Ang 514 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੧੪)

ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਨਾ ਕਿਛੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥naanak man hee te man maaniaa naa kichh marai na jai ||2||नानक मन ही ते मनु मानिआ ना किछु मरै न जाइ ॥२॥نانک من هیِ تے من مانآ نا کچھ مرَے ن جاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਮਿਲਣਾ ਸੰਜੋਗੀ ॥kaiaa koT apaar hai milanaa sa(n)jogee ||काइआ कोटु अपारु है मिलणा संजोगी ॥کااآ کوٹ اپار هَے ملݨا سںجوگیِ ۔۔

ਕਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਆਪਿ ਵਸਿ ਰਹਿਆ ਆਪੇ ਰਸ ਭੋਗੀ ॥kaiaa a(n)dhar aap vas rahiaa aape ras bhogee ||काइआ अंदरि आपि वसि रहिआ आपे रस भोगी ॥کااآ اںدر آپ وس رهِآ آپے رس بھوگیِ ۔۔

ਆਪਿ ਅਤੀਤੁ ਅਲਿਪਤੁ ਹੈ ਨਿਰਜੋਗੁ ਹਰਿ ਜੋਗੀ ॥aap ateet alipat hai nirajog har jogee ||आपि अतीतु अलिपतु है निरजोगु हरि जोगी ॥آپ اتیِت الپت هَے نرجوگ هرِ جوگیِ ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਹਰਿ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੀ ॥jo tis bhaavai so kare har kare su hogee ||जो तिसु भावै सो करे हरि करे सु होगी ॥جو تس بھاوَے سو کرے هر کرے سُ هوگیِ ۔۔

ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਲਹਿ ਜਾਹਿ ਵਿਜੋਗੀ ॥੧੩॥har gurmukh naam dhiaaieeaai leh jaeh vijogee ||13||हरि गुरमुखि नामु धिआईऐ लहि जाहि विजोगी ॥१३॥هر گُرمکھ نام دھآایاَے لهِ جاه وجوگیِ ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਆਪਿ ਅਖਾਇਦਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥vaahu vaahu aap akhaidhaa gur sabadhee sach soi ||वाहु वाहु आपि अखाइदा गुर सबदी सचु सोइ ॥واهُ واهُ آپ اکھاادا گُر سبدیِ سچ سوا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥vaahu vaahu sifat salaeh hai gurmukh boojhai koi ||वाहु वाहु सिफति सलाह है गुरमुखि बूझै कोइ ॥واهُ واهُ سپھت سلاه هَے گُرمکھ بُوجھَے کوا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥vaahu vaahu baanee sach hai sach milaavaa hoi ||वाहु वाहु बाणी सचु है सचि मिलावा होइ ॥واهُ واهُ باݨیِ سچ هَے سچ ملاوا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੧॥naanak vaahu vaahu karatiaa prabh paiaa karam paraapat hoi ||1||नानक वाहु वाहु करतिआ प्रभु पाइआ करमि परापति होइ ॥१॥نانک واهُ واهُ کرتآ پربھ پاایا کرم پراپت هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤੀ ਰਸਨਾ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਈ ॥vaahu vaahu karatee rasanaa sabadh suhaiee ||वाहु वाहु करती रसना सबदि सुहाई ॥واهُ واهُ کرتیِ رسنا سبد سُهاای ۔۔

ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਆਈ ॥poorai sabadh prabh miliaa aaiee ||पूरै सबदि प्रभु मिलिआ आई ॥پُورَے سبد پربھ ملآ آای ۔۔

