1|| rahaau ||सतगुरि मो कउ हरि दीआ बुझाइ ॥१॥ रहाउ ॥ستگر مو کا هر دیِآ بُجھاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਦੋਹਾਗਣੀ ਖਰੀਆ ਬਿਲਲਾਦੀਆ ਤਿਨਾ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਇ ॥dhohaaganee khareeaa bilalaadheeaa tinaa mahal na pai ||दोहागणी खरीआ बिललादीआ तिना महलु न पाइ ॥دوهاگݨیِ کھریِآ بللادیِآ تنا مهل ن پاا ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਕਰੂਪੀ ਦੂਖੁ ਪਾਵਹਿ ਆਗੈ ਜਾਇ ॥੨॥dhoojai bhai karoopee dhookh paaveh aagai jai ||2||दूजै भाइ करूपी दूखु पावहि आगै जाइ ॥२॥دُوجَے بھاا کرُوپیِ دُوکھ پاوه آگَے جاا ۔۔۲۔۔

ਗੁਣਵੰਤੀ ਨਿਤ ਗੁਣ ਰਵੈ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਵਸਾਇ ॥gunava(n)tee nit gun ravai hiradhai naam vasai ||गुणवंती नित गुण रवै हिरदै नामु वसाइ ॥گُݨوںتیِ نت گُݨ روَے هردَے نام وساا ۔۔

ਅਉਗਣਵੰਤੀ ਕਾਮਣੀ ਦੁਖੁ ਲਾਗੈ ਬਿਲਲਾਇ ॥੩॥aauganava(n)tee kaamanee dhukh laagai bilalai ||3||अउगणवंती कामणी दुखु लागै बिललाइ ॥३॥ااگݨوںتیِ کامݨیِ دُکھ لاگَے بللاا ۔۔۳۔۔

ਸਭਨਾ ਕਾ ਭਤਾਰੁ ਏਕੁ ਹੈ ਸੁਆਮੀ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥sabhanaa kaa bhataar ek hai suaamee kahanaa kichhoo na jai ||सभना का भतारु एकु है सुआमी कहणा किछू न जाइ ॥سبھنا کا بھتار اےک هَے سُآمیِ کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਵੇਕ ਕੀਤਿਅਨੁ ਨਾਮੇ ਲਇਅਨੁ ਲਾਇ ॥੪॥੪॥naanak aape vek keetian naame lian lai ||4||4||नानक आपे वेक कीतिअनु नामे लइअनु लाइ ॥४॥४॥نانک آپے وےک کیِتان نامے لِاان لاا ۔۔۴۔۔۴۔۔

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||वडहंसु महला ३ ॥وڈهںس مهلا ۳ ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦ ਮੀਠਾ ਲਾਗਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ॥a(n)mirat naam sadh meeThaa laagaa gur sabadhee saadh aaiaa ||अंमृत नामु सद मीठा लागा गुर सबदी सादु आइआ ॥اںمرت نام سد میِٹھا لاگا گُر سبدیِ ساد آایا ۔۔

ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਹਜਿ ਸਮਾਣੀ ਹਰਿ ਜੀਉ ਮਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥੧॥sachee baanee sahaj samaanee har jeeau man vasaiaa ||1||सची बाणी सहजि समाणी हरि जीउ मनि वसाइआ ॥१॥سچیِ باݨیِ سهج سماݨیِ هرِ جیِا منِ وساایا ۔۔۱۔۔

ਹਰਿ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਤਗੁਰੂ ਮਿਲਾਇਆ ॥har kar kirapaa sataguroo milaiaa ||हरि करि किरपा सतगुरू मिलाइआ ॥هر کرِ کرپا ستگرُو ملاایا ۔۔

