Ang 516 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੧੬)

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਲਏਇ ॥੧॥naanak vaahu vaahu gurmukh paieeaai anadhin naam lei ||1||नानक वाहु वाहु गुरमुखि पाईऐ अनदिनु नामु लएइ ॥१॥نانک واهُ واهُ گُرمکھ پاایاَے اندن نام لاےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥bin satigur seve saat na aaviee dhoojee naahee jai ||बिनु सतिगुर सेवे साति न आवई दूजी नाही जाइ ॥بٍن ستگر سےوے سات ن آوای دُوجیِ ناهیِ جاا ۔۔

ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਲੋਚੀਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮੈ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥je bahuteraa locheeaai vin karamai na paiaa jai ||जे बहुतेरा लोचीऐ विणु करमै न पाइआ जाइ ॥جے بهُتےرا لوچیِاَے وݨ کرمَے ن پاایا جاا ۔۔

ਜਿਨੑਾ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭ ਵਿਕਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇ ॥jin(h)aa a(n)tar lobh vikaar hai dhoojai bhai khuaai ||जिन्ना अंतरि लोभ विकारु है दूजै भाइ खुआइ ॥جٍنھا اںتر لوبھ وکار هَے دُوجَے بھاا کھُآا ۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥ja(n)man maran na chukiee haumai vich dhukh pai ||जंमणु मरणु न चुकई हउमै विचि दुखु पाइ ॥جںمݨ مرݨ ن چُکای هامَے وچ دُکھ پاا ۔۔

ਜਿਨੑਾ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਸੁ ਖਾਲੀ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ॥jin(h)aa satigur siau chit laiaa su khaalee koiee naeh ||जिन्ना सतिगुर सिउ चितु लाइआ सु खाली कोई नाहि ॥جٍنھا ستگر سا چت لاایا سُ کھالیِ کوای ناه ۔۔

ਤਿਨ ਜਮ ਕੀ ਤਲਬ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਓਇ ਦੁਖ ਸਹਾਹਿ ॥tin jam kee talab na hoviee naa oi dhukh sahaeh ||तिन जम की तलब न होवई ना ओइ दुख सहाहि ॥تٍن جم کیِ تلب ن هووای نا اوِا دُکھ سهاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥naanak gurmukh ubare sachai sabadh samaeh ||2||नानक गुरमुखि उबरे सचै सबदि समाहि ॥२॥نانک گُرمکھ اُبرے سچَے سبد سماه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਢਾਢੀ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਖਸਮੈ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥ddaaddee tis no aakheeaai j khasamai dhare piaar ||ढाढी तिस नो आखीऐ जि खसमै धरे पिआरु ॥ڈھاڈھیِ تس نو آکھیِاَے ج کھسمَے دھرے پآر ۔۔

ਦਰਿ ਖੜਾ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥dhar khaRaa sevaa kare gur sabadhee veechaar ||दरि खड़ा सेवा करे गुर सबदी वीचारु ॥در کھڑا سےوا کرے گُر سبدیِ ویِچار ۔۔

ਢਾਢੀ ਦਰੁ ਘਰੁ ਪਾਇਸੀ ਸਚੁ ਰਖੈ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥ddaaddee dhar ghar paisee sach rakhai ur dhaar ||ढाढी दरु घरु पाइसी सचु रखै उर धारि ॥ڈھاڈھیِ در گھر پااسیِ سچ رکھَے اُر دھار ۔۔

ਢਾਢੀ ਕਾ ਮਹਲੁ ਅਗਲਾ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥ddaaddee kaa mahal agalaa har kai nai piaar ||ढाढी का महलु अगला हरि कै नाइ पिआरि ॥ڈھاڈھیِ کا مهل اگلا هر کَے ناا پآر ۔۔

ਢਾਢੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰਿ ॥੧੮॥ddaaddee kee sevaa chaakaree har jap har nisataar ||18||ढाढी की सेवा चाकरी हरि जपि हरि निसतारि ॥१८॥ڈھاڈھیِ کیِ سےوا چاکریِ هر جپِ هرِ نستار ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੂਜਰੀ ਜਾਤਿ ਗਵਾਰਿ ਜਾ ਸਹੁ ਪਾਏ ਆਪਣਾ ॥goojaree jaat gavaar jaa sahu paae aapanaa ||गूजरी जाति गवारि जा सहु पाए आपणा ॥گُوجریِ جات گوار جا سهُ پااے آپݨا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਜਪੁ ਜਾਪਣਾ ॥gur kai sabadh veechaar anadhin har jap jaapanaa ||गुर कै सबदि वीचारि अनदिनु हरि जपु जापणा ॥گُر کَے سبد ویِچار اندن هر جپ جاپݨا ۔۔

ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਭਉ ਪਵੈ ਸਾ ਕੁਲਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥jis satigur milai tis bhau pavai saa kulava(n)tee naar ||जिसु सतिगुरु मिलै तिसु भउ पवै सा कुलवंती नारि ॥جِس ستگر ملَے تس بھا پوَے سا کُلوںتیِ نار ۔۔

ਸਾ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ਕੰਤ ਕਾ ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ ਕਰਤਾਰਿ ॥saa hukam pachhaanai ka(n)t kaa jis no kirapaa keetee karataar ||सा हुकमु पछाणै कंत का जिस नो कृपा कीती करतारि ॥سا هُکم پچھاݨَے کںت کا جس نو ک®پا کیِتیِ کرتار ۔۔

ਓਹ ਕੁਚਜੀ ਕੁਲਖਣੀ ਪਰਹਰਿ ਛੋਡੀ ਭਤਾਰਿ ॥oh kuchajee kulakhanee parahar chhoddee bhataar ||ओह कुचजी कुलखणी परहरि छोडी भतारि ॥اوه کُچجیِ کُلکھݨیِ پرهر چھوڈیِ بھتار ۔۔

ਭੈ ਪਇਐ ਮਲੁ ਕਟੀਐ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੈ ਸਰੀਰੁ ॥bhai piaai mal kaTeeaai niramal hovai sareer ||भै पइऐ मलु कटीऐ निरमल होवै सरीरु ॥بھَے پِااَے مل کٹیِاَے نرمل هووَے سریِر ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਪਰਗਾਸੁ ਮਤਿ ਊਤਮ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਜਪਿ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥a(n)tar paragaas mat uootam hovai har jap gunee gaheer ||अंतरि परगासु मति ऊतम होवै हरि जपि गुणी गहीरु ॥اںتر پرگاس مت اُوتم هووَے هرِ جپِ گُݨیِ گهیِر ۔۔

ਭੈ ਵਿਚਿ ਬੈਸੈ ਭੈ ਰਹੈ ਭੈ ਵਿਚਿ ਕਮਾਵੈ ਕਾਰ ॥bhai vich baisai bhai rahai bhai vich kamaavai kaar ||भै विचि बैसै भै रहै भै विचि कमावै कार ॥بھَے وچ بَےسَے بھَے رهَے بھَے وچِ کماوَے کار ۔۔

ਐਥੈ ਸੁਖੁ ਵਡਿਆਈਆ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ॥aaithai sukh vaddiaaieeaa dharageh mokh dhuaar ||ऐथै सुखु वडिआईआ दरगह मोख दुआर ॥اَےتھَے سُکھ وڈآایآ درگه موکھ دُآر ۔۔

ਭੈ ਤੇ ਨਿਰਭਉ ਪਾਈਐ ਮਿਲਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ॥bhai te nirabhau paieeaai mil jotee jot apaar ||भै ते निरभउ पाईऐ मिलि जोती जोति अपार ॥بھَے تے نربھا پاایاَے مل جوتیِ جوت اپار ۔۔

ਨਾਨਕ ਖਸਮੈ ਭਾਵੈ ਸਾ ਭਲੀ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਕਰਤਾਰੁ ॥੧॥naanak khasamai bhaavai saa bhalee jis no aape bakhase karataar ||1||नानक खसमै भावै सा भली जिस नो आपे बखसे करतारु ॥१॥نانک کھسمَے بھاوَے سا بھلیِ جس نو آپے بکھسے کرتار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਸਚੇ ਕਉ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥sadhaa sadhaa saalaaheeaai sache kau bal jaau ||सदा सदा सालाहीऐ सचे कउ बलि जाउ ॥سدا سدا سالاهیِاَے سچے کا بل جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਕੁ ਛੋਡਿ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਸਾ ਜਿਹਵਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ॥੨॥naanak ek chhodd dhoojai lagai saa jihavaa jal jaau ||2||नानक एकु छोडि दूजै लगै सा जिहवा जलि जाउ ॥२॥نانک اےک چھوڈ دُوجَے لگَے سا جهوا جل جاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਅੰਸਾ ਅਉਤਾਰੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਭਾਉ ਦੂਜਾ ਕੀਆ ॥a(n)saa aautaar upaion bhaau dhoojaa keeaa ||अंसा अउतारु उपाइओनु भाउ दूजा कीआ ॥اںسا ااتار اُپاااون بھاا دُوجا کیِآ ۔۔