ਵਡਭਾਗੀਆ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਮੁਹਹੁ ਕਢਾਈ ॥vaddabhaageeaa vaahu vaahu muhahu kaddaiee ||वडभागीआ वाहु वाहु मुहहु कढाई ॥وڈبھاگیِآ واهُ واهُ مُههُ کڈھاای ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਹਿ ਸੇਈ ਜਨ ਸੋਹਣੇ ਤਿਨੑ ਕਉ ਪਰਜਾ ਪੂਜਣ ਆਈ ॥vaahu vaahu kareh seiee jan sohane tin(h) kau parajaa poojan aaiee ||वाहु वाहु करहि सेई जन सोहणे तिन्न कउ परजा पूजण आई ॥واهُ واهُ کره سےای جن سوهݨے تنھ کا پرجا پُوجݨ آای ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥੨॥vaahu vaahu karam paraapat hovai naanak dhar sachai sobhaa paiee ||2||वाहु वाहु करमि परापति होवै नानक दरि सचै सोभा पाई ॥२॥واهُ واهُ کرم پراپت هووَے نانک در سچَے سوبھا پاای ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਕਾਇਆ ਗੜੑ ਭੀਤਰਿ ਕੂੜੁ ਕੁਸਤੁ ਅਭਿਮਾਨੀ ॥bajar kapaaT kaiaa gaR(h) bheetar kooR kusat abhimaanee ||बजर कपाट काइआ गड़्ड़ भीतरि कूड़ु कुसतु अभिमानी ॥بجر کپاٹ کااآ گڑھ بھیِتر کُوڑ کُست ابھمانیِ ۔۔

ਭਰਮਿ ਭੂਲੇ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਨੀ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਅਗਿਆਨੀ ॥bharam bhoole nadhar na aavanee manmukh a(n)dh agiaanee ||भरमि भूले नदरि न आवनी मनमुख अंध अगिआनी ॥بھرم بھُولے ندر ن آونیِ منمکھ اںدھ اگآنیِ ۔۔

ਉਪਾਇ ਕਿਤੈ ਨ ਲਭਨੀ ਕਰਿ ਭੇਖ ਥਕੇ ਭੇਖਵਾਨੀ ॥aupai kitai na labhanee kar bhekh thake bhekhavaanee ||उपाइ कितै न लभनी करि भेख थके भेखवानी ॥اُپاا کتَے ن لبھنیِ کر بھےکھ تھکے بھےکھوانیِ ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਖੋਲਾਈਅਨਿੑ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪਾਨੀ ॥gur sabadhee kholaieeani(h) har naam japaanee ||गुर सबदी खोलाईअनि्ि हरि नामु जपानी ॥گُر سبدیِ کھولاایانھ هر نام جپانیِ ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਿਰਖੁ ਹੈ ਜਿਨ ਪੀਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤਾਨੀ ॥੧੪॥har jeeau a(n)mirat birakh hai jin peeaa te tirapataanee ||14||हरि जीउ अंमृत बिरखु है जिन पीआ ते तृपतानी ॥१४॥هر جیِا اںمرت برکھ هَے جن پیِآ تے ترپتانیِ ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਰੈਣਿ ਸੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥vaahu vaahu karatiaa rain sukh vihai ||वाहु वाहु करतिआ रैणि सुखि विहाइ ॥واهُ واهُ کرتآ رَےݨ سُکھ وهاا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਸਦਾ ਅਨੰਦੁ ਹੋਵੈ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥vaahu vaahu karatiaa sadhaa ana(n)dh hovai meree mai ||वाहु वाहु करतिआ सदा अनंदु होवै मेरी माइ ॥واهُ واهُ کرتآ سدا انµد هووَے مےریِ ماا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥vaahu vaahu karatiaa har siau liv lai ||वाहु वाहु करतिआ हरि सिउ लिव लाइ ॥واهُ واهُ کرتآ هر سا لو لاا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਮੀ ਬੋਲੈ ਬੋਲਾਇ ॥vaahu vaahu karamee bolai bolai ||वाहु वाहु करमी बोलै बोलाइ ॥واهُ واهُ کرمیِ بولَے بولاا ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਸੋਭਾ ਪਾਇ ॥vaahu vaahu karatiaa sobhaa pai ||वाहु वाहु करतिआ सोभा पाइ ॥واهُ واهُ کرتآ سوبھا پاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਤਿ ਰਜਾਇ ॥੧॥naanak vaahu vaahu sat rajai ||1||नानक वाहु वाहु सति रजाइ ॥१॥نانک واهُ واهُ ست رجاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਧੀ ਭਾਲਿ ॥vaahu vaahu baanee sach hai gurmukh ladhee bhaal ||वाहु वाहु बाणी सचु है गुरमुखि लधी भालि ॥واهُ واهُ باݨیِ سچ هَے گُرمکھ لدھیِ بھال ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਬਦੇ ਉਚਰੈ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਹਿਰਦੈ ਨਾਲਿ ॥vaahu vaahu sabadhe ucharai vaahu vaahu hiradhai naal ||वाहु वाहु सबदे उचरै वाहु वाहु हिरदै नालि ॥واهُ واهُ سبدے اُچرَے واهُ واهُ هردَے نال ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਰਤਿਆ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਸਹਜੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਲਿ ॥vaahu vaahu karatiaa har paiaa sahaje gurmukh bhaal ||वाहु वाहु करतिआ हरि पाइआ सहजे गुरमुखि भालि ॥واهُ واهُ کرتآ هر پاایا سهجے گُرمکھ بھال ۔۔

