Ang 551 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੫੧)

ਆਪੇ ਜਲੁ ਆਪੇ ਦੇ ਛਿੰਗਾ ਆਪੇ ਚੁਲੀ ਭਰਾਵੈ ॥aape jal aape dhe chhi(n)gaa aape chulee bharaavai ||आपे जलु आपे दे छिंगा आपे चुली भरावै ॥آپے جل آپے دے چھںگا آپے چُلیِ بھراوَے ۔۔

ਆਪੇ ਸੰਗਤਿ ਸਦਿ ਬਹਾਲੈ ਆਪੇ ਵਿਦਾ ਕਰਾਵੈ ॥aape sa(n)gat sadh bahaalai aape vidhaa karaavai ||आपे संगति सदि बहालै आपे विदा करावै ॥آپے سںگت سد بهالَے آپے ودا کراوَے ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾਲੁ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਆਪੇ ਤਿਸ ਨੋ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਵੈ ॥੬॥jis no kirapaal hovai har aape tis no hukam manaavai ||6||जिस नो किरपालु होवै हरि आपे तिस नो हुकमु मनावै ॥६॥جِس نو کرپال هووَے هر آپے تس نو هُکم مناوَے ۔۔۶۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸਭਿ ਬੰਧਨਾ ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਸਨਬੰਧੁ ॥karam dharam sabh ba(n)dhanaa paap pu(n)n sanaba(n)dh ||करम धरम सभि बंधना पाप पुँन सनबंधु ॥کرم دھرم سبھ بںدھنا پاپ پُنّ سنبںدھ ۔۔

ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਸੁ ਬੰਧਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸੁ ਧੰਧੁ ॥mamataa mohu su ba(n)dhanaa putr kalatr su dha(n)dh ||ममता मोहु सु बंधना पुत्र कलत्र सु धंधु ॥ممتا موهُ سُ بںدھنا پُتر کلتر سُ دھںدھ ۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਜੇਵਰੀ ਮਾਇਆ ਕਾ ਸਨਬੰਧੁ ॥jeh dhekhaa teh jevaree maiaa kaa sanaba(n)dh ||जह देखा तह जेवरी माइआ का सनबंधु ॥جه دےکھا ته جےوریِ مااآ کا سنبںدھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਵਰਤਣਿ ਵਰਤੈ ਅੰਧੁ ॥੧॥naanak sache naam bin varatan varatai a(n)dh ||1||नानक सचे नाम बिनु वरतणि वरतै अंधु ॥१॥نانک سچے نام بن ورتݨ ورتَے اںدھ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਅੰਧੇ ਚਾਨਣੁ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਰਜਾਇ ॥a(n)dhe chaanan taa theeaai jaa satigur milai rajai ||अंधे चानणु ता थीऐ जा सतिगुरु मिलै रजाइ ॥اںدھے چانݨ تا تھیِاَے جا ستگر ملَے رجاا ۔۔

ਬੰਧਨ ਤੋੜੈ ਸਚਿ ਵਸੈ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥ba(n)dhan toRai sach vasai agiaan adheraa jai ||बंधन तोड़ै सचि वसै अगिआनु अधेरा जाइ ॥بںدھن توڑَے سچ وسَے اگِآن ادھےرا جاا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਦੇਖੈ ਤਿਸੈ ਕਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਤਨੁ ਸਾਜਿ ॥sabh kichh dhekhai tisai kaa jin keeaa tan saaj ||सभु किछु देखै तिसै का जिनि कीआ तनु साजि ॥سبھ کچھ دےکھَے تسَے کا جن کیِآ تن ساج ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਰਣਿ ਕਰਤਾਰ ਕੀ ਕਰਤਾ ਰਾਖੈ ਲਾਜ ॥੨॥naanak saran karataar kee karataa raakhai laaj ||2||नानक सरणि करतार की करता राखै लाज ॥२॥نانک سرݨ کرتار کیِ کرتا راکھَے لاج ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਦਹੁ ਆਪੇ ਥਾਟੁ ਕੀਆ ਬਹਿ ਕਰਤੈ ਤਦਹੁ ਪੁਛਿ ਨ ਸੇਵਕੁ ਬੀਆ ॥jadhahu aape thaaT keeaa beh karatai tadhahu puchh na sevak beeaa ||जदहु आपे थाटु कीआ बहि करतै तदहु पुछि न सेवकु बीआ ॥جدهُ آپے تھاٹ کیِآ بهِ کرتَے تدهُ پُچھ ن سےوک بیِآ ۔۔

