Ang 517 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੧੭)

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅਪਣਾ ਸੇਵਿ ਸਭ ਫਲ ਪਾਇਆ ॥satigur apanaa sev sabh fal paiaa ||सतिगुरु अपणा सेवि सभ फल पाइआ ॥ستگر اپݨا سےو سبھ پھل پاایا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਸਦਾ ਧਿਆਇਆ ॥a(n)mirat har kaa naau sadhaa dhiaaiaa ||अंमृत हरि का नाउ सदा धिआइआ ॥اںمرت هر کا ناا سدا دھآایا ۔۔

ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਦੁਖੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥sa(n)t janaa kai sa(n)g dhukh miTaiaa ||संत जना कै संगि दुखु मिटाइआ ॥سںت جنا کَے سںگ دُکھ مٹاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭਏ ਅਚਿੰਤੁ ਹਰਿ ਧਨੁ ਨਿਹਚਲਾਇਆ ॥੨੦॥naanak bhe achi(n)t har dhan nihachalaiaa ||20||नानक भए अचिंतु हरि धनु निहचलाइआ ॥२०॥نانک بھاے اچںت هرِ دھن نهچلاایا ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਖੇਤਿ ਮਿਆਲਾ ਉਚੀਆ ਘਰੁ ਉਚਾ ਨਿਰਣਉ ॥khet miaalaa ucheeaa ghar uchaa niranau ||खेति मिआला उचीआ घरु उचा निरणउ ॥کھےت مآلا اُچیِآ گھر اُچا نرݨا ۔۔

ਮਹਲ ਭਗਤੀ ਘਰਿ ਸਰੈ ਸਜਣ ਪਾਹੁਣਿਅਉ ॥mahal bhagatee ghar sarai sajan paahuniaau ||महल भगती घरि सरै सजण पाहुणिअउ ॥مهل بھگتیِ گھر سرَے سجݨ پاهُݨاا ۔۔

ਬਰਸਨਾ ਤ ਬਰਸੁ ਘਨਾ ਬਹੁੜਿ ਬਰਸਹਿ ਕਾਹਿ ॥barasanaa ta baras ghanaa bahuR baraseh kaeh ||बरसना त बरसु घना बहुड़ि बरसहि काहि ॥برسنا ت برس گھنا بهُڑ برسه کاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨੑ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨੑ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੧॥naanak tin(h) balihaaranai jin(h) gurmukh paiaa man maeh ||1||नानक तिन्न बलिहारणै जिन्न गुरमुखि पाइआ मन माहि ॥१॥نانک تنھ بلهارݨَے جنھ گُرمکھ پاایا من ماه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਿਠਾ ਸੋ ਜੋ ਭਾਵਦਾ ਸਜਣੁ ਸੋ ਜਿ ਰਾਸਿ ॥miThaa so jo bhaavadhaa sajan so j raas ||मिठा सो जो भावदा सजणु सो जि रासि ॥مِٹھا سو جو بھاودا سجݨ سو ج راس ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਕਉ ਆਪਿ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੨॥naanak gurmukh jaaneeaai jaa kau aap kare paragaas ||2||नानक गुरमुखि जाणीऐ जा कउ आपि करे परगासु ॥२॥نانک گُرمکھ جاݨیِاَے جا کا آپ کرے پرگاس ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਪਾਸਿ ਜਨ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਂਈ ॥prabh paas jan kee aradhaas too sachaa saa(n)iee ||प्रभ पासि जन की अरदासि तू सचा साँई ॥پربھ پاس جن کیِ ارداس تُو سچا ساںای ۔۔

ਤੂ ਰਖਵਾਲਾ ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਉ ਤੁਧੁ ਧਿਆਈ ॥too rakhavaalaa sadhaa sadhaa hau tudh dhiaaiee ||तू रखवाला सदा सदा हउ तुधु धिआई ॥تُو رکھوالا سدا سدا ها تُدھ دھآای ۔۔

