Ang 513 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੫੧੩)

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥naanak gurmukh ubare j aap mele karataar ||2||नानक गुरमुखि उबरे जि आपि मेले करतारि ॥२॥نانک گُرمکھ اُبرے ج آپ مےلے کرتار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਭਗਤ ਸਚੈ ਦਰਿ ਸੋਹਦੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਹਾਏ ॥bhagat sachai dhar sohadhe sachai sabadh rahaae ||भगत सचै दरि सोहदे सचै सबदि रहाए ॥بھگت سچَے در سوهدے سچَے سبد رهااے ۔۔

ਹਰਿ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਿਨ ਊਪਜੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਸਾਏ ॥har kee preet tin uoopajee har prem kasaae ||हरि की प्रीति तिन ऊपजी हरि प्रेम कसाए ॥هر کیِ پریِت تن اُوپجیِ هرِ پرےم کسااے ۔۔

ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਹਹਿ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਿਆਏ ॥har ra(n)g raheh sadhaa ra(n)g raate rasanaa har ras piaae ||हरि रंगि रहहि सदा रंगि राते रसना हरि रसु पिआए ॥هر رںگ رههِ سدا رںگ راتے رسنا هرِ رس پآاے ۔۔

ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਜਿਨੑੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤਾ ਹਰਿ ਜੀਉ ਰਿਦੈ ਵਸਾਏ ॥safal janam jin(h)ee gurmukh jaataa har jeeau ridhai vasaae ||सफलु जनमु जिन्नी गुरमुखि जाता हरि जीउ रिदै वसाए ॥سپھل جنم جنھیِ گُرمکھ جاتا هر جیِا ردَے وسااے ۔۔

ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਫਿਰੈ ਬਿਲਲਾਦੀ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਏ ॥੧੧॥baajh guroo firai bilalaadhee dhoojai bhai khuaae ||11||बाझु गुरू फिरै बिललादी दूजै भाइ खुआए ॥११॥باجھ گُرُو پھرَے بللادیِ دُوجَے بھاا کھُآاے ۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਕਲਿਜੁਗ ਮਹਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਭਗਤੀ ਖਟਿਆ ਹਰਿ ਉਤਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ॥kalijug meh naam nidhaan bhagatee khaTiaa har utam padh paiaa ||कलिजुग महि नामु निधानु भगती खटिआ हरि उतम पदु पाइआ ॥کلجگ مهِ نام ندھان بھگتیِ کھٹِآ هرِ اُتم پد پاایا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਾਇਆ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥satigur sev har naam man vasaiaa anadhin naam dhiaaiaa ||सतिगुर सेवि हरि नामु मनि वसाइआ अनदिनु नामु धिआइआ ॥ستگر سےو هرِ نام منِ وساایا اندن نام دھآایا ۔۔

ਵਿਚੇ ਗ੍ਰਿਹ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਉਦਾਸੀ ਹਉਮੈ ਮੋਹੁ ਜਲਾਇਆ ॥viche gireh gur bachan udhaasee haumai moh jalaiaa ||विचे गृह गुर बचनि उदासी हउमै मोहु जलाइआ ॥وِچے گره گُر بچن اُداسیِ هامَے موهُ جلاایا ۔۔

ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਲ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥aap tariaa kul jagat taraiaa dha(n)n janedhee maiaa ||आपि तरिआ कुल जगतु तराइआ धंनु जणेदी माइआ ॥آپ ترآ کُل جگت تراایا دھنّ جݨےدیِ ماایا ۔۔

ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੋਈ ਪਾਏ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਹਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥aaisaa satigur soiee paae jis dhur masatak har likh paiaa ||ऐसा सतिगुरु सोई पाए जिसु धुरि मसतकि हरि लिखि पाइआ ॥اَےسا ستگر سوای پااے جس دھُر مستک هرِ لکھِ پاایا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਵਿਟਹੁ ਜਿਨਿ ਭ੍ਰਮਿ ਭੁਲਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਇਆ ॥੧॥jan naanak balihaaree gur aapane viTahu jin bhram bhulaa maarag paiaa ||1||जन नानक बलिहारी गुर आपणे विटहु जिनि भ्रमि भुला मारगि पाइआ ॥१॥جن نانک بلهاریِ گُر آپݨے وٹهُ جنِ بھرم بھُلا مارگ پاایا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਵੇਖਿ ਭੁਲੇ ਜਿਉ ਦੇਖਿ ਦੀਪਕਿ ਪਤੰਗ ਪਚਾਇਆ ॥trai gun maiaa vekh bhule jiau dhekh dheepak pata(n)g pachaiaa ||त्रै गुण माइआ वेखि भुले जिउ देखि दीपकि पतंग पचाइआ ॥ترَے گُݨ مااآ وےکھ بھُلے جا دےکھ دیِپک پتںگ پچاایا ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਭੁਲਿ ਭੁਲਿ ਮਾਇਆ ਵੇਖਹਿ ਦਿਖਾ ਕਿਨੈ ਕਿਹੁ ਆਣਿ ਚੜਾਇਆ ॥pa(n)ddit bhul bhul maiaa vekheh dhikhaa kinai kih aan chaRaiaa ||पंडित भुलि भुलि माइआ वेखहि दिखा किनै किहु आणि चड़ाइआ ॥پںڈت بھُل بھُل ماایا وےکھه دکھا کنَے کهُ آݨ چڑاایا ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪੜਹਿ ਨਿਤ ਬਿਖਿਆ ਨਾਵਹੁ ਦਯਿ ਖੁਆਇਆ ॥dhoojai bhai paReh nit bikhiaa naavahu dhay khuaaiaa ||दूजै भाइ पड़हि नित बिखिआ नावहु दयि खुआइआ ॥دُوجَے بھاا پڑه نت بکھآ ناوهُ دےِ کھُآایا ۔۔

ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੁਲੇ ਓਨੑਾ ਅਹੰਕਾਰੁ ਬਹੁ ਗਰਬੁ ਵਧਾਇਆ ॥jogee ja(n)gam sa(n)niaasee bhule on(h)aa aha(n)kaar bahu garab vadhaiaa ||जोगी जंगम संनिआसी भुले ओन्ना अहंकारु बहु गरबु वधाइआ ॥جوگیِ جںگم سنّآسیِ بھُلے اونھا اهںکار بهُ گرب ودھاایا ۔۔

ਛਾਦਨੁ ਭੋਜਨੁ ਨ ਲੈਹੀ ਸਤ ਭਿਖਿਆ ਮਨਹਠਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥chhaadhan bhojan na laihee sat bhikhiaa manahaTh janam gavaiaa ||छादनु भोजनु न लैही सत भिखिआ मनहठि जनमु गवाइआ ॥چھادن بھوجن ن لَےهیِ ست بھکھآ منهٹھِ جنم گواایا ۔۔

ਏਤੜਿਆ ਵਿਚਹੁ ਸੋ ਜਨੁ ਸਮਧਾ ਜਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥etaRiaa vichahu so jan samadhaa jin gurmukh naam dhiaaiaa ||एतड़िआ विचहु सो जनु समधा जिनि गुरमुखि नामु धिआइआ ॥اےتڑآ وچهُ سو جن سمدھا جن گُرمکھ نام دھآایا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈਐ ਜਾ ਕਰਦੇ ਸਭਿ ਕਰਾਇਆ ॥੨॥jan naanak kis no aakh sunaieeaai jaa karadhe sabh karaiaa ||2||जन नानक किस नो आखि सुणाईऐ जा करदे सभि कराइआ ॥२॥جن نانک کس نو آکھ سُݨاایاَے جا کردے سبھ کراایا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਪਰੇਤੁ ਹੈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥maiaa moh paret hai kaam karodh aha(n)kaaraa ||माइआ मोहु परेतु है कामु क्रोधु अहंकारा ॥مااآ موهُ پرےت هَے کام ک®ودھ اهںکارا ۔۔

