Ang 554 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੫੪)

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਘਟਿ ਵਸਹਿ ਚਰਣਾਰਬਿੰਦ ਰਸਨਾ ਜਪੈ ਗੁਪਾਲ ॥ghaT vaseh charanaarabi(n)dh rasanaa japai gupaal ||घटि वसहि चरणारबिंद रसना जपै गुपाल ॥گھٹ وسه چرݨاربںد رسنا جپَے گُپال ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰੀਐ ਤਿਸੁ ਦੇਹੀ ਕਉ ਪਾਲਿ ॥੨॥naanak so prabh simareeaai tis dhehee kau paal ||2||नानक सो प्रभु सिमरीऐ तिसु देही कउ पालि ॥२॥نانک سو پربھ سمریِاَے تس دےهیِ کا پال ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਕਰੇ ਇਸਨਾਨੁ ॥aape aThasaTh teerath karataa aap kare isanaan ||आपे अठसठि तीरथ करता आपि करे इसनानु ॥آپے اٹھسٹھ تیِرتھ کرتا آپ کرے اسنان ۔۔

ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਵਰਤੈ ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਪਿ ਜਪਾਇਹਿ ਨਾਮੁ ॥aape sa(n)jam varatai savaiaamee aap japaieh naam ||आपे संजमि वरतै स्वामी आपि जपाइहि नामु ॥آپے سںجم ورتَے سوامیِ آپ جپااه نام ۔۔

ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਉ ਖੰਡਨੁ ਆਪਿ ਕਰੈ ਸਭੁ ਦਾਨੁ ॥aap dhiaal hoi bhau kha(n)ddan aap karai sabh dhaan ||आपि दइआलु होइ भउ खंडनु आपि करै सभु दानु ॥آپ دایال هوا بھا کھںڈن آپ کرَے سبھ دان ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਸਦ ਹੀ ਦਰਗਹਿ ਪਾਏ ਮਾਨੁ ॥jis no gurmukh aap bujhaae so sadh hee dharageh paae maan ||जिस नो गुरमुखि आपि बुझाए सो सद ही दरगहि पाए मानु ॥جِس نو گُرمکھ آپ بُجھااے سو سد هیِ درگه پااے مان ۔۔

ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੈ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਸੋ ਸਚਾ ਹਰਿ ਜਾਨੁ ॥੧੪॥jis dhee paij rakhai har suaamee so sachaa har jaan ||14||जिस दी पैज रखै हरि सुआमी सो सचा हरि जानु ॥१४॥جِس دیِ پَےج رکھَے هر سُآمیِ سو سچا هرِ جان ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਜਗੁ ਅੰਧੁ ਹੈ ਅੰਧੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥naanak bin satigur bheTe jag a(n)dh hai a(n)dhe karam kamai ||नानक बिनु सतिगुर भेटे जगु अंधु है अंधे करम कमाइ ॥نانک بن ستگر بھےٹے جگ اںدھ هَے اںدھے کرم کماا ۔۔

ਸਬਦੈ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਵਈ ਜਿਤੁ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥sabadhai siau chit na laaviee jit sukh vasai man aai ||सबदै सिउ चितु न लावई जितु सुखु वसै मनि आइ ॥سبدَے سا چت ن لاوای جت سُکھ وسَے من آِا ۔۔

ਤਾਮਸਿ ਲਗਾ ਸਦਾ ਫਿਰੈ ਅਹਿਨਿਸਿ ਜਲਤੁ ਬਿਹਾਇ ॥taamas lagaa sadhaa firai ahinis jalat bihai ||तामसि लगा सदा फिरै अहिनिसि जलतु बिहाइ ॥تامس لگا سدا پھرَے اهٍنس جلت بهاا ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਥੀਐ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥੧॥jo tis bhaavai so theeaai kahanaa kichhoo na jai ||1||जो तिसु भावै सो थीऐ कहणा किछू न जाइ ॥१॥جو تس بھاوَے سو تھیِاَے کهݨا کچھُو ن جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਾਰੀ ਏਹ ਕਰੇਹੁ ॥satiguroo furamaiaa kaaree eh kareh ||सतिगुरू फुरमाइआ कारी एह करेहु ॥ستگرُو پھُرماایا کاریِ اےه کرےهُ ۔۔

ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਹੋਇ ਕੈ ਸਾਹਿਬੁ ਸੰਮਾਲੇਹੁ ॥guroo dhuaarai hoi kai saahib sa(n)maaleh ||गुरू दुआरै होइ कै साहिबु संमालेहु ॥گُرُو دُآرَے هوا کَے ساهب سںمالےهُ ۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ਹੈ ਭਰਮੈ ਕੇ ਛਉੜ ਕਟਿ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਜੋਤਿ ਧਰੇਹੁ ॥saahib sadhaa hajoor hai bharamai ke chhauR kaT kai a(n)tar jot dhareh ||साहिबु सदा हजूरि है भरमै के छउड़ कटि कै अंतरि जोति धरेहु ॥ساهب سدا هجُور هَے بھرمَے کے چھاڑ کٹ کَے اںتر جوت دھرےهُ ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਦਾਰੂ ਏਹੁ ਲਾਏਹੁ ॥har kaa naam a(n)mrit hai dhaaroo eh laaeh ||हरि का नामु अंमृतु है दारू एहु लाएहु ॥هر کا نام اںمرت هَے دارُو اےهُ لااےهُ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਚਿਤਿ ਰਖਹੁ ਸੰਜਮੁ ਸਚਾ ਨੇਹੁ ॥satigur kaa bhaanaa chit rakhahu sa(n)jam sachaa neh ||सतिगुर का भाणा चिति रखहु संजमु सचा नेहु ॥ستگر کا بھاݨا چتِ رکھهُ سںجم سچا نےهُ ۔۔

ਨਾਨਕ ਐਥੈ ਸੁਖੈ ਅੰਦਰਿ ਰਖਸੀ ਅਗੈ ਹਰਿ ਸਿਉ ਕੇਲ ਕਰੇਹੁ ॥੨॥naanak aaithai sukhai a(n)dhar rakhasee agai har siau kel kareh ||2||नानक ऐथै सुखै अंदरि रखसी अगै हरि सिउ केल करेहु ॥२॥نانک اَےتھَے سُکھَے اںدر رکھسیِ اگَے هر سا کےل کرےهُ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਭਾਰ ਅਠਾਰਹ ਬਣਸਪਤਿ ਆਪੇ ਹੀ ਫਲ ਲਾਏ ॥aape bhaar aThaareh banasapat aape hee fal laae ||आपे भार अठारह बणसपति आपे ही फल लाए ॥آپے بھار اٹھاره بݨسپت آپے هیِ پھل لااے ۔۔

ਆਪੇ ਮਾਲੀ ਆਪਿ ਸਭੁ ਸਿੰਚੈ ਆਪੇ ਹੀ ਮੁਹਿ ਪਾਏ ॥aape maalee aap sabh si(n)chai aape hee muh paae ||आपे माली आपि सभु सिंचै आपे ही मुहि पाए ॥آپے مالیِ آپ سبھ سںچَے آپے هیِ مُه پااے ۔۔

ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਦਿਵਾਏ ॥aape karataa aape bhugataa aape dhei dhivaae ||आपे करता आपे भुगता आपे देइ दिवाए ॥آپے کرتا آپے بھُگتا آپے دےا دوااے ۔۔

ਆਪੇ ਸਾਹਿਬੁ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਖਾ ਆਪੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਏ ॥aape saahib aape hai raakhaa aape rahiaa samaae ||आपे साहिबु आपे है राखा आपे रहिआ समाए ॥آپے ساهب آپے هَے راکھا آپے رهِآ سمااے ۔۔

ਜਨੁ ਨਾਨਕ ਵਡਿਆਈ ਆਖੈ ਹਰਿ ਕਰਤੇ ਕੀ ਜਿਸ ਨੋ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਏ ॥੧੫॥jan naanak vaddiaaiee aakhai har karate kee jis no til na tamaae ||15||जनु नानक वडिआई आखै हरि करते की जिस नो तिलु न तमाए ॥१५॥جن نانک وڈآای آکھَے هرِ کرتے کیِ جس نو تل ن تمااے ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਣਿਆ ਮਾਣਸੁ ਭਰਿਆ ਆਇ ॥maanas bhariaa aaniaa maanas bhariaa aai ||माणसु भरिआ आणिआ माणसु भरिआ आइ ॥ماݨس بھرآ آݨآ ماݨس بھرِآ آا ۔۔

