Ang 549 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੪੯)

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਾਇਅਨੁ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥manmukh moolahu bhulaian vich lab lobh aha(n)kaar ||मनमुख मूलहु भुलाइअनु विचि लबु लोभु अहंकारु ॥منمکھ مُولهُ بھُلااان وچ لب لوبھ اهںکار ۔۔

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੈ ਵੀਚਾਰੁ ॥jhagaRaa karadhiaa anadhin gudharai sabadh na karai veechaar ||झगड़ा करदिआ अनदिनु गुदरै सबदि न करै वीचारु ॥جھگڑا کردآ اندن گُدرَے سبد ن کرَے ویِچار ۔۔

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥sudh mat karatai hir liee bolan sabh vikaar ||सुधि मति करतै हिरि लई बोलनि सभु विकारु ॥سُدھ مت کرتَے هرِ لای بولن سبھ وکار ۔۔

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਨਿ ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬਹੁਤੁ ਅਗੵਾਨੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥dhitai kitai na sa(n)tokheean a(n)tar tirasanaa bahut agayeaan a(n)dhaar ||दितै कितै न संतोखीअनि अंतरि तृसना बहुतु अग्यानु अंधारु ॥دِتَے کتَے ن سںتوکھیِان اںتر ترسنا بهُت اگےان اںدھار ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲਹੁ ਤੁਟੀਆ ਭਲੀ ਜਿਨਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥naanak manmukhaa naalahu tuTeeaa bhalee jinaa maiaa moh piaar ||1||नानक मनमुखा नालहु तुटीआ भली जिना माइआ मोहि पिआरु ॥१॥نانک منمکھا نالهُ تُٹیِآ بھلیِ جنا ماایا موه پآر ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਤਿਨੑ ਭਉ ਸੰਸਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਰਿ ਕਰਤਾਰੁ ॥tin(h) bhau sa(n)saa kiaa kare jin satigur sir karataar ||तिन्न भउ संसा किआ करे जिन सतिगुरु सिरि करतारु ॥تٍنھ بھا سںسا کآ کرے جن ستگر سرِ کرتار ۔۔

ਧੁਰਿ ਤਿਨ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਪੇ ਰਖਣਹਾਰੁ ॥dhur tin kee paij rakhadhaa aape rakhanahaar ||धुरि तिन की पैज रखदा आपे रखणहारु ॥دھُر تن کیِ پَےج رکھدا آپے رکھݨهار ۔۔

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥mil preetam sukh paiaa sachai sabadh veechaar ||मिलि प्रीतम सुखु पाइआ सचै सबदि वीचारि ॥مِل پریِتم سُکھ پاایا سچَے سبد ویِچار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸੇਵਿਆ ਆਪੇ ਪਰਖਣਹਾਰੁ ॥੨॥naanak sukhadhaataa seviaa aape parakhanahaar ||2||नानक सुखदाता सेविआ आपे परखणहारु ॥२॥نانک سُکھداتا سےوآ آپے پرکھݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰਿਆ ਤੂ ਸਭਨਾ ਰਾਸਿ ॥jeea ja(n)t sabh teriaa too sabhanaa raas ||जीअ जंत सभि तेरिआ तू सभना रासि ॥جیِا جںت سبھ تےرآ تُو سبھنا راس ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਤੂ ਦੇਹਿ ਤਿਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮਿਲੈ ਕੋਈ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਨਾਹੀ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥jis no too dheh tis sabh kichh milai koiee hor sareek naahee tudh paas ||जिस नो तू देहि तिसु सभु किछु मिलै कोई होरु सरीकु नाही तुधु पासि ॥جِس نو تُو دےه تس سبھ کچھ ملَے کوای هور سریِک ناهیِ تُدھ پاس ۔۔

ਤੂ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਸਭਸ ਦਾ ਹਰਿ ਪਹਿ ਅਰਦਾਸਿ ॥too iko dhaataa sabhas dhaa har peh aradhaas ||तू इको दाता सभस दा हरि पहि अरदासि ॥تُو اکو داتا سبھس دا هر پهِ ارداس ۔۔

ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸ ਦੀ ਤੂ ਮੰਨਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਜਨੁ ਸਾਬਾਸਿ ॥jis dhee tudh bhaavai tis dhee too ma(n)n laih so jan saabaas ||जिस दी तुधु भावै तिस दी तू मंनि लैहि सो जनु साबासि ॥جِس دیِ تُدھ بھاوَے تس دیِ تُو منّ لَےه سو جن ساباس ۔۔

ਸਭੁ ਤੇਰਾ ਚੋਜੁ ਵਰਤਦਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਤੁਧੁ ਪਾਸਿ ॥੨॥sabh teraa choj varatadhaa dhukh sukh tudh paas ||2||सभु तेरा चोजु वरतदा दुखु सुखु तुधु पासि ॥२॥سبھ تےرا چوج ورتدا دُکھ سُکھ تُدھ پاس ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੈ ਭਾਵਦੇ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰ ॥gurmukh sachai bhaavadhe dhar sachai sachiaar ||गुरमुखि सचै भावदे दरि सचै सचिआर ॥گُرمکھ سچَے بھاودے در سچَے سچِآر ۔۔

ਸਾਜਨ ਮਨਿ ਆਨੰਦੁ ਹੈ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥saajan man aana(n)dh hai gur kaa sabadh veechaar ||साजन मनि आनंदु है गुर का सबदु वीचार ॥ساجن من آنµد هَے گُر کا سبد ویِچار ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਵਸਾਇਆ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਚਾਨਣੁ ਕੀਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥a(n)tar sabadh vasaiaa dhukh kaTiaa chaanan keeaa karataar ||अंतरि सबदु वसाइआ दुखु कटिआ चानणु कीआ करतारि ॥اںتر سبد وساایا دُکھ کٹآ چانݨ کیِآ کرتار ۔۔

ਨਾਨਕ ਰਖਣਹਾਰਾ ਰਖਸੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥naanak rakhanahaaraa rakhasee aapanee kirapaa dhaar ||1||नानक रखणहारा रखसी आपणी किरपा धारि ॥१॥نانک رکھݨهارا رکھسیِ آپݨیِ کرپا دھار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਭੈ ਰਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥gur kee sevaa chaakaree bhai rach kaar kamai ||गुर की सेवा चाकरी भै रचि कार कमाइ ॥گُر کیِ سےوا چاکریِ بھَے رچ کار کماا ۔۔

ਜੇਹਾ ਸੇਵੈ ਤੇਹੋ ਹੋਵੈ ਜੇ ਚਲੈ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥jehaa sevai teho hovai je chalai tisai rajai ||जेहा सेवै तेहो होवै जे चलै तिसै रजाइ ॥جےها سےوَے تےهو هووَے جے چلَے تسَے رجاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪਿ ਹੈ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜੀ ਜਾਇ ॥੨॥naanak sabh kichh aap hai avar na dhoojee jai ||2||नानक सभु किछु आपि है अवरु न दूजी जाइ ॥२॥نانک سبھ کچھ آپ هَے اور ن دُوجیِ جاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥teree vaddiaaiee toohai jaanadhaa tudh jevadd avar na koiee ||तेरी वडिआई तूहै जाणदा तुधु जेवडु अवरु न कोई ॥تےریِ وڈآای تُوهَے جاݨدا تُدھ جےوڈ اور ن کوای ۔۔

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਹੋਰੁ ਸਰੀਕੁ ਹੋਵੈ ਤਾ ਆਖੀਐ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਤੂਹੈ ਹੋਈ ॥tudh jevadd hor sareek hovai taa aakheeaai tudh jevadd toohai hoiee ||तुधु जेवडु होरु सरीकु होवै ता आखीऐ तुधु जेवडु तूहै होई ॥تُدھ جےوڈ هور سریِک هووَے تا آکھیِاَے تُدھ جےوڈ تُوهَے هوای ۔۔