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤੇਰਿਆ ਤੂ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥jeea ja(n)t sabh teriaa too rahiaa samaiee ||जीअ जंत सभि तेरिआ तू रहिआ समाई ॥جیِا جںت سبھ تےرآ تُو رهِآ سماای ۔۔

ਜੋ ਦਾਸ ਤੇਰੇ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਮਾਰਿ ਪਚਾਈ ॥jo dhaas tere kee ni(n)dhaa kare tis maar pachaiee ||जो दास तेरे की निंदा करे तिसु मारि पचाई ॥جو داس تےرے کیِ نںدا کرے تس مار پچاای ۔۔

ਚਿੰਤਾ ਛਡਿ ਅਚਿੰਤੁ ਰਹੁ ਨਾਨਕ ਲਗਿ ਪਾਈ ॥੨੧॥chi(n)taa chhadd achi(n)t rahu naanak lag paiee ||21||चिंता छडि अचिंतु रहु नानक लगि पाई ॥२१॥چِںتا چھڈ اچِںت رهُ نانک لگِ پاای ۔۔۲۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਆਸਾ ਕਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਆਸਾ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥aasaa karataa jag muaa aasaa marai na jai ||आसा करता जगु मुआ आसा मरै न जाइ ॥آسا کرتا جگ مُآ آسا مرَے ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਸਾ ਪੂਰੀਆ ਸਚੇ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥੧॥naanak aasaa pooreeaa sache siau chit lai ||1||नानक आसा पूरीआ सचे सिउ चितु लाइ ॥१॥نانک آسا پُوریِآ سچے سا چت لاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਮਰਿ ਜਾਇਸੀ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਸੋ ਲੈ ਜਾਇ ॥aasaa manasaa mar jaisee jin keetee so lai jai ||आसा मनसा मरि जाइसी जिनि कीती सो लै जाइ ॥آسا منسا مر جااسیِ جنِ کیِتیِ سو لَے جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਿਹਚਲੁ ਕੋ ਨਹੀ ਬਾਝਹੁ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ॥੨॥naanak nihachal ko nahee baajhahu har kai nai ||2||नानक निहचलु को नही बाझहु हरि कै नाइ ॥२॥نانک نهچل کو نهیِ باجھهُ هر کَے ناا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਕਰਿ ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ॥aape jagat upaion kar pooraa thaaT ||आपे जगतु उपाइओनु करि पूरा थाटु ॥آپے جگت اُپاااون کر پُورا تھاٹ ۔۔

ਆਪੇ ਸਾਹੁ ਆਪੇ ਵਣਜਾਰਾ ਆਪੇ ਹੀ ਹਰਿ ਹਾਟੁ ॥aape saahu aape vanajaaraa aape hee har haaT ||आपे साहु आपे वणजारा आपे ही हरि हाटु ॥آپے ساهُ آپے وݨجارا آپے هیِ هر هاٹ ۔۔

ਆਪੇ ਸਾਗਰੁ ਆਪੇ ਬੋਹਿਥਾ ਆਪੇ ਹੀ ਖੇਵਾਟੁ ॥aape saagar aape bohithaa aape hee khevaaT ||आपे सागरु आपे बोहिथा आपे ही खेवाटु ॥آپے ساگر آپے بوهتھا آپے هیِ کھےواٹ ۔۔

ਆਪੇ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਦਸੇ ਘਾਟੁ ॥aape gur chelaa hai aape aape dhase ghaaT ||आपे गुरु चेला है आपे आपे दसे घाटु ॥آپے گُر چےلا هَے آپے آپے دسے گھاٹ ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਾਟੁ ॥੨੨॥੧॥ ਸੁਧੁjan naanak naam dhiaai too sabh kilavikh kaaT ||22||1|| sudhuजन नानक नामु धिआइ तू सभि किलविख काटु ॥२२॥१॥ सुधुجن نانک نام دھآا تُو سبھ کلوکھ کاٹ ۔۔۲۲۔۔۱۔۔ سُدھ