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਮਤਿ ਦੂਰਿ ਹੋਇ ਬਰਲੁ ਪਵੈ ਵਿਚਿ ਆਇ ॥jit peetai mat dhoor hoi baral pavai vich aai ||जितु पीतै मति दूरि होइ बरलु पवै विचि आइ ॥جِت پیِتَے مت دُور هوا برل پوَے وچِ آا ۔۔

ਆਪਣਾ ਪਰਾਇਆ ਨ ਪਛਾਣਈ ਖਸਮਹੁ ਧਕੇ ਖਾਇ ॥aapanaa paraiaa na pachhaaniee khasamahu dhake khai ||आपणा पराइआ न पछाणई खसमहु धके खाइ ॥آپݨا پرااآ ن پچھاݨای کھسمهُ دھکے کھاا ۔۔

ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਖਸਮੁ ਵਿਸਰੈ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥jit peetai khasam visarai dharageh milai sajai ||जितु पीतै खसमु विसरै दरगह मिलै सजाइ ॥جِت پیِتَے کھسم وسرَے درگه ملَے سجاا ۔۔

ਝੂਠਾ ਮਦੁ ਮੂਲਿ ਨ ਪੀਚਈ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥jhooThaa madh mool na peechiee je kaa paar vasai ||झूठा मदु मूलि न पीचई जे का पारि वसाइ ॥جھُوٹھا مد مُول ن پیِچای جے کا پار وساا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਸਚੁ ਮਦੁ ਪਾਈਐ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਜਿਸੁ ਆਇ ॥naanak nadharee sach madh paieeaai satigur milai jis aai ||नानक नदरी सचु मदु पाईऐ सतिगुरु मिलै जिसु आइ ॥نانک ندریِ سچ مد پاایاَے ستگر ملَے جس آِا ۔۔

ਸਦਾ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਹੈ ਮਹਲੀ ਪਾਵੈ ਥਾਉ ॥੧॥sadhaa saahib kai ra(n)g rahai mahalee paavai thaau ||1||सदा साहिब कै रंगि रहै महली पावै थाउ ॥१॥سدا ساهب کَے رںگ رهَے مهلیِ پاوَے تھاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਇਹੁ ਜਗਤੁ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਜਾ ਇਸ ਨੋ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥eih jagat jeevat marai jaa is no sojhee hoi ||इहु जगतु जीवतु मरै जा इस नो सोझी होइ ॥ِاهُ جگت جیِوت مرَے جا اس نو سوجھیِ هوا ۔۔

ਜਾ ਤਿਨਿੑ ਸਵਾਲਿਆ ਤਾਂ ਸਵਿ ਰਹਿਆ ਜਗਾਏ ਤਾਂ ਸੁਧਿ ਹੋਇ ॥jaa tini(h) savaaliaa taa(n) sav rahiaa jagaae taa(n) sudh hoi ||जा तिनि्ि सवालिआ ताँ सवि रहिआ जगाए ताँ सुधि होइ ॥جا تنھ سوالآ تاں سوِ رهِآ جگااے تاں سُدھ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੈ ਸੋਇ ॥naanak nadhar kare je aapanee satigur melai soi ||नानक नदरि करे जे आपणी सतिगुरु मेलै सोइ ॥نانک ندر کرے جے آپݨیِ ستگر مےلَے سوا ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਫਿਰਿ ਮਰਣੁ ਨ ਹੋਇ ॥੨॥gur prasaadh jeevat marai taa fir maran na hoi ||2||गुर प्रसादि जीवतु मरै ता फिरि मरणु न होइ ॥२॥گُر پرساد جیِوت مرَے تا پھر مرݨ ن هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਸ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਵੈ ਤਿਸ ਨੋ ਪਰਵਾਹ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਕੇਰੀ ॥jis dhaa keetaa sabh kichh hovai tis no paravaeh naahee kisai keree ||जिस दा कीता सभु किछु होवै तिस नो परवाह नाही किसै केरी ॥جِس دا کیِتا سبھ کچھ هووَے تس نو پرواه ناهیِ کسَے کےریِ ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਸਭੁ ਕੋ ਖਾਵੈ ਸਭ ਮੁਹਤਾਜੀ ਕਢੈ ਤੇਰੀ ॥har jeeau teraa dhitaa sabh ko khaavai sabh muhataajee kaddai teree ||हरि जीउ तेरा दिता सभु को खावै सभ मुहताजी कढै तेरी ॥هر جیِا تےرا دتا سبھ کو کھاوَے سبھ مُهتاجیِ کڈھَے تےریِ ۔۔