ਜਿਨਿ ਤੂ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹੋਰੁ ਤਿਸ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰੇ ਕਿਆ ਕੋਈ ॥jin too seviaa tin sukh paiaa hor tis dhee rees kare kiaa koiee ||जिनि तू सेविआ तिनि सुखु पाइआ होरु तिस दी रीस करे किआ कोई ॥جٍن تُو سےوآ تن سُکھ پاایا هور تس دیِ ریِس کرے کآ کوای ۔۔

ਤੂ ਭੰਨਣ ਘੜਣ ਸਮਰਥੁ ਦਾਤਾਰੁ ਹਹਿ ਤੁਧੁ ਅਗੈ ਮੰਗਣ ਨੋ ਹਥ ਜੋੜਿ ਖਲੀ ਸਭ ਹੋਈ ॥too bha(n)nan ghaRan samarath dhaataar heh tudh agai ma(n)gan no hath joR khalee sabh hoiee ||तू भंनण घड़ण समरथु दातारु हहि तुधु अगै मंगण नो हथ जोड़ि खली सभ होई ॥تُو بھنّݨ گھڑݨ سمرتھ داتار ههِ تُدھ اگَے مںگݨ نو هتھ جوڑ کھلیِ سبھ هوای ۔۔

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾਰੁ ਮੈ ਕੋਈ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਤੁਧੁ ਸਭਸੈ ਨੋ ਦਾਨੁ ਦਿਤਾ ਖੰਡੀ ਵਰਭੰਡੀ ਪਾਤਾਲੀ ਪੁਰਈ ਸਭ ਲੋਈ ॥੩॥tudh jevadd dhaataar mai koiee nadhar na aaviee tudh sabhasai no dhaan dhitaa kha(n)ddee varabha(n)ddee paataalee puriee sabh loiee ||3||तुधु जेवडु दातारु मै कोई नदरि न आवई तुधु सभसै नो दानु दिता खंडी वरभंडी पाताली पुरई सभ लोई ॥३॥تُدھ جےوڈ داتار مَے کوای ندر ن آوای تُدھ سبھسَے نو دان دتا کھںڈیِ وربھںڈیِ پاتالیِ پُرای سبھ لوای ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਿ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਹਜਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥man parateet na aaieeaa sahaj na lago bhaau ||मनि परतीति न आईआ सहजि न लगो भाउ ॥من پرتیِت ن آایآ سهجِ ن لگو بھاا ۔۔

ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਓ ਮਨਹਠਿ ਕਿਆ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥sabadhai saadh na paio manahaTh kiaa gun gai ||सबदै सादु न पाइओ मनहठि किआ गुण गाइ ॥سبدَے ساد ن پاااو منهٹھ کآ گُݨ گاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਇਆ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥naanak aaiaa so paravaan hai j gurmukh sach samai ||1||नानक आइआ सो परवाणु है जि गुरमुखि सचि समाइ ॥१॥نانک آاآ سو پرواݨ هَے ج گُرمکھ سچ سماا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣੈ ਮੂੜਾ ਅਵਰਾ ਆਖਿ ਦੁਖਾਏ ॥aapanaa aap na pachhaanai mooRaa avaraa aakh dhukhaae ||आपणा आपु न पछाणै मूड़ा अवरा आखि दुखाए ॥آپݨا آپ ن پچھاݨَے مُوڑا اورا آکھ دُکھااے ۔۔

ਮੁੰਢੈ ਦੀ ਖਸਲਤਿ ਨ ਗਈਆ ਅੰਧੇ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਏ ॥mu(n)ddai dhee khasalat na gieeaa a(n)dhe vichhuR choTaa khaae ||मुँढै दी खसलति न गईआ अंधे विछुड़ि चोटा खाए ॥مُںڈھَے دیِ کھسلت ن گایآ اںدھے وچھڑ چوٹا کھااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭੈ ਭੰਨਿ ਨ ਘੜਿਓ ਰਹੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਏ ॥satigur kai bhai bha(n)n na ghaRio rahai a(n)k samaae ||सतिगुर कै भै भंनि न घड़िओ रहै अंकि समाए ॥ستگر کَے بھَے بھنّ ن گھڑِاو رهَے اںک سمااے ۔۔