ਰਾਗੁ ਗੂਜਰੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੫raag goojaree vaar mahalaa panjavaaरागु गूजरी वार महला ५راگ گُوجریِ وار مهلا ۵

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोकु म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਗੁਰੁ ਆਰਾਧਣਾ ਜਿਹਵਾ ਜਪਿ ਗੁਰ ਨਾਉ ॥a(n)tar gur aaraadhanaa jihavaa jap gur naau ||अंतरि गुरु आराधणा जिहवा जपि गुर नाउ ॥اںتر گُر آرادھݨا جهوا جپ گُر ناا ۔۔

ਨੇਤ੍ਰੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੇਖਣਾ ਸ੍ਰਵਣੀ ਸੁਨਣਾ ਗੁਰ ਨਾਉ ॥netree satigur pekhanaa sravanee sunanaa gur naau ||नेत्री सतिगुरु पेखणा स्रवणी सुनणा गुर नाउ ॥نےتریِ ستگر پےکھݨا سروݨیِ سُنݨا گُر ناا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਤੀ ਰਤਿਆ ਦਰਗਹ ਪਾਈਐ ਠਾਉ ॥satigur setee ratiaa dharageh paieeaai Thaau ||सतिगुर सेती रतिआ दरगह पाईऐ ठाउ ॥ستگر سےتیِ رتِآ درگه پاایاَے ٹھاا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨੋ ਏਹ ਵਥੁ ਦੇਇ ॥kahu naanak kirapaa kare jis no eh vath dhei ||कहु नानक किरपा करे जिस नो एह वथु देइ ॥کهُ نانک کرپا کرے جس نو اےه وتھ دےا ۔۔

ਜਗ ਮਹਿ ਉਤਮ ਕਾਢੀਅਹਿ ਵਿਰਲੇ ਕੇਈ ਕੇਇ ॥੧॥jag meh utam kaadde'eeh virale keiee kei ||1||जग महि उतम काढीअहि विरले केई केइ ॥१॥جگ مهِ اُتم کاڈھیِاه ورلے کےای کےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਰਖੇ ਰਖਣਹਾਰਿ ਆਪਿ ਉਬਾਰਿਅਨੁ ॥rakhe rakhanahaar aap ubaarian ||रखे रखणहारि आपि उबारिअनु ॥رکھے رکھݨهار آپ اُباران ۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਅਨੁ ॥gur kee pairee pai kaaj savaarian ||गुर की पैरी पाइ काज सवारिअनु ॥گُر کیِ پَےریِ پاا کاج سواران ۔۔

ਹੋਆ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਮਨਹੁ ਨ ਵਿਸਾਰਿਅਨੁ ॥hoaa aap dhiaal manahu na visaarian ||होआ आपि दइआलु मनहु न विसारिअनु ॥هوآ آپ دایال منهُ ن وساران ۔۔

ਸਾਧ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਭਵਜਲੁ ਤਾਰਿਅਨੁ ॥saadh janaa kai sa(n)g bhavajal taarian ||साध जना कै संगि भवजलु तारिअनु ॥سادھ جنا کَے سںگ بھوجل تاران ۔۔

ਸਾਕਤ ਨਿੰਦਕ ਦੁਸਟ ਖਿਨ ਮਾਹਿ ਬਿਦਾਰਿਅਨੁ ॥saakat ni(n)dhak dhusaT khin maeh bidhaarian ||साकत निंदक दुसट खिन माहि बिदारिअनु ॥ساکت نںدک دُسٹ کھن ماه بداران ۔۔

ਤਿਸੁ ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਟੇਕ ਨਾਨਕ ਮਨੈ ਮਾਹਿ ॥tis saahib kee Tek naanak manai maeh ||तिसु साहिब की टेक नानक मनै माहि ॥تِس ساهب کیِ ٹےک نانک منَے ماه ۔۔