ਤਦਹੁ ਕਿਆ ਕੋ ਲੇਵੈ ਕਿਆ ਕੋ ਦੇਵੈ ਜਾਂ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਕੀਆ ॥tadhahu kiaa ko levai kiaa ko dhevai jaa(n) avar na dhoojaa keeaa ||तदहु किआ को लेवै किआ को देवै जाँ अवरु न दूजा कीआ ॥تدهُ کآ کو لےوَے کآ کو دےوَے جاں اور ن دُوجا کیِآ ۔۔

ਫਿਰਿ ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ਕਰਤੈ ਦਾਨੁ ਸਭਨਾ ਕਉ ਦੀਆ ॥fir aape jagat upaiaa karatai dhaan sabhanaa kau dheeaa ||फिरि आपे जगतु उपाइआ करतै दानु सभना कउ दीआ ॥پھِر آپے جگت اُپاایا کرتَے دان سبھنا کا دیِآ ۔۔

ਆਪੇ ਸੇਵ ਬਣਾਈਅਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥aape sev banaieean gurmukh aape a(n)mrit peeaa ||आपे सेव बणाईअनु गुरमुखि आपे अंमृतु पीआ ॥آپے سےو بݨاایان گُرمکھ آپے اںمرت پیِآ ۔۔

ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਕਰੈ ਸੁ ਥੀਆ ॥੭॥aap nira(n)kaar aakaar hai aape aape karai su theeaa ||7||आपि निरंकार आकारु है आपे आपे करै सु थीआ ॥७॥آپ نرںکار آکار هَے آپے آپے کرَے سُ تھیِآ ۔۔۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਹਿ ਸਦ ਸਾਚਾ ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਜਿ ਪਿਆਰਿ ॥gurmukh prabh seveh sadh saachaa anadhin sahaj piaar ||गुरमुखि प्रभु सेवहि सद साचा अनदिनु सहजि पिआरि ॥گُرمکھ پربھ سےوه سد ساچا اندن سهج پآر ۔۔

ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਗਾਵਹਿ ਗੁਣ ਸਾਚੇ ਅਰਧਿ ਉਰਧਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥sadhaa ana(n)dh gaaveh gun saache aradh uradh ur dhaar ||सदा अनंदि गावहि गुण साचे अरधि उरधि उरि धारि ॥سدا انµد گاوه گُݨ ساچے اردھ اُردھ اُر دھار ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਵਸਿਆ ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਲਿਖਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥a(n)tar preetam vasiaa dhur karam likhiaa karataar ||अंतरि प्रीतमु वसिआ धुरि करमु लिखिआ करतारि ॥اںتر پریِتم وسآ دھُر کرم لکھِآ کرتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਆਪੇ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥naanak aap milaian aape kirapaa dhaar ||1||नानक आपि मिलाइअनु आपे किरपा धारि ॥१॥نانک آپ ملااان آپے کرپا دھار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕਹਿਐ ਕਥਿਐ ਨ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਸਦਾ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥kahiaai kathiaai na paieeaai anadhin rahai sadhaa gun gai ||कहिऐ कथिऐ न पाईऐ अनदिनु रहै सदा गुण गाइ ॥کهِاَے کتھاَے ن پاایاَے اندن رهَے سدا گُݨ گاا ۔۔

ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਭਉਕਿ ਮੁਏ ਬਿਲਲਾਇ ॥vin karamai kinai na paio bhauk mue bilalai ||विणु करमै किनै न पाइओ भउकि मुए बिललाइ ॥وِݨ کرمَے کنَے ن پاااو بھاک مُاے بللاِا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਭਿਜੈ ਆਪਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥gur kai sabadh man tan bhijai aap vasai man aai ||गुर कै सबदि मनु तनु भिजै आपि वसै मनि आइ ॥گُر کَے سبد من تن بھجَے آپ وسَے من آا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥naanak nadharee paieeaai aape le milai ||2||नानक नदरी पाईऐ आपे लए मिलाइ ॥२॥نانک ندریِ پاایاَے آپے لاے ملاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਭਿ ਸਾਸਤ ਆਪਿ ਕਥੈ ਆਪਿ ਭੀਜੈ ॥aape vedh puraan sabh saasat aap kathai aap bheejai ||आपे वेद पुराण सभि सासत आपि कथै आपि भीजै ॥آپے وےد پُراݨ سبھ ساست آپ کتھَے آپ بھیِجَے ۔۔

ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਪੂਜੇ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਪਰਪੰਚੁ ਕਰੀਜੈ ॥aape hee beh pooje karataa aap parapa(n)ch kareejai ||आपे ही बहि पूजे करता आपि परपंचु करीजै ॥آپے هیِ بهِ پُوجے کرتا آپ پرپںچ کریِجَے ۔۔

ਆਪਿ ਪਰਵਿਰਤਿ ਆਪਿ ਨਿਰਵਿਰਤੀ ਆਪੇ ਅਕਥੁ ਕਥੀਜੈ ॥aap paravirat aap niraviratee aape akath katheejai ||आपि परविरति आपि निरविरती आपे अकथु कथीजै ॥آپ پرورت آپ نرورتیِ آپے اکتھ کتھیِجَے ۔۔

ਆਪੇ ਪੁੰਨੁ ਸਭੁ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਆਪਿ ਅਲਿਪਤੁ ਵਰਤੀਜੈ ॥aape pu(n)n sabh aap karaae aap alipat varateejai ||आपे पुँनु सभु आपि कराए आपि अलिपतु वरतीजै ॥آپے پُنّ سبھ آپ کرااے آپ الپت ورتیِجَے ۔۔

ਆਪੇ ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੇਵੈ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਬਖਸ ਕਰੀਜੈ ॥੮॥aape sukh dhukh dhevai karataa aape bakhas kareejai ||8||आपे सुखु दुखु देवै करता आपे बखस करीजै ॥८॥آپے سُکھ دُکھ دےوَے کرتا آپے بکھس کریِجَے ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਸੇਖਾ ਅੰਦਰਹੁ ਜੋਰੁ ਛਡਿ ਤੂ ਭਉ ਕਰਿ ਝਲੁ ਗਵਾਇ ॥sekhaa a(n)dharahu jor chhadd too bhau kar jhal gavai ||सेखा अंदरहु जोरु छडि तू भउ करि झलु गवाइ ॥سےکھا اںدرهُ جور چھڈ تُو بھا کرِ جھل گواا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਕੇਤੇ ਨਿਸਤਰੇ ਭੈ ਵਿਚਿ ਨਿਰਭਉ ਪਾਇ ॥gur kai bhai kete nisatare bhai vich nirabhau pai ||गुर कै भै केते निसतरे भै विचि निरभउ पाइ ॥گُر کَے بھَے کےتے نسترے بھَے وچ نربھا پاا ۔۔

ਮਨੁ ਕਠੋਰੁ ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਤੂੰ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥man kaThor sabadh bhedh too(n) saa(n)t vasai man aai ||मनु कठोरु सबदि भेदि तूँ साँति वसै मनि आइ ॥من کٹھور سبد بھےد تُوں ساںت وسَے من آا ۔۔

ਸਾਂਤੀ ਵਿਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਾ ਖਸਮੁ ਪਾਏ ਥਾਇ ॥saa(n)tee vich kaar kamaavanee saa khasam paae thai ||साँती विचि कार कमावणी सा खसमु पाए थाइ ॥ساںتیِ وچ کار کماوݨیِ سا کھسم پااے تھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਪੁਛਹੁ ਗਿਆਨੀ ਜਾਇ ॥੧॥naanak kaam karodh kinai na paio puchhahu giaanee jai ||1||नानक कामि क्रोधि किनै न पाइओ पुछहु गिआनी जाइ ॥१॥نانک کام ک®ودھ کنَے ن پاااو پُچھهُ گآنیِ جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