ਜਿਉ ਰਾਜੇ ਰਾਜੁ ਕਮਾਵਦੇ ਦੁਖ ਸੁਖ ਭਿੜੀਆ ॥jiau raaje raaj kamaavadhe dhukh sukh bhiReeaa ||जिउ राजे राजु कमावदे दुख सुख भिड़ीआ ॥جِا راجے راج کماودے دُکھ سُکھ بھڑیِآ ۔۔

ਈਸਰੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੇਵਦੇ ਅੰਤੁ ਤਿਨੑੀ ਨ ਲਹੀਆ ॥e'eesar brahamaa sevadhe a(n)t tin(h)ee na laheeaa ||ईसरु ब्रहमा सेवदे अंतु तिन्नी न लहीआ ॥ایسر برهما سےودے اںت تنھیِ ن لهیِآ ۔۔

ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਅਲਖੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟੀਆ ॥nirabhau nira(n)kaar alakh hai gurmukh pragaTeeaa ||निरभउ निरंकारु अलखु है गुरमुखि प्रगटीआ ॥نِربھا نرںکار الکھ هَے گُرمکھ پرگٹیِآ ۔۔

ਤਿਥੈ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਅਸਥਿਰੁ ਜਗਿ ਥੀਆ ॥੧੯॥tithai sog vijog na viaapiee asathir jag theeaa ||19||तिथै सोगु विजोगु न विआपई असथिरु जगि थीआ ॥१९॥تِتھَے سوگ وجوگ ن وآپای استھر جگ تھیِآ ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਏਹੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ਹੈ ਜੇਤਾ ਹੈ ਆਕਾਰੁ ॥eh sabh kichh aavan jaan hai jetaa hai aakaar ||एहु सभु किछु आवण जाणु है जेता है आकारु ॥اےهُ سبھ کچھ آوݨ جاݨ هَے جےتا هَے آکار ۔۔

ਜਿਨਿ ਏਹੁ ਲੇਖਾ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਹੋਆ ਪਰਵਾਣੁ ॥jin eh lekhaa likhiaa so hoaa paravaan ||जिनि एहु लेखा लिखिआ सो होआ परवाणु ॥جٍن اےهُ لےکھا لکھآ سو هوآ پرواݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੇ ਕੋ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦਾ ਸੋ ਮੂਰਖੁ ਗਾਵਾਰੁ ॥੧॥naanak je ko aap ganaidhaa so moorakh gaavaar ||1||नानक जे को आपु गणाइदा सो मूरखु गावारु ॥१॥نانک جے کو آپ گݨاادا سو مُورکھ گاوار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨੁ ਕੁੰਚਰੁ ਪੀਲਕੁ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨੁ ਕੁੰਡਾ ਜਹ ਖਿੰਚੇ ਤਹ ਜਾਇ ॥man ku(n)char peelak guroo giaan ku(n)ddaa jeh khi(n)che teh jai ||मनु कुँचरु पीलकु गुरू गिआनु कुँडा जह खिंचे तह जाइ ॥من کُںچر پیِلک گُرُو گآن کُںڈا جه کھںچے ته جاِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਸਤੀ ਕੁੰਡੇ ਬਾਹਰਾ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥੨॥naanak hasatee ku(n)dde baaharaa fir fir ujhaR pai ||2||नानक हसती कुँडे बाहरा फिरि फिरि उझड़ि पाइ ॥२॥نانک هستیِ کُںڈے باهرا پھر پھرِ اُجھڑ پاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਅਰਦਾਸਿ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥tis aagai aradhaas jin upaiaa ||तिसु आगै अरदासि जिनि उपाइआ ॥تِس آگَے ارداس جن اُپاایا ۔۔