ਏਹ ਜਮ ਕੀ ਸਿਰਕਾਰ ਹੈ ਏਨੑਾ ਉਪਰਿ ਜਮ ਕਾ ਡੰਡੁ ਕਰਾਰਾ ॥eh jam kee sirakaar hai en(h)aa upar jam kaa dda(n)dd karaaraa ||एह जम की सिरकार है एन्ना उपरि जम का डंडु करारा ॥اےه جم کیِ سرکار هَے اےنھا اُپر جم کا ڈںڈ کرارا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਜਮ ਮਗਿ ਪਾਈਅਨਿੑ ਜਿਨੑ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਪਿਆਰਾ ॥manmukh jam mag paieeani(h) jin(h) dhoojaa bhaau piaaraa ||मनमुख जम मगि पाईअनि्ि जिन्न दूजा भाउ पिआरा ॥منمکھ جم مگ پاایانھ جنھ دُوجا بھاا پآرا ۔۔

ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਕੋ ਸੁਣੈ ਨ ਪੂਕਾਰਾ ॥jam pur badhe maareean ko sunai na pookaaraa ||जम पुरि बधे मारीअनि को सुणै न पूकारा ॥جم پُر بدھے ماریِان کو سُݨَے ن پُوکارا ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ॥੧੨॥jis no kirapaa kare tis gur milai gurmukh nisataaraa ||12||जिस नो कृपा करे तिसु गुरु मिलै गुरमुखि निसतारा ॥१२॥جِس نو ک®پا کرے تس گُر ملَے گُرمکھ نستارا ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਮਨਮੁਖਾ ਨੋ ਗਈ ਖਾਇ ॥haumai mamataa mohanee manmukhaa no giee khai ||हउमै ममता मोहणी मनमुखा नो गई खाइ ॥هامَے ممتا موهݨیِ منمکھا نو گای کھاا ۔۔

ਜੋ ਮੋਹਿ ਦੂਜੈ ਚਿਤੁ ਲਾਇਦੇ ਤਿਨਾ ਵਿਆਪਿ ਰਹੀ ਲਪਟਾਇ ॥jo moh dhoojai chit laidhe tinaa viaap rahee lapaTai ||जो मोहि दूजै चितु लाइदे तिना विआपि रही लपटाइ ॥جو موه دُوجَے چت لاادے تنا وآپ رهیِ لپٹاِا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਰਜਾਲੀਐ ਤਾ ਏਹ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥gur kai sabadh parajaaleeaai taa eh vichahu jai ||गुर कै सबदि परजालीऐ ता एह विचहु जाइ ॥گُر کَے سبد پرجالیِاَے تا اےه وچهُ جاا ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਹੋਵੈ ਉਜਲਾ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥tan man hovai ujalaa naam vasai man aai ||तनु मनु होवै उजला नामु वसै मनि आइ ॥تن من هووَے اُجلا نام وسَے من آا ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਾਇਆ ਕਾ ਮਾਰਣੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥੧॥naanak maiaa kaa maaran har naam hai gurmukh paiaa jai ||1||नानक माइआ का मारणु हरि नामु है गुरमुखि पाइआ जाइ ॥१॥نانک مااآ کا مارݨ هر نام هَے گُرمکھ پاایا جاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਕੇਤੜਿਆ ਜੁਗ ਭਰਮਿਆ ਥਿਰੁ ਰਹੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥eih man ketaRiaa jug bharamiaa thir rahai na aavai jai ||इहु मनु केतड़िआ जुग भरमिआ थिरु रहै न आवै जाइ ॥ِاهُ من کےتڑآ جُگ بھرمآ تھر رهَے ن آوَے جاا ۔۔

ਹਰਿ ਭਾਣਾ ਤਾ ਭਰਮਾਇਅਨੁ ਕਰਿ ਪਰਪੰਚੁ ਖੇਲੁ ਉਪਾਇ ॥har bhaanaa taa bharamaian kar parapa(n)ch khel upai ||हरि भाणा ता भरमाइअनु करि परपंचु खेलु उपाइ ॥هر بھاݨا تا بھرمااان کرِ پرپںچ کھےل اُپاا ۔۔

ਜਾ ਹਰਿ ਬਖਸੇ ਤਾ ਗੁਰ ਮਿਲੈ ਅਸਥਿਰੁ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥jaa har bakhase taa gur milai asathir rahai samai ||जा हरि बखसे ता गुर मिलै असथिरु रहै समाइ ॥جا هر بکھسے تا گُر ملَے استھر رهَے سماا ۔۔