Ang 556 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੫੬)

ਜਿਚਰੁ ਵਿਚਿ ਦੰਮੁ ਹੈ ਤਿਚਰੁ ਨ ਚੇਤਈ ਕਿ ਕਰੇਗੁ ਅਗੈ ਜਾਇ ॥jichar vich dha(n)m hai tichar na chetiee k kareg agai jai ||जिचरु विचि दंमु है तिचरु न चेतई कि करेगु अगै जाइ ॥جِچر وچ دںم هَے تچر ن چےتای ک کرےگ اگَے جاِا ۔۔

ਗਿਆਨੀ ਹੋਇ ਸੁ ਚੇਤੰਨੁ ਹੋਇ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥giaanee hoi su cheta(n)n hoi agiaanee a(n)dh kamai ||गिआनी होइ सु चेतंनु होइ अगिआनी अंधु कमाइ ॥گِآنیِ هوا سُ چےتنّ هوا اگآنیِ اںدھ کماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਥੈ ਕਮਾਵੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਅਗੈ ਪਾਏ ਜਾਇ ॥੧॥naanak ethai kamaavai so milai agai paae jai ||1||नानक एथै कमावै सो मिलै अगै पाए जाइ ॥१॥نانک اےتھَے کماوَے سو ملَے اگَے پااے جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਧੁਰਿ ਖਸਮੈ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚੇਤਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥dhur khasamai kaa hukam piaa vin satigur chetiaa na jai ||धुरि खसमै का हुकमु पइआ विणु सतिगुर चेतिआ न जाइ ॥دھُر کھسمَے کا هُکم پایا وݨ ستگر چےتآ ن جاِا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥satigur miliaai a(n)tar rav rahiaa sadhaa rahiaa liv lai ||सतिगुरि मिलिऐ अंतरि रवि रहिआ सदा रहिआ लिव लाइ ॥ستگر ملِاَے اںتر روِ رهِآ سدا رهِآ لو لاا ۔۔

ਦਮਿ ਦਮਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲਦਾ ਦੰਮੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥dham dham sadhaa samaaladhaa dha(n)m na birathaa jai ||दमि दमि सदा समालदा दंमु न बिरथा जाइ ॥دم دمِ سدا سمالدا دںم ن برتھا جاا ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭਉ ਗਇਆ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥janam maran kaa bhau giaa jeevan padhavee pai ||जनम मरन का भउ गइआ जीवन पदवी पाइ ॥جنم مرن کا بھا گایا جیِون پدویِ پاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਰਤਬਾ ਤਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥naanak ih maratabaa tis no dhei jis no kirapaa kare rajai ||2||नानक इहु मरतबा तिस नो देइ जिस नो किरपा करे रजाइ ॥२॥نانک اهُ مرتبا تس نو دےا جس نو کرپا کرے رجاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਦਾਨਾਂ ਬੀਨਿਆ ਆਪੇ ਪਰਧਾਨਾਂ ॥aape dhaanaa(n) beeniaa aape paradhaanaa(n) ||आपे दानाँ बीनिआ आपे परधानाँ ॥آپے داناں بیٍنآ آپے پردھاناں ۔۔

ਆਪੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਲਦਾ ਆਪੇ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾਂ ॥aape roop dhikhaaladhaa aape lai dhiaanaa(n) ||आपे रूप दिखालदा आपे लाइ धिआनाँ ॥آپے رُوپ دکھالدا آپے لاا دھآناں ۔۔

ਆਪੇ ਮੋਨੀ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਕਥੈ ਗਿਆਨਾਂ ॥aape monee varatadhaa aape kathai giaanaa(n) ||आपे मोनी वरतदा आपे कथै गिआनाँ ॥آپے مونیِ ورتدا آپے کتھَے گآناں ۔۔

ਕਉੜਾ ਕਿਸੈ ਨ ਲਗਈ ਸਭਨਾ ਹੀ ਭਾਨਾ ॥kauRaa kisai na lagiee sabhanaa hee bhaanaa ||कउड़ा किसै न लगई सभना ही भाना ॥کاڑا کسَے ن لگای سبھنا هیِ بھانا ۔۔