ਪੂਰੈ ਸਤਗੁਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥poorai satagur har naam dhiaaiaa ||1|| rahaau ||पूरै सतगुरि हरि नामु धिआइआ ॥१॥ रहाउ ॥پُورَے ستگر هر نام دھآایا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੈ ਬੇਦ ਬਾਣੀ ਪਰਗਾਸੀ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਸਾਰਾ ॥brahamai bedh baanee paragaasee maiaa moh pasaaraa ||ब्रहमै बेद बाणी परगासी माइआ मोह पसारा ॥برهمَے بےد باݨیِ پرگاسیِ مااآ موه پسارا ۔۔

ਮਹਾਦੇਉ ਗਿਆਨੀ ਵਰਤੈ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਤਾਮਸੁ ਬਹੁਤੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥੨॥mahaadheau giaanee varatai ghar aapanai taamas bahut aha(n)kaaraa ||2||महादेउ गिआनी वरतै घरि आपणै तामसु बहुतु अहंकारा ॥२॥مهادےا گآنیِ ورتَے گھر آپݨَے تامس بهُت اهںکارا ۔۔۲۔۔

ਕਿਸਨੁ ਸਦਾ ਅਵਤਾਰੀ ਰੂਧਾ ਕਿਤੁ ਲਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰਾ ॥kisan sadhaa avataaree roodhaa kit lag tarai sa(n)saaraa ||किसनु सदा अवतारी रूधा कितु लगि तरै संसारा ॥کِسن سدا اوتاریِ رُودھا کت لگ ترَے سںسارا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨਿ ਰਤੇ ਜੁਗ ਅੰਤਰਿ ਚੂਕੈ ਮੋਹ ਗੁਬਾਰਾ ॥੩॥gurmukh giaan rate jug a(n)tar chookai moh gubaaraa ||3||गुरमुखि गिआनि रते जुग अंतरि चूकै मोह गुबारा ॥३॥گُرمکھ گآن رتے جُگ اںتر چُوکَے موه گُبارا ۔۔۳۔۔

ਸਤਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਨਿਸਤਾਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰਾ ॥satagur sevaa te nisataaraa gurmukh tarai sa(n)saaraa ||सतगुर सेवा ते निसतारा गुरमुखि तरै संसारा ॥ستگر سےوا تے نستارا گُرمکھ ترَے سںسارا ۔۔

ਸਾਚੈ ਨਾਇ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਪਾਇਨਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰਾ ॥੪॥saachai nai rate bairaagee pain mokh dhuaaraa ||4||साचै नाइ रते बैरागी पाइनि मोख दुआरा ॥४॥ساچَے ناا رتے بَےراگیِ پاان موکھ دُآرا ۔۔۴۔۔

ਏਕੋ ਸਚੁ ਵਰਤੈ ਸਭ ਅੰਤਰਿ ਸਭਨਾ ਕਰੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾ ॥eko sach varatai sabh a(n)tar sabhanaa kare pratipaalaa ||एको सचु वरतै सभ अंतरि सभना करे प्रतिपाला ॥اےکو سچ ورتَے سبھ اںتر سبھنا کرے پرتپالا ۔۔

ਨਾਨਕ ਇਕਸੁ ਬਿਨੁ ਮੈ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣਾ ਸਭਨਾ ਦੀਵਾਨੁ ਦਇਆਲਾ ॥੫॥੫॥naanak ikas bin mai avar na jaanaa sabhanaa dheevaan dhiaalaa ||5||5||नानक इकसु बिनु मै अवरु न जाणा सभना दीवानु दइआला ॥५॥५॥نانک اکس بن مَے اور ن جاݨا سبھنا دیِوان دایالا ۔۔۵۔۔۵۔۔

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥vaddaha(n)s mahalaa teejaa ||वडहंसु महला ३ ॥وڈهںس مهلا ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ॥gurmukh sach sa(n)jam tat giaan ||गुरमुखि सचु संजमु ततु गिआनु ॥گُرمکھ سچ سںجم تت گآن ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚੇ ਲਗੈ ਧਿਆਨੁ ॥੧॥gurmukh saache lagai dhiaan ||1||गुरमुखि साचे लगै धिआनु ॥१॥گُرمکھ ساچے لگَے دھآن ۔۔۱۔۔