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਿਦੈ ਸਮਾਲਿ ॥੨॥se vaddabhaagee naanakaa har har ridhai samaal ||2||से वडभागी नानका हरि हरि रिदै समालि ॥२॥سے وڈبھاگیِ نانکا هر هرِ ردَے سمال ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਏ ਮਨਾ ਅਤਿ ਲੋਭੀਆ ਨਿਤ ਲੋਭੇ ਰਾਤਾ ॥e manaa at lobheeaa nit lobhe raataa ||ए मना अति लोभीआ नित लोभे राता ॥اے منا ات لوبھیِآ نت لوبھے راتا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮਨਸਾ ਮੋਹਣੀ ਦਹ ਦਿਸ ਫਿਰਾਤਾ ॥maiaa manasaa mohanee dheh dhis firaataa ||माइआ मनसा मोहणी दह दिस फिराता ॥مااآ منسا موهݨیِ ده دس پھراتا ۔۔

ਅਗੈ ਨਾਉ ਜਾਤਿ ਨ ਜਾਇਸੀ ਮਨਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਖਾਤਾ ॥agai naau jaat na jaisee manmukh dhukh khaataa ||अगै नाउ जाति न जाइसी मनमुखि दुखु खाता ॥اگَے ناا جات ن جااسیِ منمکھ دُکھ کھاتا ۔۔

ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਨ ਚਖਿਓ ਫੀਕਾ ਬੋਲਾਤਾ ॥rasanaa har ras na chakhio feekaa bolaataa ||रसना हरि रसु न चखिओ फीका बोलाता ॥رسنا هر رس ن چکھِاو پھیِکا بولاتا ۔۔

ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤਾਤਾ ॥੧੫॥jinaa gurmukh a(n)mrit chaakhiaa se jan tirapataataa ||15||जिना गुरमुखि अंमृतु चाखिआ से जन तृपताता ॥१५॥جٍنا گُرمکھ اںمرت چاکھآ سے جن ترپتاتا ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਸਚਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੁ ॥vaahu vaahu tis no aakheeaai j sachaa gahir ga(n)bheer ||वाहु वाहु तिस नो आखीऐ जि सचा गहिर गंभीरु ॥واهُ واهُ تس نو آکھیِاَے ج سچا گهِر گںبھیِر ۔۔

ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਤਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਿ ਗੁਣਦਾਤਾ ਮਤਿ ਧੀਰੁ ॥vaahu vaahu tis no aakheeaai j gunadhaataa mat dheer ||वाहु वाहु तिस नो आखीऐ जि गुणदाता मति धीरु ॥واهُ واهُ تس نو آکھیِاَے ج گُݨداتا مت دھیِر ۔۔