ਉਸਤਤਿ ਬਰਨਿ ਨ ਸਕੀਐ ਸਦ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨਾ ॥੧੯॥ausatat baran na sakeeaai sadh sadh kurabaanaa ||19||उसतति बरनि न सकीऐ सद सद कुरबाना ॥१९॥اُستت برن ن سکیِاَے سد سد کُربانا ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕਲੀ ਅੰਦਰਿ ਨਾਨਕਾ ਜਿੰਨਾਂ ਦਾ ਅਉਤਾਰੁ ॥kalee a(n)dhar naanakaa ji(n)naa(n) dhaa aautaar ||कली अंदरि नानका जिंनाँ दा अउतारु ॥کلیِ اںدر نانکا جنّاں دا ااتار ۔۔

ਪੁਤੁ ਜਿਨੂਰਾ ਧੀਅ ਜਿੰਨੂਰੀ ਜੋਰੂ ਜਿੰਨਾ ਦਾ ਸਿਕਦਾਰੁ ॥੧॥put jinooraa dheea ji(n)nooree joroo ji(n)naa dhaa sikadhaar ||1||पुतु जिनूरा धीअ जिंनूरी जोरू जिंना दा सिकदारु ॥१॥پُت جنُورا دھیِا جنُّوریِ جورُو جنّا دا سکدار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਹਿੰਦੂ ਮੂਲੇ ਭੂਲੇ ਅਖੁਟੀ ਜਾਂਹੀ ॥hi(n)dhoo moole bhoole akhuTee jaa(n)hee ||हिंदू मूले भूले अखुटी जाँही ॥هِںدُو مُولے بھُولے اکھٹیِ جاںهیِ ۔۔

ਨਾਰਦਿ ਕਹਿਆ ਸਿ ਪੂਜ ਕਰਾਂਹੀ ॥ ਅੰਧੇ ਗੁੰਗੇ ਅੰਧ ਅੰਧਾਰੁ ॥naaradh kahiaa s pooj karaa(n)hee || a(n)dhe gu(n)ge a(n)dh a(n)dhaar ||नारदि कहिआ सि पूज कराँही ॥ अंधे गुँगे अंध अंधारु ॥نارد کهِآ س پُوج کراںهیِ ۔۔ اںدھے گُںگے اںدھ اںدھار ۔۔

ਪਾਥਰੁ ਲੇ ਪੂਜਹਿ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰ ॥paathar le poojeh mugadh gavaar ||पाथरु ले पूजहि मुगध गवार ॥پاتھر لے پُوجه مُگدھ گوار ۔۔

ਓਹਿ ਜਾ ਆਪਿ ਡੁਬੇ ਤੁਮ ਕਹਾ ਤਰਣਹਾਰੁ ॥੨॥oh jaa aap ddube tum kahaa taranahaar ||2||ओहि जा आपि डुबे तुम कहा तरणहारु ॥२॥اوهِ جا آپ ڈُبے تُم کها ترݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਹੁ ਤੇਰੈ ਵਸਿ ਹੈ ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ॥sabh kih terai vas hai too sachaa saahu ||सभु किहु तेरै वसि है तू सचा साहु ॥سبھ کهُ تےرَے وس هَے تُو سچا ساهُ ۔۔

ਭਗਤ ਰਤੇ ਰੰਗਿ ਏਕ ਕੈ ਪੂਰਾ ਵੇਸਾਹੁ ॥bhagat rate ra(n)g ek kai pooraa vesaahu ||भगत रते रंगि एक कै पूरा वेसाहु ॥بھگت رتے رںگ اےک کَے پُورا وےساهُ ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭੋਜਨੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਰਜਿ ਰਜਿ ਜਨ ਖਾਹੁ ॥a(n)mrit bhojan naam har raj raj jan khaahu ||अंमृतु भोजनु नामु हरि रजि रजि जन खाहु ॥اںمرت بھوجن نام هر رجِ رجِ جن کھاهُ ۔۔

ਸਭਿ ਪਦਾਰਥ ਪਾਈਅਨਿ ਸਿਮਰਣੁ ਸਚੁ ਲਾਹੁ ॥sabh padhaarath paieean simaran sach laahu ||सभि पदारथ पाईअनि सिमरणु सचु लाहु ॥سبھ پدارتھ پاایان سمرݨ سچ لاهُ ۔۔

ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਅਗਮ ਅਗਾਹੁ ॥੨੦॥sa(n)t piaare paarabraham naanak har agam agaahu ||20||संत पिआरे पारब्रहम नानक हरि अगम अगाहु ॥२०॥سںت پآرے پاربرهم نانک هر اگم اگاهُ ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਆਵਦਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੁਕਮੇ ਜਾਇ ॥sabh kichh hukame aavadhaa sabh kichh hukame jai ||सभु किछु हुकमे आवदा सभु किछु हुकमे जाइ ॥سبھ کچھ هُکمے آودا سبھ کچھ هُکمے جاِا ۔۔

ਜੇ ਕੋ ਮੂਰਖੁ ਆਪਹੁ ਜਾਣੈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥je ko moorakh aapahu jaanai a(n)dhaa a(n)dh kamai ||जे को मूरखु आपहु जाणै अंधा अंधु कमाइ ॥جے کو مُورکھ آپهُ جاݨَے اںدھا اںدھ کماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਕੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੈ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੧॥naanak hukam ko gurmukh bujhai jis no kirapaa kare rajai ||1||नानक हुकमु को गुरमुखि बुझै जिस नो किरपा करे रजाइ ॥१॥نانک هُکم کو گُرمکھ بُجھَے جس نو کرپا کرے رجاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸੋ ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਸੋ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥so jogee jugat so paae jis no gurmukh naam paraapat hoi ||सो जोगी जुगति सो पाए जिस नो गुरमुखि नामु परापति होइ ॥سو جوگیِ جُگت سو پااے جس نو گُرمکھ نام پراپت هوِا ۔۔

ਤਿਸੁ ਜੋਗੀ ਕੀ ਨਗਰੀ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸੈ ਭੇਖੀ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥tis jogee kee nagaree sabh ko vasai bhekhee jog na hoi ||तिसु जोगी की नगरी सभु को वसै भेखी जोगु न होइ ॥تِس جوگیِ کیِ نگریِ سبھ کو وسَے بھےکھیِ جوگ ن هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਐਸਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਜੋਗੀ ਜਿਸੁ ਘਟਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੨॥naanak aaisaa viralaa ko jogee jis ghaT paragaT hoi ||2||नानक ऐसा विरला को जोगी जिसु घटि परगटु होइ ॥२॥نانک اَےسا ورلا کو جوگیِ جس گھٹ پرگٹ هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਜੰਤ ਉਪਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਆਧਾਰੁ ॥aape ja(n)t upaian aape aadhaar ||आपे जंत उपाइअनु आपे आधारु ॥آپے جںت اُپااان آپے آدھار ۔۔

ਆਪੇ ਸੂਖਮੁ ਭਾਲੀਐ ਆਪੇ ਪਾਸਾਰੁ ॥aape sookham bhaaleeaai aape paasaar ||आपे सूखमु भालीऐ आपे पासारु ॥آپے سُوکھم بھالیِاَے آپے پاسار ۔۔

ਆਪਿ ਇਕਾਤੀ ਹੋਇ ਰਹੈ ਆਪੇ ਵਡ ਪਰਵਾਰੁ ॥aap ikaatee hoi rahai aape vadd paravaar ||आपि इकाती होइ रहै आपे वड परवारु ॥آپ اکاتیِ هوا رهَے آپے وڈ پروار ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਹਰਿ ਸੰਤਾ ਰੇਨਾਰੁ ॥naanak ma(n)gai dhaan har sa(n)taa renaar ||नानकु मंगै दानु हरि संता रेनारु ॥نانک مںگَے دان هر سںتا رےنار ۔۔

ਹੋਰੁ ਦਾਤਾਰੁ ਨ ਸੁਝਈ ਤੂ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥hor dhaataar na sujhiee too dhevanahaar ||21||1|| sudh ||होरु दातारु न सुझई तू देवणहारु ॥२१॥१॥ सुधु ॥هور داتار ن سُجھای تُو دےوݨهار ۔۔۲۱۔۔۱۔۔ سُدھ ۔۔